Microcosmos

Τέλος εποχής...

2008-06-21T14:59:00.002+03:00

Τέλος εποχής για το μπλογκ αυτό. Είπαμε να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό πάνω στη πλατφόρμα wordpress. Έτσι λοιπόν, από δω και πέρα συνεχίζουμε εδώ.

Ετοιμάσου για Βαρκελώνη και Primavera!

2008-05-22T22:58:00.001+03:00

Τι, ακόμα το σκέφτεσαι; Δεν είσαι έτοιμος; Και όμως ο χρόνος έφτασε. Το Σάββατο φεύγουμε για Μπάρτσα! Οι λόγοι πολλοί. Δηλαδή, ο εξής ένας. Γιατί έτσι μας αρέσει (όπως έλεγε και η διαφήμιση)! Μας αρέσει που επιστρέφουμε στη πόλη. Μας αρέσει η πόλη απ’ άκρη σ’ άκρη. Μας αρέσει που θα βολτάρουμε και θα μείνουμε στη Μπαρσελονέτα. Μας αρέσει το τέλος της άνοιξης και η αρχή του καλοκαιριού (αν και ο Murphy μας καταδιώκει. Προβλέπονται βροχές τις επόμενες μέρες...). Μας αρέσει που θα φωτογραφίσουμε πάλι τη ζωή στη πόλη. Μας αρέσει που θα ζήσουμε επιτέλους από κοντά το φεστιβάλ της άνοιξης, το Primavera Sound Festival. Ένα 3μερο μουσικό φεστιβάλ γεμάτο φρέσκα ονόματα. Άντε να δούμε τι θα πρωτοακούσουμε από τα 100 και πλέον ονόματα.

Εν τω μεταξύ, γεμίζω το mp3 player με τραγούδια και τη φωτογραφική με φιλμ (ναι ακόμα με αυτό το αρχαίο μέσο ασχολούμαι...:)).

Album Picks

Abbie Gale – 2
Amy Whinehouse – Back To Black
Arcade Fire – Funeral
Autolux – Future Perfect
Burial – Untrue
Caspian – The 4 trees
Dragons – Here Are The Roses
Editors – An End Has A Start
Holy Fuck – Holy Fuck
Hot Chip – The Warning
Into The Wild OST
Junior Boys – So This Is Goodbye
LCD Soundsystem – Sound Of Silver
Little Miss Sunshine OST
Low Frequency In Stereo – LFIS
MGMT – Oracular Spectacular
Okkervil River – The Stage Names
Portishead – Third
Radiohead – In Rainbows
Rene Aubry - Apres La Pluie
The National – Boxer
The National - Sad Songs for Dirty Lovers

Τι θα κάψομεν εφέτος;

2008-05-22T22:39:00.000+03:00

Έχει ήδη αρχίσει να μυρίζει καλοκαίρι. Για ακόμα ένα βράδυ κάνω τη διαδρομή Αγ. Σίλας – Πολιτεία, στο βουνό της Πεντέλης. Από τη μία, η Αθήνα λαμπερή να ξεπροβάλει μέσα στη νύχτα. Από την άλλη, μια τρομακτική, βουβή μαυρίλα. Το σκοτάδι κάνει το καμένο τοπίο ακόμη πιο κενό. Πιο κενό από ποτέ. Σεληνιακό. Παρατηρώ. Στο τέλος της ανηφόρας του Αγ. Σίλα, πια φαίνονται στο αριστερό λοφάκι τα τελευταία σπίτια μέσα από τους καμένους κορμούς. Μου έρχονται εικόνες από τότε που ανεβαίναμε μικρότεροι το βουνό με τα ποδήλατα για να πάμε στη σπηλιά του Νταβέλη. Αρχίζω να κατηφορίζω τον φιδίσιο δρόμο προς την Κηφισιά. Σε λίγο μπαίνει δυναμικά το καλοκαίρι. Αλήθεια, τι θα ζήσουμε τη φετινή περίοδο; Θα είναι σαν πέρυσι; Τι θα κάψομεν εφέτος;

Night on (our) earth

2008-04-18T00:28:00.003+03:00

Ακούγοντας (ή καλύτερα ταξιδεύοντας με) τις μουσικές των “κινηματογραφιστών” Night on Earth την προηγούμενη Δευτέρα το βράδυ στο Kinky Kong, σκεφτόμουν ότι η αθηναϊκή μουσική σκηνή είναι τόσο στενή για να τους χωρέσει όσο και το Kinky Kong. Σίγουρα θα είχαν καλύτερη τύχη αν βρισκόντουσαν στο Βερολίνο, τη Βαρκελώνη ή τη Γλασκώβη. Εδώ ούτε διανομή για το cd τους δεν βρίσκουν.

Βέβαια, τα πράγματα στα λεγόμενα εναλλακτικά μουσικά δρώμενα της χώρας τον τελευταίο καιρό κινούνται πολύ καλύτερα απ’ ότι στο παρελθόν, μιας και όλο και περισσότερες μπάντες και νέοι μουσικοί ξεπηδούν. Αλλά το πιο ευχάριστο είναι ότι όλο αυτό συμβαίνει όχι χάριν της στήριξης που τους δείχνει η μουσική βιομηχανία, τα media, ή το κράτος (εδώ σκάμε στα γέλια. Ζήτω η Εβροβίζον!), αλλά εξαιτίας της δικής τους προσπάθειας και της ανοιχτής κοινωνίας του διαδικτύου. Άρα το DIY είναι η λύση στο Ελλαδιστάν.

Άλλοι 2 «δραπέτες» της πεζής καθημερινότητας

2008-04-06T20:04:00.002+03:00

Ανοίγοντας το τελευταίο Passport, «κόλλησα» στο άρθρο για τον Ευθύμη και τον Κωνσταντίνο. Ποιοι είναι ο Ευθύμης και ο Κωνσταντίνος; Είναι δύο (ακόμη) φιλόδοξοι νέοι που αποφάσισαν να γυρίσουν την πλάτη τους στη πεζή καθημερινότητα και να ενταχθούν στο κλαμπ των ρομαντικών ταξιδευτών του κόσμου.

Πράγματι, είναι πολύ ευχάριστο να μαθαίνεις στην εποχή της ανασφάλειας για ανθρώπους που τολμούν να αμφισβητήσουν την επιδίωξη της ασφάλειας και του βολέματος στη ζωής τους χάριν των ονείρων τους. Όπως λέει και ο Ευθύμης, το μόνο που μας χωρίζει από τα όνειρά μας είναι το πρώτο βήμα!

Μετά λοιπόν τις καταπληκτικές ιστορίες που μας διηγείται ο «Λούκι Λουκ» Δημήτρης από την περιπλάνησή του στη Λατινική Αμερική, έχουμε από τις 17 Μαρτίου να ταξιδεύουμε νοερά και με αυτές των δύο παιδιών. Βρίσκονται κάπου στην Ινδία και αξίζει να παρακολουθήσουμε την πορεία τους στο http://wonderaround.wordpress.com/

Keep walking guys!!

Κοινωνία

2008-04-05T15:59:00.001+03:00

"Είναι ένα μυστήριο για μένα
έχουμε μια απληστία
με την οποία τα έχουμε βρει

Νομίζεις ότι πρέπει να θες
περισσότερα απ’ όσα χρειάζεσαι
μέχρις ότου να τα έχεις όλα, δεν θα είσαι ελεύθερος

κοινωνία, είσαι μια παράλογη «ράτσα»
ελπίζω ότι δεν είσαι μόνη χωρίς εμένα

Όταν θες πιο πολλά απ’ όσα έχεις
νομίζεις ότι τα χρειάζεσαι
και όταν σκέφτεσαι πιο πολλά απ’ όσα θες
τότε οι σκέψεις σου αρχίζουν να ματώνουν..."

Από το Society του Eddie Vedder για την ταινία Into The Wild

Free Tibet!

2008-03-30T22:54:00.002+03:00

Αυτά τα φέιγ βολάν πρόλαβαν να πετάξουν οι διαμαρτυρόμενοι για την ελευθερία του Θιβέτ πριν πέσουν πάνω τους και τους μπαγλαρώσουν δεκάδες αστυνομικοί.

Όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια βαρετή και άχρωμή τελετή παράδοσης της ολυμπιακής φλόγας, διεκπεραιωτικού χαρακτήρα, αφού οι ιθύνοντες είχαν φροντίσει ώστε να μη δοθεί ιδιαίτερη δημοσιότητα και τραβήξει κόσμο στο Καλλιμάρμαρο. Λίγος κόσμος υπερβολικά πολλοί αστυνομικοί (είχαν κατεβάσει μέχρι και δόκιμους) και παντού κινέζοι; έμοιαζε με Πεκίνο η περιοχή. Εν ολίγοις, είχαν φροντίσει να φέρουν εντός σταδίου όλη την κινεζική παροικία της Αθήνας.

Οι αστυνομικοί είχαν τέτοιο άγχος μήπως και γίνει κάνα παρατράγουδο, που όταν εμφανίστηκαν οι λιγοστοί διαμαρτυρόμενοι (5-10 είδα, κυρίως μικροκαμωμένους) έπεσαν επάνω τους με τέτοιο μένος, που ασφαλίτης τους φώναζε «Διακριτικά! Διακριτικά!», αφού όλοι οι φωτογράφοι και κάμεραμαν ξέχασαν κι αυτοί τη φλόγα και στράφηκαν στους ακτιβιστές. Έτσι, ακτιβιστές, αστυνομικοί και φωτορεπόρτερ είχαν γίνει ένα κουβάρι!

Μία αγγλόφωνη ανταποκρίτρια γαλλικού δικτύου σε ρεπορτάζ που έκανε παραδίπλα αναφερόταν μόνο στην πρωτόγνωρη (γι αυτήν) παρουσία της αστυνομίας, κάτι που όπως έλεγε δεν συνάδει ούτε με το πνεύμα του Ολυμπισμού, αλλά ούτε και με κράτος δημοκρατίας. Κάτι που ενόχλησε ιδιαιτέρως κάποιους έλληνες που την άκουγαν.

Πάει κι αυτό λοιπόν. Πάμε γι άλλα!

White Stripes Live @ G-Fest. Το θυμάστε;

2008-03-29T11:00:00.004+02:00

Το αλησμόνητο live-τηλεγράφημα-φιάσκο των White Stripes στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του beach volley στις 17.07.05

Ακούστε το!

5 ατάκες που ακούστηκαν στην παρέλαση της Αθήνας

2008-03-25T19:22:00.004+02:00

«Δημοκρατία της Τσόντας, είμαστε!» (περαστικός απευθυνόμενος σε φωτογράφο που αντί να φωτογραφίζει την παρέλαση, φωτογράφιζε αυτούς που την παρακολουθούσαν)
«Ντου!» (...φώναζαν οι ΟΥΚαδες φεύγοντας τρέχοντας μετά το πέρας της παρέλασης και αφότου έψαλλαν τον εθνικό ύμνο με στεντόρεια φωνή)
«Μπράβο παλικάρια μου!» (κοινότυπο, αλλά η στρατιωτική στολή ανυψώνει το εθνικό συναίσθημα...)
«- Όλοι οι ξένοι είναι εδώ. – Σοβαρά;» (κάπου στην Αγ. Κωνσταντίνου, κόρη εξηγεί στην έκπληκτη μητέρα)
«Άσε δεν μπορείς να φανταστείς. Βαράγανε οι συναγερμοί!» (νεαρός περιγράφει με θαυμασμό στο κινητό το χαμηλό πέρασμα των υπερηχητικών αεροσκαφών)

Παν μέτρον άριστον... ή μήπως όχι;

2008-03-11T18:14:00.000+02:00

Μπορεί μία κοινωνική ομάδα να κινητοποιείται εις βάρος των υπολοίπων;
Πρέπει η κοινωνία ολόκληρη να επωμίζεται το κόστος μιας τέτοιας κινητοποίησης-διαμαρτυρίας;
Μέχρι ποιο σημείο μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο;
Τι γίνεται στη περίπτωση που θίγονται εθνικά συμφέροντα;
Μήπως θα ήταν καλύτερα ο καθένας να διεκδικεί τα δικαιώματα του και να διαμαρτύρεται χωρίς να ενοχλεί και να ξεβολεύει κυρίως αυτούς που δεν έχουν σχέση με τις διεκδικήσεις του (π.χ. η πρόταση που είχε γίνει στις διαδηλώσεις να αφήνετε μια λωρίδα κυκλοφορίας ελεύθερη για να μην κλείνει εντελώς η κυκλοφορία);
Φέρνει όμως τα αναμενόμενα αποτελέσματα μία ήπια κινητοποίηση, χωρίς ένταση και διάρκεια, χωρίς να θίγονται ευρέως σημαντικοί κοινωνικοί και πολιτειακοί θεσμοί;

Στα παραπάνω ερωτήματα και ανάλογους προβληματισμούς, εγώ τείνω προς την άποψη πως για να διεκδικηθούν σημαντικά ζητήματα που αφορούν τη βελτίωση της ζωής και την κατοχύρωση βασικών δικαιωμάτων (π.χ. εργασιακά δικαιώματα, ασφαλιστικό) πρέπει να ανεχόμαστε ως κοινωνία αυτές τις κινητοποιήσεις, ακόμα και αν είναι ιδιαιτέρως σκληρές. Ο καθένας μάχεται με τα όλα που διαθέτει. Μπορεί όλοι να σιχτιρίζουμε την ώρα και τη στιγμή που μπλοκαριστήκαμε γιατί κάποιοι εργαζόμενοι έχουν κλείσει το δρόμο, ή όταν κόπηκε το ρεύμα επειδή οι εργαζόμενοι απεργούν ή δεν έχει μέσα συγκοινωνίας για να πάμε στη δουλειά μας ή τα σκουπίδια δεν συλλέγονται.

Όμως, σε μία τέτοια περίοδο μπορεί να φανεί ο συνειδητοποιημένος πολίτης. Θα ψάξει να βρει κάποια εναλλακτική λύση. Θα περιορίσει την κατανάλωση ρεύματος και τις μετακινήσεις του όσο μπορεί. Θα κρατήσει τα σκουπίδια στο μπαλκόνι. Θα είναι προσεκτικός όταν οδηγεί ή περπατά σε δρόμους που δεν λειτουργούν οι σηματοδότες. Θα προνοήσει να έχει γεννήτρια στο μαγαζί του για περίπτωση ανάγκης. Θα οργανωθεί σε ατομικό και τοπικό επίπεδο. Θα αναλάβει δράση αν χρειαστεί.

Η διεθνής πραγματικότητα δείχνει πως μόνο με συντεταγμένες, συλλογικές και ομαδικές κινητοποιήσεις με διάρκεια επιτυγχάνονται σημαντικές διεκδικήσεις και τελικά υποκύπτει το κράτος. Στη Γαλλία και Γερμανία όταν αποφασίζουν οι εργαζόμενοι να κατέβουν στους δρόμους παραλύει το κράτος για αρκετό διάστημα. Αυτό μπορεί να έχει άμεσο αρνητικό αντίκτυπο για όλη την κοινωνία, όμως μεσο-μακροπρόθεσμα ωφελείται. Φαντάζομαι, πως οι πολίτες εκεί θα είναι έτοιμοι να προσαρμοστούν σε τέτοιες δύσκολες συνθήκες και να δείξουν κατανόηση και υψηλότερη συνειδητότητα. Μάλιστα, οι περισσότεροι εργαζόμενοι πληρώνουν μηνιαία συνδρομή στα συνδικάτα τους, ώστε όταν βρεθούν σε μακρά περίοδο απεργίας να μην χάνουν τα μεροκάματά τους. Δηλαδή, προνοούν.

Εδώ ο κόσμος δεν φαίνεται διατεθειμένος να αντιδράσει αποτελεσματικά και γενικευμένα. Επιλέγονται ήπιες απεργιακές τακτικές με στάσεις εργασίας και το πολύ κάποιες 24ωρες, σπασμωδικές απεργίες, με ελάχιστους συμμετέχοντες συγκριτικά με το σύνολο, όπου πρωτοστατούν κυρίως τα συνδικαλιστικά και κομματικά μικροσυμφέροντα. Και εν τέλει δεν επιτυγχάνονται ουσιαστικά αποτελέσματα. Γι αυτό και οι κυβερνήσεις επειδή το γνωρίζουν αυτό δίνουν ψίχουλα και περιμένουν ότι κωλυσιεργώντας το θέμα θα ξεχαστεί και θα περάσουν αυτό που θέλουν. Όπως και δεν φαίνεται η πλειοψηφία διατεθειμένη να ανεχτεί μια απεργιακή γενικευμένη κατάσταση. Να τροποποιήσουν κάπως την καθημερινότητα και τις συνήθειες τους, να χάσουν κάποιες από τις ευκολίες τους. Αν δεν θιγούν κάποια συμφέροντα των ισχυρότερων, πως θα κερδίσουν οι ασθενέστεροι;

Στα μπλε και στα χακί.

2008-03-09T17:55:00.000+02:00

Το καρναβάλι του Μοσχάτου την προηγούμενη Κυριακή δεν είχε κάτι το ξεχωριστό, που να ξεφεύγει από τα καρναβαλικά τετριμμένα. Θα έλεγα μάλιστα ότι κάποιες στιγμές άγγιζε και τα όρια του κιτς.

Το αξιοπρόσεκτο όμως ήταν ότι δεκάδες παιδάκια ήταν ντυμένα με παραλλαγές και αστυνομικές στολές. Και στη παρέλαση υπήρχε βέβαια γκρουπ με «μιλιτέρ» ενδυμασίες και μπερέδες.

Πέρα από τη χαρά του παιχνιδιού και το κέφι δεν νομίζω να απασχόλησε κάτι άλλο τους γονείς όλων αυτών των παιδιών που επέλεξαν να ντυθούν στα μπλε και στα χακί. Οι καουμπόηδες και τα όπλα ήταν ανέκαθεν θέμα που αγαπούσαν τα αγόρια. Όμως, οι στολές των κομάντο, των ΟΥΚάδων, των Ουτσεκάδων και αυτές των αστυνομικών, νομίζω πως ξεφεύγουν από την παιδική αθωότητα των καουμπόηδων (του χθες) και καταδεικνύουν την οικειότητα των σημερινών παιδιών με τα σώματα «ασφαλείας». Να είμαστε περήφανοι για κάτι τέτοιο;

Υποχρεωτικό το κάπνισμα...παντού!

2008-02-24T13:18:00.003+02:00

Έτσι όπως πάμε το κάπνισμα θα γίνει...υποχρεωτικό στη χώρα μας. Οι όροι αντιστρέφονται και αυτοί που δεν καπνίζουν θα αποτελέσουν σύντομα μια μειοψηφία που θα ψάχνει χώρο να αναπνεύσει. Εμείς εξάλλου ως «αντιδραστική» κοινωνία πάμε κόντρα στις νόρμες των λοιπών (...ξενέρωτων και αποστειρωμένων) ευρωπαϊκών και μη χωρών που σιγά σιγά απαγορεύουν το κάπνισμα ακόμα και σε δημόσιους χώρους.

Όπως φαίνεται και από τον επισυναπτόμενο πίνακα η Ελλάδα είναι η ΠΡΩΤΗ χώρα παγκοσμίως σε ποσοστό του πληθυσμού άνω των 15 που καπνίζει καθημερινά. Συγκεκριμένα, είμαστε πρώτοι με 38,6% έναντι 32,1% της δεύτερης Τουρκίας και 31% της Ολλανδίας (!).
Στους άνδρες δε (άνω των 15 πάλι) η Ελλάδα είναι στη τρίτη θέση παγκοσμίως με ποσοστό 46% (σχεδόν 1 στους δύο καπνίζει) πίσω από την Κορέα (46,6%) και την Τουρκία με 51,1%!.

Και ξαφνικά θυμήθηκαν την post rock σκηνή...

2008-02-24T12:20:00.002+02:00

Κι εκεί που τα πράγματα ήταν κάπως περιορισμένα τα προηγούμενα χρόνια σχετικά με συναυλίες μικρότερου βεληνεκούς, που απευθύνονταν σε ένα πιο ειδικό κοινό, ξαφνικά οι διοργανωτές άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για σκηνές που στο παρελθόν αδιαφορούσαν (όχι αδίκως κάποιες φορές, αφού μαζευόντουσαν 3 κι ο κούκος). Έτσι φέτος βλέπουμε μια σχετική «πανσπερμία» συναυλιών που αφορούν το post rock. Το Αν γέμισε ήδη στους Mono, τους Pelican, τους I Like Trains, τους Explosions in the Sky, ενώ έπονται οι A Silver Mt Zion (30/3 στο Κύτταρο), οι τεξανοί This Will Destroy You (3/4 στο Αν) και οι ιρλανδοί God Is an Astronaut (31/5 στο Κύτταρο).

Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι διοργανωτές που παρά το δυσοίωνο παρελθόν επενδύουν σε κάτι διαφορετικό και φρέσκο. Ελπίζουμε να ακολουθήσουν και άλλες εκπλήξεις με τη φόρα που έχουν πάρει. Και να υπάρξει βέβαια, επιτέλους, ένας αξιοπρεπής ζεστός χώρος για μικρές συναυλίες, όπου να μην είσαι στοιβαγμένος σαν σακί σε μπουντρούμι και να σκέφτεσαι ότι σε περίπτωση φωτιάς δεν θα προλάβεις να πεις ούτε το όνομά σου.

Κύριοι διοργανωτές για ρίξτε μια ματιά και στους: Yndi Halda, Caspian, Daturah, 12twelve, 65 Days of Static. Και μην ξεχνάμε βέβαια τους Sigur Ros!

Explosions In The Sky: Live @ An Club, Bootleg

2008-02-06T16:56:00.000+02:00

http://rapidshare.com/files/89631012/Explosions.mp3.html

Τα Χρυσά Αυγά τα προσέχουμε καλά...

2008-02-05T23:07:00.000+02:00

Σάββατο κατά τις 3 το μεσημέρι, κι ενώ έχει γίνει ο γνωστός χαμός στο κέντρο, καταφθάνουν στην αρχή της Ερμού, στο Μοναστηράκι, μέσω της Αθηνάς, οι λάτρεις του υπερ-εθνικισμού, άνετοι και χαλαροί (φωνάζοντας μόνο κάνα «αθώο» συνθηματάκι), περιτριγυρισμένοι και υπό προστασία ισχυρής αστυνομικής δύναμης.

Απ’ ότι φάνηκε δεν το είχε πάρει κανείς (από τους αντιπάλους) χαμπάρι ότι θα κατέληγαν οι «νέοφαστ» εκεί και έτσι απεφεύχθη η πιθανότητα να γίνει γης μαδιάμ και αυτή η περιοχή.

Εκεί, αφού ανώτερος αξιωματικός της αστυνομίας κόβει την κίνηση κακήν κακώς, το μπλοκ των εθνικοφρόνων σταματά στη μέση του δρόμου και φορτώνει τα υπόλοιπα «εργαλεία» (καδρόνια, κοντάρια και σημαίες) στο γνωστό φορτηγάκι που τους περιμένει εκεί.

Αμέσως μετά, και ενώ έχει γίνει ένα σχετικό χάος με την κίνηση, μπροστά στα έκπληκτα μάτια δεκάδων περαστικών και καταστηματαρχών και υπό τη συνεχή επιτήρηση των «ματατζήδων», όλοι στράφηκαν προς την Ακρόπολη και με προτεταμένη τη δεξιά χείρα άρχισαν να τραγουδούν δυνατά τον εθνικό ύμνο. Έτσι λοιπόν, έλαβε τέλος η «σεμνή» τους τελετή, και διαλύθηκαν, ενώ το φορτηγάκι έφυγε με τη συνοδεία ενός ι.χ. και αρκετών μηχανακίων.

Μ Π Ο Υ Ρ Λ Ο Τ Ο !!

2008-01-27T23:45:00.000+02:00

Αυτό χρειάζεται. Μπουρλότο στο κράτος και στη κοινωνία. Συθέμελα. Που είναι μια νέα 17 Νοέμβρη να μην αφήσει τίποτα όρθιο; Βουλή, κανάλια, υπουργία, σπίτια. Να βρεθεί, έστω, ένας ήρωας άλλα Ρομπέν των δασών (ή καλύτερα των πόλεων), ένας Τσαρλς Μπρόνσον ως άλλος Τιμωρός, να τους πάρει όλους αυτούς φαλάγγι μήπως και ξεβρομίσει λίγο ο τόπος. Αλλιώς, πως;

Vamos a Primavera Sound 2008! Portishead Ahead!

2008-01-23T16:50:00.000+02:00

Βαρκελώνη. Τέλος Μαΐου. Primavera Sound Festival με δεκάδες γκρουπ. Ήδη έχουν κλείσει οι Portishead. Αεροπορικό εισιτήριο με την Clickair στα 125 ευρώ απευθείας, μετ’ επιστροφής. Καλύτερος συνδυασμός δε θα μπορούσε να υπάρξει (πιθανόν...). Έτσι λοιπόν έκλεισε. Vamos a Barca!

New Portishead, live @ ATP 07'

2008-01-23T16:28:00.000+02:00

Radiohead - Jigsaw Falling Into Place

2008-01-09T17:44:00.000+02:00

Radiohead - Jigsaw Falling Into Place (thumbs down version)

Ακυρώθηκε πρώτη φορά στη 30ετή του ιστορία το ράλι Ντακάρ!

2008-01-05T01:22:00.000+02:00

Κι ενώ σε λίγες ώρες θα ξεκινούσε το φημισμένο ράλι της ερήμου, ράλι Ντακάρ 2008, αυτή τη φορά από τη Λισσαβόνα, τελικά οι διοργανωτές αποφάσισαν να το ακυρώσουν. Ο λόγος είναι ότι υπήρχε έντονη ανησυχία για την ασφάλεια του αγώνα και των συμμετεχόντων μετά τη δολοφονία και τη ληστεία 4 γάλλων τουριστών (μεταξύ των και δύο παιδιά) την παραμονή των Χριστουγέννων στη Μαυριτανία. Οι αρχές υποπτεύονται ότι οι δράστες ήταν μέλη μιας οργάνωσης που συνδέεται με την Αλ Κάιντα, ενώ επίσης αναφέρεται πως υπήρχε συγκεκριμένη απειλή της Αλ Κάιντα κατά του αγώνα σύμφωνα με πληροφορίες των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών.

Οι God Is An Astronaut το Μάιο στην Αθήνα

2007-12-21T17:40:00.000+02:00

Photo : J. Pouille

Τελικά η επιθυμία κάποιων φαίνεται να εισακούστηκε. Μετά την ανακοίνωση της συναυλίας των Explosion In The Sky στο Αν το Φεβρουάριο, ακολουθεί άλλη μία πολύ ενδιαφέρουσα post rock συναυλία στη πόλη μας. Οι Ιρλανδοί God Is An Astronaut θα παίξουν ζωντανά στο Κύτταρο Live Club το Σάββατο 31 Μαΐου 2008, όπως αναφέρουν στην ιστοσελίδα τους.

Ας ελπίσουμε ότι θα ακολουθήσουν κι άλλοι....όπως για παράδειγμα οι Sigur Ros…

Ο λαός στους δρόμους.

2007-12-12T19:04:00.000+02:00

Η σημερινή μεγαλειώδη κινητοποίηση του κόσμου στους δρόμους του κέντρου μπορεί να ήταν μία από τις μεγαλύτερες των τελευταίων ετών. Εντούτοις, καταδεικνύει πως ο κόσμος κατεβαίνει στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί μονάχα όταν θίγονται άμεσα τα κεκτημένα του καθώς και τα ιερά και όσια της φυλής (βλέπε τις συγκεντρώσεις για το Μακεδονικό).

Τώρα που θίχτηκε ευθέως και απροκάλυπτα το ασφαλιστικό, η ενοποίηση των ταμείων (για να καλυφθούν μαύρες τρύπες) και η πιθανότητα αντί για σύνταξη να παίρνουμε κοπανιστό αέρα, ταρακουνηθήκαμε και είπαμε να εκφράσουμε τη δυσαρέσκειά μας. Τώρα που είναι πιο ορατή από ποτέ η θυσία της αγελάδας που λέγεται Ολυμπιακή, πήραν φωτιά τα μπατζάκια μας. Πρώτη φορά είδα να διαδηλώνουν οργανωμένα πιλότοι και αεροσυνοδοί.

Όταν όμως πριν δύο μήνες είχαμε την ευκαιρία και την επιλογή να εκφράσουμε εμπράκτως την αγανάκτησή μας για τη πολιτική του τόπου, το 80% ψήφισε πάλι τα δύο μεγάλα κόμματα. Επομένως, νομίζω, είμαστε συνυπεύθυνοι για το ότι συμβαίνει, αφού αντιδρούμε όποτε μας συμφέρει.

Ολυμπί...Ολυμπί...Ολυμπιακή!!

2007-12-11T17:51:00.000+02:00

Αντιγράφω από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (φύλλο 9/12/07):

"*Δεν συζητάμε για τις προσλήψεις (περίπου 800 άτομα), για τις μονιμοποιήσεις συμβασιούχων (222 παραμονές εκλογών εκτός ΑΣΕΠ κι άλλες 714 τώρα) ούτε για τα πολυτελή γραφεία της «Πάνθεον» που συστάθηκε το 2006 για να προετοιμάσει -δήθεν- το διάδοχο σχήμα στην πανάκριβη οδό Βαλαωρίτου.

* Δύο χρόνια τώρα απασχολεί 22 άτομα, έχει πλήρες (επταμελές) διοικητικό συμβούλιο, πρόεδρο με 10.000 ευρώ το μήνα μισθό, διευθυντή πτητικής (!) εκμετάλλευσης, προϋπολογισμό 60 εκατ. ευρώ και μέσα σε ένα χρόνο λειτουργικά έξοδα 400.000 ευρώ (!).

* Νοίκιαζαν αεροσκάφη (αμφιβόλου προέλευσης, όπως αυτά της ισπανικής Hola) την τελευταία στιγμή και με την ώρα, αντί με μακροχρόνιες συμβάσεις και με έλεγχο ποιότητας. Τι σημαίνει αυτό σε νούμερα; Για ένα αεροσκάφος τύπου 737 αντί για 187.000 ευρώ μιας ορθολογικής μηνιαίας μίσθωσης, η ωριαία (με 200 ώρες μηνιαίας πτήσης) έφτανε τα 650.000 ευρώ ! Και η Ολυμπιακή δεν μίσθωσε ούτε ένα, ούτε δύο. Νοίκιασε 15..."

Μάνα θέλω να γίνω μπάτσος!

2007-12-09T13:21:00.000+02:00

Για ακόμη μία χρονιά οι αστυνομικές σχολές βρέθηκαν στις πρώτες θέσεις των προτιμήσεων των υποψηφίων. Όπως αναφέρει η εφημερίδα ΕΘΝΟΣ, «...από το σύνολο των 85.653 υποψηφίων που κατέθεσαν το 2007 μηχανογραφικό δελτίο οι 10.828 (ποσοστό 13%) «ψήφισαν» ως πρώτη προτίμηση τα Παιδαγωγικά και τις Αστυνομικές Σχολές». Πράγματι, στη 4η θέση των τμημάτων με τις περισσότερες πρώτες προτιμήσεις είναι η σχολή αστυφυλάκων πίσω από τη Νομική Αθήνας και τις 2 παιδαγωγικές σχολές σε Αθήνα και Θεσ/νίκη, ενώ στην 6η θέση η σχολή αξιωματικών ΕΛΛ.ΑΣ.

Πραγματικά μου φαίνεται τραγικό πως ένας σύγχρονος νέος επιθυμεί στη ζωή του να γίνει αστυνομικός. Τόσο πολύ δηλαδή έχει διαστρεβλώσει τα όνειρα του ο εφιάλτης της επαγγελματικής αποκατάστασης που προτιμά το συμβιβασμό αυτό, αντί να επιλέξει να επιδιώξει κάτι που τον εκφράζει; Νομίζω πως είναι εφιαλτική αυτή η διαπίστωση για το μέλλον. Νέοι που φοβούνται πια να ονειρευτούν και που χάριν της σιγουριάς, είναι διατεθειμένοι να κάνουν οτιδήποτε. Ακόμη και να γίνουν μπάτσοι. Πως θα αντιδράσουν αλήθεια οι νέοι αυτοί μεθαύριο σε μια δύσκολη στιγμή;

Η παραπάνω επιλογή δείχνει περίτρανα το ρόλο των γονέων, των ΜΜΕ και γενικότερα της κοινωνίας. Το κράτος βοηθά εξάλλου προς την κατεύθυνση της αστυνομοκρατίας. Ο νεαρός αστυνομικός θα πάρει καλό πρώτο μισθό, διάφορα επιδόματα, μέχρι και προικοδότηση για τα παιδιά του. Γιατί να το ρισκάρει λοιπόν; και τι έγινε που θα πρέπει να επιβάλει την τάξη στους συμπολίτες του; Εξάλλου, τα όνειρα είναι για τα παραμύθια.

Τα αγαθά copies κτώνται...

2007-12-02T16:09:00.000+02:00

Η δόξα και η αναγνώριση μπορεί να επιτευχθεί ποικιλοτρόπως. Το δυσκολότερο θα ήταν να δημιουργήσεις κάτι πρωτότυπο και δημιουργικό και το ευκολότερο θα ήταν να αντιγράψεις κάτι ήδη επιτυχημένο. Αυτό το τελευταίο τρόπο φαίνεται να επέλεξε ο Ρένος Χαραλαμπίδης στη πολύκροτη ταινία του “No Budget Story” το 1997. Το απόλυτο σκηνοθετικό ντεμπούτο για το νέο σκηνοθέτη τότε Ρένο Χαραλαμπίδη. Την υποδέχτηκαν με διθυραμβικές κριτικές* και της απονεμήθηκαν πολλά βραβεία (Κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, Κρατικό βραβείο ποιότητας ’97, Βραβείο διεθνούς ένωσης κριτικών FIPRESCI, κ.α.). Επίσης, απέκτησε φανατικό κοινό και μπήκε στο πάνθεον των ελληνικών ανεξάρτητων ταινιών ως η κορυφαία.

Κι εγώ την ίδια εντύπωση είχα για το “No Budget Story” μέχρι που είδα προσφάτως την αμερικάνικη ταινία “In The Soup”, μετά από προτροπή φίλου. Τι σύμπτωση, το “In The Soup” μοιάζει με το “No Budget Story” σαν δύο σταγόνες νερό. Και μάλιστα και το αμερικάνικο φιλμ αποτελεί μια εκ των σημαντικότερων ταινιών του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά. Βρε τους μπαγάσες τους Αμερικάνους, θα πει κάποιος, πάλι μας έκλεψαν τις πρωτότυπες θεόπνευστες ιδέες μας. Η αλήθεια είναι όμως πως το “In The Soup” του αμερικανού Alexandre Rokwell αποτελεί παραγωγή του 1992 και το “No Budget Story” του Χαραλαμπίδη έπεται το 1997. Η ταινία του Rockwell είχε ανάλογη υποδοχή όταν βγήκε και κέρδισε μάλιστα το μεγάλο βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ του Sundance το 1992. Πέρα από τη σκηνοθετική ευρηματικότητα του Rockwell (ο οποίος έχει συμμετάσχει και ως σκηνοθέτης στη σκηνοθεσία των 4 δωματίων μαζί με Tarantino, Rodriguez και Anders) οι πρωταγωνιστές του “In The Soup”, Steve Buscemi και Seymour Cassel, δίνουν ρεσιτάλ ηθοποιίας.

Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι πως η ομοιότητα της ελληνικής ταινίας με την αμερικάνικη δεν φαίνεται να έχει σχολιαστεί δημοσίως από αυτούς που έπρεπε να τη σχολιάσουν. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο το μόνο που εντόπισα ήταν κάνα δύο ανεπίσημα σχόλια σε φόρουμ. Καλά αυτοί που έδιναν τα βραβεία και ειδικά η διεθνής ένωση κριτικών είχε μεσάνυχτα; Στον Rockwell δεν το σφύριξε κανένας;

Τουλάχιστον, ελπίζω ο Χαραλαμπίδης να έχει κάνα εικόνισμα του Rockwell στο σπίτι του...:)

*από το Cine.gr: “Το No Budget Story δεν είναι απλώς ένα από τα καλύτερα σκηνοθετικά ντεμπούτα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η διθυραμβική εγχώρια κριτική αναγνώριση, η πορεία του προς το φεστιβάλ των Κανών, τα βραβεία και οι ειδικές μνείες, και το γεγονός ότι η ταινία διδάσκεται σε κινηματογραφικές σχολές ανά τον κόσμο, επιβεβαιώνουν απλώς τη βαθιά αγάπη για τον κινηματογράφο με την οποία έχει εμποτίσει ο δημιουργός του αυτό το film.”

Τελικά είναι αθώοι!

2007-10-31T17:03:00.000+02:00

Και ναι, η ελληνική δικαιοσύνη, όπως αναφέρει σήμερα η Καθημερινή, απεφάνθη πως οι έλληνες πρωταθλητές και προπονητές που εμπλέκονταν στο σκάνδαλο ντόπινγκ της Balco δεν έχουν τελικά καμία σχέση με αυτό. Άρα τα όσα στοιχεία αποκαλύφθηκαν από την Αμερικάνικη δικαιοσύνη και μας παρουσίαζε εκτενώς ο «Ιός της Κυριακής» της Ελευθεροτυπίας μέχρι σήμερα είναι αναληθή! Όπως, φαίνεται τέτοια στοιχεία και οι ομολογίες των κατηγορούμενων δεν είναι αρκετά για τη Δικαιοσύνη στη χώρα μας ώστε να προκύψει κάτι μεμπτό, κι η υπόθεση λοιπόν παίρνει μόνιμη άδεια στο αρχείο. Συνεπώς, και εκείνο το περιβόητο ατύχημα-σπαζοκεφαλιά συνέβη και όλοι καθαροί με την «καθαρή».

Και αφού η ελληνική ψυχή βγήκε αλώβητη για ακόμη μια φορά (πάρτε τα ρε εσείς οι ανθέλληνες!@##$), ας ετοιμαστούμε όλοι να πανηγυρίσουμε το χρωστούμενο χρυσό μετάλλιο της Θάνου από το Σίδνεϊ και ας ετοιμαστούν οι αρχές να την κάνουν και Πτέραρχο. Επιτέλους, τώρα που έρχονται και οι Ολυμπιακοί το καλοκαίρι στο Πεκίνο, θα μπορέσουμε να ξανασυγκινηθούμε με τους υπερ-πρωταθλητές μας. Ζήτω!!!

It’s a free world!

2007-10-28T03:08:00.000+02:00

Μια σπουδή στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα όπου όλοι είμαστε «ελεύθεροι» να εκμεταλλευτούμε τους άλλους, τους πιο αδύναμους για να φτάσουμε λίγο ψιλότερα. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Να ζήσουμε κι εμείς το μύθο μας. Να μπούμε στο κλαμπ των εκλεκτών. Στον εκπληκτικό «ελεύθερο» κόσμο μας, ένας κανόνας υπάρχει και ένας σκοπός. Ο κανών του ισχυρού και ο στόχος της αειφόρου ανάπτυξης και της προσωπικής ευημερίας.

“Let us live and let them die!”.

Ο Ken Loach στη νέα του ταινία καταφέρνει να θίξει με μοναδική αμεσότητα ίσως το πιο σημαντικό πολυδιάστατο πρόβλημα της σημερινής μας κοινωνίας. Την εκμετάλλευση των οικονομικά ασθενέστερων, δηλαδή των πολλών, για την ευημερία των λίγων. Δεν ηθικολογεί, αλλά εξετάζει το πρόβλημα από πολλές πλευρές. Μπαίνει στις γκρίζες ζώνες. Το σίγουρο πάντως είναι ότι καταφέρνει να σε προβληματίσει αρκετά μετά την παρακολούθηση της ταινίας.

Αλήθεια πως θα μπορούσε να υπάρξει ένας κόσμος με ευημερία και ίσες ευκαιρίες για όλους;

Την έσκισα τη μαύρη!...

2007-10-09T12:15:00.000+03:00

Κυριακή μεσημέρι στο Κεραμεικό. Βολτάρω ψάχνοντας τα μέρη που εκθέτουν οι διάφοροι καλλιτέχνες του εικαστικού project REMAP. Παρατηρώ τους ανθρώπους και τα κτήρια. Η περιοχή του Κεραμεικού έχει αλλάξει άρδην. Είναι πια το κέντρο της κινεζικής κοινότητας. Εδώ 9 στα 10 μαγαζιά (και αποθήκες) είναι κινέζικα.

Οι κούτες πάνε κι έρχονται. Το σ/κ οι κινέζοι έμποροι ανανεώνουν τα εμπορεύματά τους. Κάποια στιγμή βλέπω έναν απ’ αυτούς να μεταφέρει κούτες με ένα καινούριο 3λιτρο Audi A4 turbo με ιταλικές πινακίδες! Παρακάτω βλέπω κι άλλους δύο με ακριβά αυτοκίνητα. Έναν με μια παλιότερη BMW σειράς 7 με αυστριακές πινακίδες και έναν με ένα Α4 του κουτιού με ελληνικά νούμερα. Τι γίνεται εδώ; (σκέφτομαι).

Πως μπορεί να λειτουργεί όλο αυτό το σύστημα τόσο αθόρυβα (αν και όπως έχω διαπιστώσει οι κινέζοι είναι πάντα αθόρυβοι στο ότι κάνουν) και ελεύθερα, χωρίς να είναι γνωστός (τουλάχιστον δημόσια) ο τρόπος λειτουργίας του. Δεν μπορεί, νομίζω, να μην υπάρχει κάποιου είδους ασυλία. Μιαν άλλη φορά είχα πετύχει Σάββατο απόγευμα νταλίκα να ξεφορτώνει 100αδες εμπορευματοκιβώτια επί της Πειραιώς και να τα φορτώνουν οι έμποροι της περιοχής στα καροτσάκια τους. Από την άλλη, υπάρχει εν τέλει τόσο μεγάλο αγοραστικό κοινό στη πόλη που να δικαιολογεί την ύπαρξη τόσο μεγάλου αριθμού κινεζικών καταστημάτων;

Με αυτές τις σκέψεις να στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου, ακολουθώ το χάρτη του REMAP για να εντοπίσω τον επόμενο εκθεσιακό χώρο. Το πιο ενδιαφέρον για μένα στο project του REMAP είναι το μπλέξιμο των καλλιτεχνικών εκθεμάτων στον οικιστικό ιστό της περιοχής. Μακριά δηλαδή από τις κλασικές γκαλερί. Σε εγκαταλελειμμένα κτήρια, οικόπεδα, σε παλιό ξενοδοχείο, δίπλα σε οίκους ανοχής.

Κινούμαι ήδη στην οδό Ιάσωνος. Μεταξύ Κεραμεικού και Μεταξουργείου. Ο πεζόδρομος αυτός είναι γεμάτος κόκκινα φωτάκια. Αποτελεί σίγουρα την underground “red light district” της πόλης. Μπαινοβγαίνουν διάφοροι αλλοδαποί. Επικρατεί ησυχία. Ξαφνικά βγαίνει ένας έφηβος έλληνας (θα ήταν γύρω στα 14) κορδωμένος, μεσ’ την τρελή χαρά. «Τι έγινε ρε;» του φωνάζουν οι φίλοι του που τον περιμένουν παρακάτω. «Την έσκισα τη μαύρη!» ανταποκρίνεται με αέρα νικητή.

We lost CONTROL…

2007-09-29T15:24:00.000+03:00

Όχι. Δεν θα σταθώ στη μουσική των Joy Division. Ούτε στην ιδιόμορφη σύντομη ιστορία τους, και ειδικά στη ζωή του Ian Curtis. Αυτά λίγο έως πολύ είναι γνωστά. Θα σταθώ στο σκηνοθέτη – φωτογράφο - μαέστρο Anton Corbijn. Το δημιουργό της ταινίας CONTROL, την οποία και είχαμε την ευκαιρία να δούμε τη περασμένη Πέμπτη στη πρώτη επίσημη προβολή της στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο βλέποντας τη ταινία είναι η μοναδική ικανότητα του Corbijn να χειρίζεται το κινηματογραφικό φακό σαν να ήταν φωτογραφική μηχανή, δίνοντας έτσι μια συρραφή καταπληκτικών ασπρόμαυρων φωτογραφικών εικόνων. Ο φωτισμός, οι γωνίες λήψεις, ο τρόπος που τοποθετεί τα πράγματα μέσα στην εικόνα φανερώνουν έντονα φωτογραφική ματιά. Με αυτό το τρόπο εξάλλου πιστεύω πως ο σκηνοθέτης κατάφερε να υπερβεί μία έντονη βιογραφική ταινία. Πολλά από τα κινηματογραφικά του καρέ μπορούν να σταθούν άνετα και ως ανεξάρτητες φωτογραφίες. Γι αυτό, για μένα το φιλμ ήταν και ένα φωτογραφικό λεύκωμα.

Ο χαρισματικός συνδυασμός φωτογραφίας και κινηματογράφησης, νομίζω, πως σπάνια συναντάται στον ίδιο άνθρωπο. Ο Corbijn ξεκίνησε ως φωτογράφος το 1972, ενώ το 1979 μετακόμισε στο Λονδίνο από την Ολλανδία (όπου γεννήθηκε και ζούσε τότε), ορμώμενος από τη μουσική σκηνή του post-punk. Εκεί πρωτο-φωτογράφησε και τους Joy Division. Έγινε ευρέως γνωστός φωτογραφίζοντας τους U2 και τους Depeche Mode, και ακόμα περισσότερο όταν ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία βίντεο-κλιπ και το σχεδιασμό εξώφυλλων εκτενώς για τα δύο προηγούμενα γκρουπ, αλλά και για τους Nirvana, Nick Cave, Echo & the Bunnymen, κ.α.

Επιστρέφοντας στα του φιλμ, ο Sam Riley στο ρόλο του Ian Curtis είναι απλά εξαιρετικός. Το βλέμμα του, η μελαγχολία που βγάζει, οι σπασμωδικές-ρομποτικές του κινήσεις (σήμα κατατεθέν) πάνω στη σκηνή. Με την ερμηνεία του καταφέρνει να αναδείξει ουσιαστικά τα αδιέξοδα και τα συμπλέγματα ενός ευφυούς και συνάμα σκοτεινού και απόμακρου χαρακτήρα, όπως ήταν ο Ian Curtis. Επίσης, πολύ καλή και η ερμηνεία της Samantha Morton στο ρόλο της γυναίκας του, Deborah Woodruff-Curtis.

Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για μια μουσική βιογραφική ταινία φτιαγμένη για φαν. Είναι ένα ολοκληρωμένο κινηματογραφικό φιλμ που απευθύνεται σε όλους τους σινεφίλ. Θα το ξαναδούμε σίγουρα.

Έφυγε ξαφνικά ο ιπτάμενος Σκότος...

2007-09-16T23:13:00.000+03:00

Στην παρέα των μεγάλων οδηγών εκεί ψιλά (Senna, Toivonen, Betega, Burns, κ.α.) προστέθηκε άλλος ένας μεγάλος, ο Colin McRae. Έχασε τη ζωή του μαζί με τον 5χρονο γιο του, ένα 6χρονο αγοράκι και ένα στενό του φίλο μετά από πτώση του ελικόπτερού του κοντά στο σπίτι του στη Σκοτία.

Περισσότερα:

http://www.rally.gr/default.asp?menu_code=main-article&race_id=0&article_id=12933

http://news.bbc.co.uk/1/hi/scotland/glasgow_and_west/6997869.stm

http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/motorsport/6997241.stm

http://news.bbc.co.uk/sport1/hi/motorsport/world_rally/6997071.stm

Πανούτσος: περί δημοκρατίας...

2007-09-16T16:15:00.000+03:00

Κάντε κλικ στο παρακάτω, παλιότερο αλλά επίκαιρο, κείμενο (Φύλλο 489, Δεκέμβριος 2006) του Αντώνη Πανούτσου στη στήλη του «Με το φτωχό μου το μυαλό» στην εφημερίδα Sportday. Μιας και το κείμενο δεν υπάρχει στο ηλεκτρονικό αρχείο του site, ακολουθεί σκαναρισμένο.

67.000.000.000.000...

2007-09-11T16:25:00.000+03:00

...Αυτό το εντυπωσιακό νούμερο προκύπτει αν πολλαπλασιάσουμε τον πληθυσμό της Βρετανίας το 2057 με τις 1.000.000 συσκευές παρακολούθησης που προβλέπεται να αντιστοιχούν σε κάθε κάτοικό τότε, σύμφωνα με τον καθηγητή Σάντλερ, διευθυντή του Trusted Systems Lab της Hewlett Packard. Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του BBC, που αναδημοσιεύτηκε πριν 10 μέρες στη Καθημερινή, μαθαίνουμε πως το μέλλον του Μεγάλου Αδερφού προβλέπεται υπεραισιόδοξο, ενώ αντίθετα το δικό μας όχι. Η τεχνολογία στο τομέα των αισθητήρων, όπως λέει ο καθηγητής, έχει προχωρήσει αρκετά και προβλέπεται να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Ήδη, αναφέρει, μερικοί ερευνητές της Microsoft, HP και του MIT έχουν αναπτύξει συσκευές που καταγράφουν κάθε κίνηση του ατόμου.

Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι, σύμφωνα με έρευνα, το 2002 υπολογίστηκε ότι λειτουργούσαν στη Βρετανία 4.200.000 κάμερες κλειστού κυκλώματος, ήτοι 1 ανά 14 κατοίκους. Ακόμα ο μέσος Λονδρέζος πρέπει να παρακολουθείτε μέσω των CCTV περίπου 300 φορές την ημέρα. Οι 1.000.000 αισθητήρες δε ανά Βρετανό κάτοικο το 2057 αφορούν συγκρατημένες προβλέψεις, διότι οι πιο αβανταδόρικες κάνουν λόγο για 20.000.000.

Αν τα παραπάνω στοιχεία δεν τρομάζουν, τουλάχιστον πρέπει να προβληματίσουν καθώς νέα ηθικά διλλήματα εγείρονται και το απόλυτο Truman Show είναι προ των πυλών.

Αυτός θα αλλάξει την Ελλάδα!

2007-09-08T18:01:00.000+03:00

Εμείς ψηφίζουμε τον ελληνοαμερικανό Criss Angel. Είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει πράγματι θαύματα στην Ελλάδα!!

Τι σχέση έχει ο Βουλγαράκης με τον (Μάνο) Χατζιδάκι;

2007-09-08T15:10:00.000+03:00

Κάποιος θα πει, όση σχέση έχει ο Καραμανλής με το ποδόσφαιρο. Άλλος, ότι έχουν ως κοινό το ίδιο κόμμα. Όχι όχι, απλά και οι δύο έχουν βγάλει cd!! Με τη μόνη διαφορά ότι ο Βουλγαράκης αποφάσισε να συμπεριλάβει μερικά τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι στο προεκλογικό του cd “Σταθερά Μαζί, Δυνατά για την Ελλάδα”. Χωρίς πολλά λόγια, όπως λέει, μέσα από ένα δακρύβρεχτο και γεμάτο στόμφο κείμενο για την Ελλάδα, αφήνει τα τραγούδια του Χατζιδάκι να μιλήσουν. Και μάλιστα στην έκδοση που έπεσε στα χέρια μου δεν είχε γραμμένο το Χατζιδάκις με ήτα. Δηλαδή, με αυτή τη κίνηση ο κύριος Βουλγαράκης θέλει να μας πει ότι εμπνέεται από το μεγάλο συνθέτη; ότι προσπαθεί να φτάσει σε ποιότητα το έργο του Χατζιδάκι; ή ότι το δικό του έργο και του κόμματος του είναι κάτι αντίστοιχο;

Αφήστε κύριε Βουλγαράκη, προτιμούμε να έχουμε το cd που γράφει επάνω Μάνος Χατζιδάκις.

Sigur Rós – Heima Film στις Νύχτες Πρεμιέρας

2007-09-06T22:24:00.000+03:00

Η κυκλοφορία του πρώτου φιλμ των Sigur Rós προβλέπεται να κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στις 27 Σεπτεμβρίου στο Icelandic Film Festival και μετά θα παιχτεί σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο μεταξύ των οποίων και στις δικές μας «Νύχτες Πρεμιέρας». Σύμφωνα με το δελτίο τύπου της μπάντας, το Heima (στα ισλανδικά «πατρίδα» ή «στο σπίτι») αποτυπώνει την περιήγηση 13 ημερών που έκαναν οι Sigur Rós το καλοκαίρι του 2006 στη πατρίδα τους, την Ισλανδία, παίζοντας μουσική σε διάφορα απροσδόκητα μέρη που δεν είχαν προηγουμένως αποφασίσει και ανακοινώσει, όπως σ’ ένα αμφισβητούμενο φράγμα, όπου διαμαρτύρονταν μια ομάδα πολιτών. Τα μέλη του γκρουπ δεν ήθελαν να φτιάξουν ένα κλασικό live dvd. Προτίμησαν να δημιουργήσουν ένα φιλμ με εικόνες από τα μαγευτικά μέρη της πατρίδας τους, τον τόπο δηλαδή από τον οποίο εμπνέονται, έχοντας ως κεντρικό γεγονός τη μεγαλύτερη συναυλία που δόθηκε ποτέ, όπως λένε, στην Ισλανδία. Τη συναυλία τους, δηλαδή, στο Reykjavik με 30.000 κόσμο! Παράλληλα με το φιλμ δημιούργησαν και το άλμπουμ 'Ηvarf-Ηeim', το οποίο περιέχει 3 ακυκλοφόρητα electric κομμάτια. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε την προβολή του στις «Νύχτες Πρεμιέρας».

Το φιλμ αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 5 Νοεμβρίου σε ειδική έκδοση διπλού dvd συνοδευόμενο από λεύκωμα 104 σελίδων με φωτογραφίες από το tour.

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για τους επαγγελματίες επαναστάτες και τη χθεσινή συγκέντρωση

2007-08-30T14:13:00.000+03:00

Για την συγκέντρωση και το indymedia

Όχι λευκά, όχι άκυρα, όχι αποχή!

2007-08-30T11:27:00.000+03:00

Αντιγράφω το κείμενο ακέραιο από το blog "Gravity & The Wind"

Ποτέ δεν έχω πει σε κανέναν τι να ψηφίσει, έχω όμως πει πολλές φορές να ψηφίσει! Eίναι γεγονός ότι μία μερίδα του κόσμου έχει απογοητευτεί (καθόλου αδικαιολόγητα, βεβαίως) με τους νυν και τους προηγούμενους κυβερνώντες, και ασφαλώς το αίσθημα αυτό δεν μπορεί παρά να το έχει εντείνει η αποκαλυπτική για τις επιδόσεις του κρατικού μηχανισμού συμφορά που ζούμε αυτές τις μέρες. Έτσι ουκ ολίγοι οδηγούνται στην επιλογή του λευκού, του άκυρου ή της αποχής, είτε απλώς αηδιασμένοι είτε θεωρώντας την ως την πιο ηχηρή αποδοκιμασία. Για μας αυτό είναι τόσο καταφανώς σφάλμα που δεν θα έπρεπε να χρειάζεται συζήτηση - κι όμως με εκπλήσσει το πόσες φορές ακούω ανθρώπους να προκρίνουν την επιλογή αυτή αγνοώντας τα της εκλογικής διαδικασίας ή χωρίς να έχουν σκεφτεί τις απλές αριθμητικές συνέπειες.

Tα κύρια δεδομένα είναι τα εξής:

α) Tα ποσοστά των κομμάτων προκύπτουν από τα έγκυρα ψηφοδέλτια μόνον.

β) Mε βάση τα ποσοστά αυτά μοιράζονται οι 260 από τις 300 έδρες της Bουλής, ενώ οι υπόλοιπες 40 χαρίζονται στο πρώτο κόμμα.

γ) Πλειοψηφία στη Bουλή θεωρούνται οι πάνω από 150 έδρες.

δ) Για να μπει ένα κόμμα στη Bουλή πρέπει να έχει ποσοστό τουλάχιστον 3% (επί των εγκύρως ψηφισάντων, πάντα).

Ένα υποθετικό παράδειγμα: Έστω ότι οι ψηφοφόροι είναι 100, και το κόμμα που έρχεται πρώτο το ψήφισαν 35. Aν 30 άλλοι ψήφισαν λευκό ή άκυρο ή δεν πήγαν να ψηφίσουν, τότε το 35 στους εκατό γίνεται 35 στους 70, πράγμα που επιτρέπει στους εκπροσώπους του πρώτου κόμματος να λένε μετά (συνειδητά ψευδόμενοι και όπως ακούμε συνήθως) «μη μιλάτε γιατί εμάς μας ψήφισε το 50% του λαού»...

Kαι ένα πραγματικό παράδειγμα, από τις εκλογές του 2004 (τα ποσοστά είναι στρογγυλεμένα - τα ακριβή στοιχεία εδώ): Aποχή, λευκά και άκυρα ήταν 25%. Tο ποσοστό της NΔ ήταν 34% (επί των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους), με την αποχή κτλ. μεταμορφώθηκε σε 45,5% (επί των εγκύρως ψηφισάντων), που με τη σειρά του έγινε 55% των εδρών στη Bουλή (με το πριμ των 40 εδρών). ΠAΣOK: 30,5% επί των εγγεγραμμένων, 40,5% επί των εγκύρων, 39% των εδρών. Aντίστοιχα, KKE 4,5% - 6% - 4%, ΣYN 2,5% - 3,5% - 2%.

Όσοι λοιπόν ψηφίζουν λευκό ή άκυρο ή απέχουν, στην πραγματικότητα δεν απέχουν καθόλου: ανεβάζουν τα ποσοστά όλων των εντός βουλής κομμάτων (ενώ προφανώς τα απεχθάνονται όλα εξίσου!), κάνουν ακόμα πιο απίθανη την είσοδο κάποιου νέου πολύ μικρού κόμματος (προς το οποίο θα μπορούσαν να έχουν στραφεί), αλλά προπάντων βοηθούν το κόμμα που θα κυβερνήσει, καθώς του χαρίζουν πλαστή πλειοψηφία. Όσο μεγαλύτερη η αποχή, τόσο μεγαλύτερη η πλαστή αυτή πλειοψηφία. Aν η κυβέρνηση έχει πάνω από 150 έδρες, τότε εξασφαλίζει αυτοδυναμία, δηλαδή τη δυνατότητα να περνάει όποιο νόμο θέλει χωρίς να χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη άλλων και χωρίς να μπορούν να την εμποδίσουν όλα τα άλλα κόμματα μαζί.

Έτσι, αυτό που κάποιοι θεωρούν αντίδραση, και μάλιστα την εντονότερη αντίδραση, δεν είναι παρά θείο δώρο στην εκάστοτε κυβέρνηση. Kατά τη γνώμη μας η αποχή είναι απλώς εκτόνωση που δίνει την ψευδαίσθηση αντιδράσεως: πραγματική αποδοκιμασία των κυβερνητικών κομμάτων δεν είναι η αποχή αλλά η υπερψήφιση ενός 'μικρού' (έστω με κριτήριο το «στους τυφλούς τον μονόφθαλμο»), ώστε να περιοριστεί η δύναμη και η αλαζονεία των δύο 'μεγάλων'.

Mε τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, αν (όπως φαίνεται ότι είναι η κατάσταση αυτή τη στιγμή) τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν μικρή διαφορά, και αν τα μικρά που θα μπουν στη Bουλή συγκεντρώσουν συνολικά πάνω από 16% των εγκύρων ψήφων, τότε και μόνον τότε το πρώτο κόμμα δεν θα έχει πια αυτοδυναμία (όπως είδα σε πρόσφατη σχετική ανάλυση στο Έθνος - δυστυχώς δεν μπορώ να την εντοπίσω τώρα).

Δείτε και σχετικό ποστ του Aθεόφοβου, που θίγει και άλλα ζητήματα.

Για να κάνετε κάποιο σχόλιο κάντε κλικ εδώ Post a Comment

Πες τα Πανούτσο!

2007-08-29T10:55:00.000+03:00

Μέσα στο δημοσιογραφικό οχετό και την ακατάσχετη μπουρδολογία των ημερών, λίγες απόψεις ξεχωρίζουν. Αξίζει λοιπόν μια ματιά στα παρακάτω ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα και αιχμηρά κείμενα του Αντώνη Πανούτσου.

Βαλκανολογίες: Στο δρόμο προς το Βελιγράδι #3

2007-08-25T00:24:00.000+03:00

Τσαφ τσουφ, σταθμό με το σταθμό, περνώντας μέσα από ημιορεινά όμορφα σερβικά τοπία, ελαττώνοντας ταχύτητα ή και σταματώντας ακόμα στα δύσκολα σημεία το τρένο ανηφορίζει βορειοανατολικά. Δεν περνάει μέσα από το Κόσοβο. Ακολουθώντας κατά κάποιο τρόπο τον ποταμό Moravica θα φτάσει στην επόμενη κύρια στάση που είναι η πόλη Niš. « Έχει πολύ ακόμα Μπαμπαστρούμφ;». Σύμφωνα με το δρομολόγιο χρειαζόμαστε κάπου 8-9 ώρες ακόμα μέχρι το Βελιγράδι από το νότο (χωρίς πιθανές καθυστερήσεις). Δηλαδή κάνα 4ωρο μέχρι τη Niš . Το παν είναι η υπομονή. Είπαμε εδώ όλα κινούνται αργά και βασανιστικά. Παρέα χρειάζεται, κουβέντα, μουσική, κάνα βιβλίο… και ύπνο. Εν τω μεταξύ πριν φτάσουμε στη Niš, η παρέα μας άλλαξε σύνθεση. Οι Δανοί αποφάσισαν να την πέσουν σε κάποια ελεύθερη κουκέτα, καθώς η Οδύσσειά τους προβλεπόταν να τελείωνε την επόμενη μέρα το πρωί και ήδη είχαν κουραστεί. Οι άλλες δύο κυρίες κατέβηκαν στο Leskovac. Έτσι, μείναμε με τη γιαγιά και προστέθηκε και ένα νεαρό ζευγάρι σέρβων μες στις τρυφερότητες. Ευτυχώς, γιατί μόνος μου με τη γιαγιά δεν θα τα έβγαζα πέρα στη συνεννόηση. Όταν έβγαλε το τελευταίο τσιγάρο από το πακέτο ένιωσα μία ανακούφιση, ιδιαίτερα σύντομη όμως, διότι στη συνέχεια έβγαλε ένα νέο πακέτο…Χ@#! Βέβαια, το πιο ενοχλητικό τελικά δεν ήταν το τσιγάρο της κυρίας Jelena, αλλά η μπόχα που έφερνε ο αέρας από τη μισοκατεστραμμένη τουαλέτα του βαγονιού. Στη Niš αποβιβάστηκαν αρκετοί. Αφού ο αρμόδιος υπάλληλος με το μακρύ σφυρί έλεγξε (όπως και σε κάθε σταθμό) τους τροχούς των βαγονιών το τρένο πήρε την τελική ευθεία προς το Βελιγράδι.

Η ώρα έφτανε επτά το απόγευμα. Τα κράκερς (η μοναδική στερεά τροφή που είχα πάρει μαζί μου) είχαν φτάσει στο τέλος τους και ήδη αισθανόμουν κάτι κενά στο στομάχι. Η κυρία Jelena πριν κατέβει ήθελε να με φιλέψει κάτι. Λες και το ήξερε. Έβγαλε και μου έδωσε ένα αρτοσκεύασμα με τυρί. Της έγνεψα ευχαριστώ. Χαμογελούσε. Φτάνοντας στη Niš μας είπε πως σε 3 στάσεις θα κατέβει. Το παλικάρι μου εξήγησε πως ήθελε να τη βοηθήσω με τα πράγματα. Κάποια στιγμή ψαχουλεύοντας σε μια ατζέντα, βρίσκει μια φωτογραφία του γιού της και μια όταν ήταν στα νιάτα της και μου τις δείχνει. Μου εξηγεί παράλληλα και γνέφω καταφατικά. Το πρόσωπό της έλαμπε. Φτάνουμε στο σταθμό που θα κατέβαινε και παίρνουμε τα πράγματά της μαζί με το Σέρβο. Την αποχαιρετούμε και μας ευχαριστεί εγκαρδίως. Έχει ξεκινήσει να ψιχαλίζει. Αυτό μας έλλειπε.

Επιστρέφοντας στη καμπίνα, ρωτάω τα παιδιά πόσο θέλουμε ακόμη για να φτάσουμε Βελιγράδι. Κανά τρίωρο μου απαντούν. Δηλαδή, μία ώρα και βάλε καθυστέρηση; μετά τις 10 το βράδυ η άφιξη λοιπόν. Είχα αρχίσει να κουράζομαι πραγματικά. Όπως πάω θα κλείσω 24ωρο στο τρένο. Τότε σκέφτομαι ότι μάλλον θα ήταν καλό να ειδοποιήσω το hostel ότι πρόκειται να αργήσω. Δεν λέει μετά από αυτή τη ταλαιπωρία να περάσω τη νύχτα στο σταθμό! Δείχνω το χάρτη στο ζευγάρι και τους ρωτώ πόσο μακριά είναι με τα πόδια το hostel που θα μείνω, ώστε να υπολογίσω στο περίπου το συνολικό χρόνο για τους πω στο τηλέφωνο πόσο θα αργήσω. Έλα όμως που υπολόγιζα χωρίς τον ξενοδόχο. Σε κάθε προσπάθεια άκουγα ηχογραφημένο δίγλωσσο μήνυμα ότι το τηλέφωνο ήταν κλειδωμένο και δεν μπορούσε να καλέσει διεθνής αριθμούς. Δεν μας τα λέει καλά. Το πάλεψα, αλλά τίποτα. Ωραία! Και βροχή και καθυστέρηση και χωρίς διαμονή. Δέσαμε! Τίποτα άλλο εκτός από υπομονή δεν μπορούσα να κάνω. Η ελπίδα εξάλλου πεθαίνει τελευταία! Βάζω στο mp3 player να ακούσω για ακόμη μία φορά τα καινούρια τραγούδια των Editors.

Έχει πια σκοτεινιάσει για τα καλά και η ώρα δεν περνά με τίποτα! Κοιτάω συνεχώς έξω μήπως και φανούν στο βάθος τα φώτα της πόλης. Εις μάτην! Τίποτα στον ορίζοντα. Κατράμι μαύρο έξω! Είχε φτάσει σχεδόν 11 όταν άρχισε να φαίνεται πολιτισμός. Το τρένο έμπαινε στη πόλη του Βελιγραδίου. Επιτέλους! Στις 23:15 «αγκυροβολεί» στον κεντρικό σταθμό μετά από 2,5 ώρες καθυστέρηση. Το ζευγάρι προθυμοποιείται να μου δείξει ποια κατεύθυνση να πάρω. Το ψιλόβροχο συνεχίζεται και έχει ψύχρα. Φοράω μια ζακέτα και βγάζω τον οδηγό του Lonely Planet. Αφού τους ευχαρίστησα βάζω τη «ραλί» για το ξενώνα. Δεν είναι μακριά. 10-15 λεπτά μου είπαν. Δεν κυκλοφορεί ψυχή έξω! Τα παλιά-διατηρητέα τραμ μου τραβούν αμέσως τη προσοχή και με στέλνουν φευγαλέα στο παρελθόν. Ανεβαίνω γοργά μια μεγάλη λεωφόρο. Σύμφωνα με το χάρτη πρέπει να στρίψω κάπου αριστερά. Βρίσκω μία πινακίδα με την οδό σε κυριλλικά και σαφώς δεν βγάζω άκρη. Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή περνάει το δρόμο κάποιος και τον ρωτώ. Ακολουθώ το δρόμο που μου υποδεικνύει και ρωτώντας άλλον ένα βρίσκω τελικά το στενάκι που ήταν ο ξενώνας. Ψάχνω το νούμερο 17Β, αλλά πουθενά. Βρίσκω άλλο ξενώνα και μπαίνω να ρωτήσω. Το προηγούμενο κτήριο, μου λένε. Μα πιο πριν έχει μόνο μία είσοδο παρκινγκ. Πουθενά πινακίδα του hostel. Τι γκαντεμιά! Κάπου εκεί θα κρύβεται ο Μέρφι, δεν μπορεί! Ανεβοκατεβαίνω το δρόμο αλλά το 17Β άφαντο. Πηγαίνω προς ένα κουβούκλιο έξω από μια πρεσβεία να ρωτήσω, όπου διαπιστώνω ότι οι αστυνομικοί έχουν πάρει χαμπάρι ότι ψάχνω το «χαμένο» “Belgrade Eye” και μου δείχνουν απέναντι στο παρκινγκ. Μπαίνω μέσα και κατηφορίζω μες στο σκοτάδι το δρομάκι. Ναι επιτέλους βρήκα την είσοδο του; μια μικρή καγκελόπορτα κλειστή που οδηγεί σε μία βεράντα, με μια μικρή πινακίδα που αναγράφει “Belgrade Eye” hostel. Τέτοια μυστικοπάθεια έχει ο ιδιοκτήτης του; Ούτε γραφείο της KGB να ήταν (…ή μήπως ήταν, ως το μάτι του Βελιγραδίου;;;). Χτυπάω το κουδούνι και …yes! μου ανοίγουν. Η ώρα έχει φτάσει αισίως 12. Το κτήριο δεν μαρτυρά ότι πρόκειται για hostel. Μετά το χολ στέκονται σε ένα μικρό κουζινάκι 3 άτομα και συζητούν. Περνάω και μπαίνω στο σαλόνι. Κάθονται και μερικοί άλλοι εκεί. Παίζει μουσική και τηλεόραση. Τελικά σαν κανονικό σπίτι μοιάζει παρά για hostel. Χαιρετώ και εξηγώ στο παιδί που κάθεται σε ένα γραφείο ότι είχα κάνει κράτηση και άργησα να έρθω λόγω καθυστέρησης του τρένου. Μην ανησυχείς, μου λέει, πρόκειται για κάτι το συνηθισμένο και αυτή τη φορά η καθυστέρηση δεν ήταν πολύ μεγάλη! Οκ… Το μόνο που ήθελα να κάνω, ήταν να τακτοποιήσω τα πράγματα και να πέσω για ύπνο. Δεν είχα κουράγιο ούτε μπάνιο. Ευτυχώς η περιπέτεια είχε αίσιο τέλος. Εις αύριον τα σπουδαία!

Βαλκανολογίες: Στο δρόμο προς το Βελιγράδι #2

2007-08-22T22:57:00.000+03:00

Δεν πήγαμε όμως και πολύ μακριά. Μετά από κάνα 10λεπτο και έχοντας περάσει τα σύνορα σταματήσαμε στο σταθμό της Γευγελής (Gevgelija) για έλεγχο διαβατηρίων, πάλι. Αυτή τη φορά όμως μας μοίρασαν πρώτα ένα διπλό καρτελάκι για να συμπληρώσουμε τα στοιχεία μας (ονοματεπώνυμο, εθνικότητα, ημ. γέννησης, χώρα γέννησης, διεύθυνση κατοικίας και αριθμό αυτοκινήτου για όσους έχουν και το τουτού τους μαζί). Στον έλεγχο, στο δικό μου διαβατήριο δεν έβαλαν σφραγίδα εισόδου στη χώρα. Την έβαλαν στο ένα από τα δύο καρτελάκια. Το ελληνικό διαβατήριο περνάει έτσι. Αλλιώς τα περίμενα. Κι εδώ αναμονή. 30 λεπτά. Τώρα βέβαια το ρολόι έχει πάει μία ώρα πίσω. Το τρένο ξεκινά νωχελικά. Από δω και στο εξής οι στάσεις είναι συχνές. Σε κάθε σταθμό, ακόμα και στη μέση του πουθενά. Οι σταθμοί δείχνουν να έχουν κολλήσει στο χρόνο (όπως και οι ελληνικοί) και να επικρατεί μια κατάσταση όπως στο αποστακτήριο του Jack Daniels στο Tennessee. Η θερινή ραστώνη σε όλο της το μεγαλείο. Έχουν αρχίσει να επιβιβάζονται και οι πρώτοι σκοπιανοί ταξιδιώτες. Το τρένο σιγά σιγά γεμίζει. Σε κάποιο σταθμό ανεβαίνει και μια μαυροφορούσα γιαγιά με κάτασπρα μαλλιά. Δείχνει ταλαιπωρημένη. Μπαίνει και κάθεται στη δική μας καμπίνα. Είναι η κυρία Jelena. Η χαρακτηριστική της φυσιογνωμία θα μας κρατήσει παρέα για αρκετές ώρες στο ατελείωτο αυτό ταξίδι. Η συνεννόηση μαζί της γίνεται με χειρονομίες. Παρόλο που βλέπει ότι είμαστε ξένοι και δεν καταλαβαίνουμε, συνεχίζει να λέει τα δικά της στα σέρβικα. Αφού έχει βολέψει τα πράγματά της, ξαφνικά βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα και ανάβει ένα! Στο διάδρομο κάπνιζαν διάφοροι, πράγμα που μου θύμισε την αντίστοιχη χαλαρότητα που έχουμε εμείς στο συγκεκριμένο θέμα. Μέσα όμως στην καμπίνα ήταν πρωτόγνωρο. Η γιαγιά έδειχνε να είναι σε μια δική της πραγματικότητα, οπότε κανείς μας δεν της είπε τίποτα. Ευτυχώς, είχαμε διάπλατα ανοιχτό το παράθυρο. Το ίδιο σκηνικό συνεχιζόταν συχνά πυκνά. Η κυρία Jelena κάπνιζε σαν τσιμινιέρα τα σέρβικα τσιγάρα της, που μύριζαν κάκιστα. Η πραότητά της και το καθηλωτικό της βλέμμα όμως δεν σου αφήνουν περιθώριο για παρατηρήσεις. Το τοπίο στη διαδρομή μέχρι στιγμής δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο και φάνταζε σαν μια φυσική συνέχεια του ελληνικού. Το μόνο παράξενο ήταν τα σπίτια. Αν και στο κλασικό σχήμα κουτί με σκεπή, τα περισσότερα έδειχναν μισοτελειωμένα αφού ήταν με τα (τετράγωνα) τούβλα μόνο, χωρίς σοβάτισμα και με αλουμινένια παράθυρα.

Είχε μεσημεριάσει όταν το τρένο έφτασε επιτέλους στα Σκόπια. Στη πόλη ξεχωρίζουν τα τεράστια τσιμεντένια κτήρια «κομμουνιστικού» ρυθμού και ο ποταμός Βαρδάρης που τη διασχίζει. Στο κινητό το δίκτυο έχει γίνει Cosmofon και με μήνυμα μας καλωσορίζει. Ναι, πρόκειται για θυγατρική της Cosmote. Ανεβαίνει αρκετός κόσμος. Τα δύο τελευταία καθίσματα τα καταλαμβάνουν δύο κυρίες. Η μία είναι με τον άντρα της, που όμως δεν βρίσκει θέση και μένει στο διάδρομο με τα πράγματα. Η άλλη στριμώχνεται μαζί με τη βαλίτσα της. Μιλά αγγλικά, καθώς ζει στην Αμερική. Μετά από κάνα τέταρτο το τρένο ξεκινά για να σταματήσει και πάλι λίγο αργότερα στο σταθμό του Tabanovci στα σύνορα, για έλεγχο διαβατηρίων και σφραγίδα εξόδου πριν την είσοδο της αμαξοστοιχίας στη Σερβία. Συμπλήρωμα στοιχείων ακόμη μία φορά στα καρτελάκια. Η σκοπιανό-αμερικανίδα μου δείχνει στο διαβατήριό της ότι έχει γεννηθεί στην Ελλάδα, αλλά από ελληνικά γνωρίζει ελάχιστα, διότι έφυγε μικρή από εκεί. Τι άλλο θα δούμε, σκέφτομαι. Το έργο με τον έλεγχο διαβατηρίων συνεχίζεται αμέσως μετά. Συνηθισμένο πια το βουνό από τα χιόνια. Το τρένο μετά από μερικά λεπτά διασχίζει τα σύνορα και σταματά στο σταθμό της πόλης Preševo. Η διαφορετική στολή των αστυνομικών και μια σερβική σημαία μαρτυρούν την είσοδό μας στη Σερβία. Εδώ παίρνω και τη πρώτη σφραγίδα στο διαβατήριό μου. Εν τω μεταξύ, η συμπαθέστατη γριούλα έχει βγάλει, από την απύθμενη τσάντα της, κάτι περίεργα σύκα και μας κερνά όλους. Οι Δανοί τα βλέπουν πρώτη φορά και με ρωτούν περί τίνος πρόκειται. Μιας και δεν μου ερχόταν η αγγλική λέξη τους εξηγώ ότι είναι ένα γλυκό φρούτο. Οι κυρίες τα έτρωγαν με τη φλούδα! Ενώ ήμουν αρχικά αρνητικός, οι Δανοί δέχτηκαν να δοκιμάσουν. Τους είπα απλά να φάνε το εσωτερικό και όχι τη φλούδα. Τελικά, υπέκυψα κι εγώ στις πιέσεις της γιαγιάς, αλλά καμία ιδιαίτερη γεύση. Την κέρασα κι εγώ στη συνέχεια από τα ταπεινά μου κράκερς.

Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα...

2007-08-22T22:38:00.000+03:00

Πραγματικά χαίρομαι όταν μαθαίνω για ανθρώπους που αποφασίζουν κάποια στιγμή στη ζωή τους να αμφισβητήσουν τα κεκτημένα τους, τη βόλεψή τους για να επιδιώξουν κάτι φαινομενικά άπιαστο. Ένα όνειρό τους. Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που τολμούσαν να έρθουν σε ρήξη με την ίδια τους τη πραγματικότητα. Που γυρίζουν την πλάτη στη τετριμμένη συνταγή ευτυχίας. Αυτούς τους «τρελούς» για πολλούς και ρομαντικούς για άλλους. Ίσως γιατί, μέχρι στιγμής, τα δικά μου όνειρα παραμένουν όνειρα και δεν έχω τολμήσει να πάρω κάποιο ιδιαίτερο ρίσκο για να τα επιδιώξω.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο Δημήτρης. Δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Ούτε έχω έρθω σε επικοινωνία μαζί του ακόμα. Τυχαία τις προάλλες «έπεσα» πάνω στη σελίδα του στο internet. Ο Δημήτρης, όπως διάβασα, είναι ένας δημοσιογράφος ο οποίος αποφάσισε, πριν ενάμισι χρόνο περίπου, να παραιτηθεί από τη δουλειά του, να πουλήσει τα υπάρχοντά του και να βάλει πλώρη για το μεγάλο του όνειρο. Να γυρίσει τον κόσμο. Και όχι απλά έτσι, αλλά με συγκεκριμένο στόχο. Να ανακαλύπτει Έλληνες σε κάθε γωνιά της Γης. Ακούγεται το λιγότερο συναρπαστικό. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται κάπου στη Κεντρική Αμερική, στο Μπελίζε. Αξίζει να παρακολουθείται την πορεία του μέσω των ιστοριών που γράφει ανά τακτά χρονικά διαστήματα, να δείτε πολλές φωτογραφίες, να γράψετε στο φόρουμ, ενώ μπορείτε ακόμη και να του στείλετε κάποιο προσωπικό email.

Εγώ το μόνο που θα ήθελα να πω είναι Go Dimitris! Ελπίζω τη νέα χρονιά να πάρω κι εγώ ένα σάκο και να σε πετύχω κάπου στη πορεία σου.

Βαλκανολογίες: Στο δρόμο προς το Βελιγράδι #1

2007-08-19T14:43:00.000+03:00

Τρίτη 31/07. Η ώρα έφτανε έξι όταν βγήκα στη κεντρική αίθουσα του σταθμού. Έπρεπε να περιμένω εκεί 2,5 ώρες περίπου για το τρένο με προορισμό τη Λουμπλιάνα της Σλοβενίας. Η ζέστη μέσα στο σταθμό ήταν αρκετή. Κάθισα στα άβολα παγκάκια της αίθουσας αναμονής. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Οι πρώτοι ταξιδιώτες είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους. Βγήκα έξω να πάρω αέρα. Είχε ήδη αρχίσει να ξημερώνει και είχαν πάρει θέση 2 ρωσοπόντιοι κουλουράδες. Κάνω μια βόλτα εκεί γύρω. Παραδίπλα κάθονται στο έδαφος καμιά 10ρια νέοι παρέα. Οι σεκουριτάδες καπνίζουν και συζητούν μεταξύ τους. Καθώς η ώρα πάει εφτά, πετάγομαι απέναντι στη Μοναστηρίου και παίρνω μια μπουγάτσα για πρωινό. Τη καλύτερο άλλωστε. Ο κόσμος πια γινόταν όλο και περισσότερος.

Πλησίαζε οκτώ. Σε κάνα μισάωρο η αμαξοστοιχία 410 με προορισμό τη Λιουμπλιάνα αναχωρεί από τη πλατφόρμα 7. Ψωνίζω κάτι μπισκότα και νερό για τη διαδρομή και ανεβαίνω. Στη πλατφόρμα υπάρχει μόνο ένας σέρβος μοναχός που πηγαίνει πάνω κάτω ασταμάτητα κρατώντας το κομποσκοίνι του. Κάθομαι σε ένα παγκάκι να φάω τη μπουγάτσα που είχα πάρει. Κοιτάω το τρένο. Από τα αναγραφόμενα στα βαγόνια καταλαβαίνω πως άλλα είναι σλοβένικα και άλλα σέρβικα. Δείχνουν ταλαιπωρημένα και παλιά. Μετά από λίγο εμφανίζονται και άλλοι ταξιδιώτες. Έφτασε η ώρα της επιβίβασης. Μπαίνω μέσα και ψάχνω σε ποια καμπίνα να καθίσω. Η κατάσταση των βαγονιών είναι άθλια. Τα πάντα διαλυμένα και μέσα στη βρόμα. Έχουν να καθαριστούν από την εποχή που τα αγόρασαν. Κληρονομιά της εποχής του κομμουνισμού, σκέφτομαι. Δεν φαινόταν να ήταν πολλοί αυτοί που ταξίδευαν για τα Βαλκάνια. Μπήκα αρχικά σε μια άδεια καμπίνα, ενώ μετά από λίγο μετακόμισα παραδίπλα, όπου ήταν δύο συνάδελφοι backpacker από τη Δανία. Ευκαιρία για γνωριμία και κουβέντα. Εξάλλου, 12 ώρες και βάλε μέχρι το Βελιγράδι κάπως πρέπει να περάσουν. Συστηνόμαστε. Είναι φοιτητές και όπως συνηθίζεται σε όλη την Ευρώπη (εκτός από την Ελλάδα βέβαια) γυρίζουν την ήπειρο με interrail. Τους επιδεικνύω το t-shirt που φορούσα από το Roskilde Festival του 2005. Ενθουσιάζονται. Η ώρα της αναχώρησης έφτασε. Ενώ το τρένο αρχίζει να απομακρύνεται, εμείς συνεχίζουμε την κουβέντα. Μου είπαν ότι έκαναν ένα πέρασμα από Πάτρα, σε ένα κάμπινγκ στη Κόρινθο και μια μέρα στην Αθήνα, ενώ τώρα πάνε Λουμπλιάνα και διαμέσου μερικών ακόμη σταθμών στη Γερμανία και Ολλανδία θα γυρίσουν σπίτι τους. Μου ζητούν να τους υποδείξω στο χάρτη ποια ελληνικά νησιά τους προτείνω να πάνε την επόμενη φορά που θα έρθουν στην Ελλάδα.

Μετά από καμιά ώρα το τρένο φτάνει στην ακριτική Ειδομένη Κιλκίς, το τελευταίο χωριό πριν τα σύνορα με τα Σκόπια. Ένας αστυνομικός έχει μπει πριν και μαζεύει τα διαβατήρια όλων των επιβατών για έλεγχο. Σύμφωνα με το δρομολόγιο αναμένεται 45 λεπτά αναμονή. Τόσο πολύ θέλουν για να ελέγξουν τα διαβατήρια; Σκέφτομαι και μου έρχεται στο μυαλό η παροιμία «Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι». Αποφασίζουμε να κατέβουμε στον έρημο γραφικό σταθμό. Παίρνω και τη φωτογραφική για κάνα καλό καρέ. Έξω φυσάει και έχει συννεφιά. Και ψύχρα, παρόλο που μέχρι πριν λίγο ζεσταινόμασταν. Με τους δανούς κάνουμε μια βόλτα στο μαγαζί με τα Duty Free. Τους εξηγώ για το Greek ούζο. Παίρνουν ο καθένας από ένα μπουκάλι για σουβενίρ. Η ώρα περνά. Τραβώ μερικές φωτογραφίες. Το κλου του σταθμού είναι το καφενείο με την α/μ αφίσα των πρώιμων Nirvana σε κάδρο απέξω. Παραδίπλα μια ταμπέλα με ξεθωριασμένο τον ήλιο της Βεργίνας και τη λέξη Μακεδονία, για να μας θυμίζει την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Αμφιβάλλω αν καταλαβαίνουν οι ξένοι τη διαφορά με τη γείτονα. - Εδώ και ο φημισμένος οδηγός του Lonely Planet (και όχι μόνο) την αναφέρει απλά ως Μακεδονία, ενώ αναφέρει ως επίσημη γλώσσα τα Μακεδονικά και ότι είναι γνωστή για τον Μέγα Αλέξανδρο!! Κι εμείς ασχολούμαστε ακόμα με το πιο θα είναι το επίσημο όνομα της χώρας. - Φωνάζουν να πάμε να πάρουμε τα διαβατήρια. Διαπιστώνω ότι είμαι μάλλον ο μοναδικός έλληνας στο τρένο. Κάνω το λάθος να τραβήξω φωτογραφία του κόσμου, την ώρα που έπαιρναν τα διαβατήρια. Με βλέπει ο ίδιος αστυνομικός που τα είχε συλλέξει στο τρένο και με φωνάζει να πάω στο διοικητή. Με ρωτάει από που είμαι και γιατί τραβάω φωτογραφίες στο τμήμα. Του απαντώ πως το κάνω από χόμπι. Μου εύχεται καλό ταξίδι και μου εφιστά την προσοχή ώστε να μην κάνω κάτι αντίστοιχο στα Σκόπια. Επιβιβαζόμαστε και το τρένο αναχωρεί για Σκόπια μετά από 50 λεπτά στάση.

Βαλκανολογίες: Αθήνα - Θεσσαλονίκη

2007-08-12T01:10:00.000+03:00

Δευτέρα 30/07, ώρα 22:30, Οινόη. Με το σακίδιο στη πλάτη και τη φωτογραφική μου Nikon FM2 υπό μάλης, ως άλλος backpacker, περιμένω, μαζί με τους γονείς μου, το τρένο για τη Θεσσαλονίκη. Στο σταθμό υπάρχουν 2-3 ακόμη ταξιδιώτες και 2 άνθρωποι του σταθμού. Στο απέναντι καφέ μερικοί μετανάστες πίνουν μαζεμένοι σε ένα τραπέζι. Τα τριζόνια συμπληρώνουν τo βραδινό σκηνικό. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως στον ΟΣΕ αποφάσισαν να αντικαταστήσουν για δεύτερο σταθμό στην Αττική του τρένου προς τη Θεσσαλονίκη, το σταθμό του Αγ. Στεφάνου, που είναι κεντρικότατος και εύκολα προσβάσιμος για τους κατοίκους των βορειότερων προαστίων, με αυτόν της Οινόης, που είναι στη μέση του πουθενά, σε μία βιομηχανική ζώνη, μακριά και με δυσκολία προσέγγισης.

Η ώρα πλησιάζει έντεκα και ο σταθμάρχης ανακοινώνει την άφιξη της αμαξοστοιχίας 504 με προορισμό τη Θεσσαλονίκη. Αφού αποχαιρετώ τους γονείς μου, επιβιβάζομαι, ρωτώντας τον ελεγκτή του τρένου για το σωστό βαγόνι. Είχα κλείσει κουκέτα, πληρώνοντας 9 ευρώ επιπλέον, για να κοιμηθώ έστω 5 ώρες, μιας και ακολουθούσε μετά το ατελείωτο ταξίδι για Βελιγράδι. Σε μία εξάκλινη σχεδόν γεμάτη καμπίνα, πήρα το κάτω δεξιά κρεβάτι. Ο ελεγκτής σημείωσε τα απαραίτητα στο πάσο μου και αφού στρίμωξα τα μπαγκάζια ξάπλωσα, προσπαθώντας να προσαρμοστώ στο στενό κρεβάτι. Ο μονότονος θόρυβος του τρένου, η ζέστη και τα περαστικά φώτα δεν μου επέτρεψαν να κοιμηθώ εύκολα. Το ξαφνικό ξύπνημα, από τα διαδοχικά χτυπήματα του υπευθύνου του βαγονιού στις πόρτες, σηματοδότησε την άφιξη του τρένου στη συμπρωτεύουσα. Ήταν γύρω στις 5:20 το πρωί.

Βαλκανολογίες: Περιήγηση στα Βαλκάνια

2007-08-11T22:24:00.000+03:00

Η άδειά μου ξεκινούσε σε λίγες μέρες (31 Ιουλίου) και δεν είχα αποφασίσει ακόμα που θα ξοδέψω δημιουργικά (και οικονομικά) τις πρώτες 10 μέρες των διακοπών, μιας και όλοι οι φίλοι είχαν κανονίσει τα δικά τους. Στο μυαλό μου τριγυρνούσαν διάφορες ιδέες για ταξίδια της τελευταίας στιγμής στο εξωτερικό. Τελικά η απόφαση επάρθη. Περιπλάνηση στα γειτονικά Βαλκάνια. Ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά, δηλαδή, τη πολύπαθη «γειτονιά» μας με τα νέα διαμορφούμενα σύνορα (το ανεξάρτητο πια Μαυροβούνιο και το επόμενο πιθανό ανεξάρτητο κράτος της περιοχής, το Κόσοβο). Η ανακοίνωση της απόφασης στους οικείους μου για το μοναχικό αυτό ταξίδι δεν άρεσε ιδιαίτερα, αλλά δεν είχε σημασία για μένα.

Το διάστημα των 10 περίπου ημερών (όπως και απεδείχθη τελικά) δεν σου επιτρέπει να κινηθείς σε πολλές περιοχές όταν επιλέγεις ως κύριο μέσο το τρένο. Έτσι, παίρνοντας στα χέρια μου το Balkan Flexipass (προς 82 ευρώ - 26 ετών και πάνω, για απεριόριστο ταξίδι με το τρένο, για 5 ημέρες μέσα σε ένα μήνα σε 6 βαλκανικές χώρες, Β' θέση) και με γνώμονα πηγές στο internet και τον οδηγό του Lonely Planet για την ανατολική Ευρώπη, χάραξα, μέσα σε μία μέρα ουσιαστικά, μία βασική πορεία. Αθήνα – Βελιγράδι – παράλια Μαυροβούνιου – Ντουμπρόβνικ Κροατίας – Πρίστινα, Κόσοβο – Αθήνα, και στη πορεία βλέπουμε. Το Βελιγράδι ως πρωτεύουσα της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας δεν θα μπορούσα να το αφήσω απ’ έξω. Το Μαυροβούνιο διαθέτει μερικές πολύ όμορφες πόλεις στα παράλια της Αδριατικής, που αν και ιδιαιτέρως τουριστικές αξίζουν μια επίσκεψη. Για το Ντουμπρόβνικ δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες συστάσεις. Μία φωτογραφία του ήταν αρκετή. Την Πρίστινα ήθελα να τη συμπεριλάβω στη περιήγηση, ως μία πόλη μη τουριστική, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της πιο προβληματικής περιοχής αυτή τη στιγμή στα Βαλκάνια; το Κόσοβο. Η περίπτωση της Πρίστινα εξαρχής φάνταζε δύσκολη, όχι λόγω της επικινδυνότητας της περιοχής του Κοσόβου, όπως θα νομίζουν κάποιοι, αλλά εξαιτίας της κακής σιδηροδρομικής σύνδεσης με την υπόλοιπη χώρα και της αδυναμίας εξασφάλισης διαμονής στη πόλη. Οπότε η ιδέα της Πρίστινα αφέθηκε για το γυρισμό.

Το ταξίδι λοιπόν θα ξεκινούσε από την Αθήνα τη Δευτέρα 30/07 με το βραδινό τρένο για Θεσσαλονίκη, προς εξοικονόμηση χρόνου και από κει θα έπαιρνα το τρένο για Βελιγράδι τη Τρίτη 31/07, το πρωί. Εντωμεταξύ εξασφάλισα και διαμονή 2 βραδιών στο hostel “Belgrade Eye” στο Βελιγράδι, μιας και το τρένο θα έφτανε εκεί το βράδυ. Επίσης, έστειλα και μερικά email μήπως και μπορέσω να κλείσω κάνα δωμάτιο σε κάποια παραλιακή πόλη του Μαυροβουνίου για τις επόμενες μέρες. Επομένως, ήμουν έτοιμος να ξεκινήσω τη περιπέτειά μου στα Βαλκάνια.

Η εκδίκηση του μη καπνιστή! (Θέλει ήχο)

2007-07-26T22:46:00.000+03:00

The roof is on fire*

2007-07-23T22:46:00.000+03:00

«Για να ξανακάνουμε τη Πάρνηθα δάσος». Με ένα τέτοιο περίπου μότο εταιρία κινητής τηλεφωνίας μοιράζει δωρεάν sms σε αγοραστές κυριακάτικης εφημερίδας, με σκοπό να δώσει ένα ποσό στην επιτροπή που θα συσταθεί από το Κράτος για την αναδάσωση της Πάρνηθας. Παράλληλα, είχε ανακοινωθεί πως το έργο της αναδάσωσης θα το αναλάβουν οι τράπεζες. Κάπου πιο μακριά, στη Κόρινθο, ο υπουργός δικαιοσύνης σε συγκέντρωση της ΝΔ σε μια ορεινή ταβέρνα, μεταξύ μεζέδων και οινοποσίας, υποσχόταν αναδάσωση, ενώ την ίδια στιγμή μαινόταν η μεγάλη φωτιά λίγα μέτρα πιο πέρα.

Με όλα αυτά που ακούγονται όλες αυτές τις μέρες των πυρκαγιών είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου και να παίρνεις τα (καμένα) βουνά. Καθημερινά στα τηλεπαράθυρα εξελίσσεται τραγελαφικό σόου όπου το μπαλάκι της πολιτικής ευθύνης πηγαινοέρχεται μεταξύ γαλάζιων και πράσινων «ειδικών» και εκπροσώπων. Το σενάριο γνωστό. Καταρχήν πάντα φταίει ο γνωστός – άγνωστος εμπρηστής (έχει αντικαταστήσει το γνωστό – άγνωστο κουκουλοφόρο), η πυροσβεστική που δεν διακτινίζεται σε χρόνο dt στα σημεία της πυρκαγιάς, οι προηγούμενοι, οι άλλοι. Το πακετάκι κλείνει με την εκ των υστέρων λύση – καραμέλα Α-Ν-Α-Δ-Α-Σ-Ω-Σ-Η. Στο χάος της παραπληροφόρησης πρέπει να ψάξεις λίγο παραπάνω για να εντοπίσεις τις ψύχραιμες, εμπεριστατωμένες και ουσιαστικές απόψεις από κατάλληλους ανθρώπους που δεν πρόκειται να τους δεις ποτέ στο prime time.

Τέτοιες είναι και οι παρακάτω. Όσοι δεν τα έχουν εντοπίσει ακόμη θα μάθουν πολλές χρήσιμες πληροφορίες και απόψεις, που αν τις διαβάζεις για πρώτη φορά σε ταρακουνούν κάπως:

Φωτιές – Η καταστροφή και η αναγέννηση των ελληνικών δασών (αν και μακροσκελές κείμενο, αποτελεί εξαίσια πηγή γνώσεων (για εμάς τους άσχετους) σχετικά με τη μαγική λειτουργία της φύσης, γραμμένο από έναν άνθρωπο που έχει επενδύσει τη ζωή του στη μελέτη των δασών)
Όχι στην αναδάσωση (Στο section Kouvas. Eνδιαφέρον κείμενο για την ανάγκη μη αναδάσωσης της Πάρνηθας)
Μύθοι και αλήθειες για τη φωτιά στην Πάρνηθα (άλλο ένα κείμενο φωτιά)

Βεβαίως, το γεγονός ότι μέσα σε διάστημα 17 ημερών έχουν μπει 1452 φωτιές και σε 40 μέρες έχουν γίνει στάχτη 400.000 στρέμματα δάσους δεν ακούγεται και πολύ τυχαίο.

*The roof the roof the roof is on fire

We don't need no water let the motherfucker burn

Burn motherfucker burn

This cd is blank…

2007-06-25T15:27:00.000+03:00

Το δίδυμο των My Wet Calvin (ο Λεωνίδας και ο Άρης δηλαδή) μας εξέπληξε για ακόμη μία φορά. Στο live τους στη Γιορτή της Μουσικής βγήκαν στη σκηνή, να μας παίξουν τις ταξιδιάρικες μουσικές τους, ντυμένοι, ο ένας σπίτι κι ο άλλος ένα πράσινο έντομο! Η ευρηματικότητά τους όμως δεν σταμάτησε εκεί. Έδωσαν στον κόσμο να μοιραστούν μια κούτα με 150 cd για το νέο τους single “Alice says”, τα οποία όμως ήταν άδεια! Έπρεπε να μπεις στο νέο τους μοναδικό web-site, να κατεβάσεις το κομμάτι και να το γράψεις εσύ στο κενό cd. Ο απόλυτα διαδραστικός τρόπος δηλαδή! Κάτι βέβαια που μπορεί να κάνει ο καθένας για όλα τους τα κομμάτια που έχουν γράψει μέχρι σήμερα. Βρίσκονται όλα εκεί δωρεάν μαζί με τους στοίχους και τα live που έχουν δώσει. Το μόνο που δεν μπορείς να αποκτήσεις από το site είναι οι σπιτικές θήκες που μοιράζουν στα live τους. Μια εντελώς φρέσκια, εναλλακτική και διαφορετική ματιά για το πως μπορεί να διανέμεται η μουσική. Μπράβο παιδιά συνεχίστε. Περιμένουμε την επόμενή σας κίνηση.

Είμαστε στο Παρά Πέντε...

2007-06-24T14:29:00.000+03:00

68,3% τηλεθέαση λέει ότι χτύπησε το τελευταίο επεισόδιο της σειράς Παρά Πέντε, που σημαίνει πάνω από το 1/3 του πληθυσμού της χώρας το παρακολούθησε (αν θέλουμε το πιστεύουμε). Το θέμα είναι πως ο διαφημιστικός τζίρος του επεισοδίου ξεπέρασε το 1 εκ. ευρώ, κάτι που ερμηνεύεται σε περίπου 1000 ευρώ/δευτερόλεπτο. Άντε, και εις ανώτερα!

Χαμένος κάπου στο χάρτη...

2007-06-16T23:17:00.000+03:00

Μόσχα – Πεκίνο μέσω Μογγολίας με τον υπερσιβηρικό, Αργεντινή, Αυστραλία, Κούβα, Μάλι. Ακόμη ένα νοερό ταξίδι κοιτώντας τον παγκόσμιο χάρτη στο γραφείο μου. Πάντα μου άρεσε να ταξιδεύω ανά τον κόσμο ψάχνοντας κάποιο χάρτη. Ταξίδια με γνώμονα τη φαντασία, από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη, και με απώτερη επιθυμία να πραγματοποιηθούν κάποτε. Ούτε όμως αυτό το καλοκαίρι φαίνεται η επιθυμία για ένα τέτοιο ταξίδι να πραγματοποιείται. Συνοδοιπόρους εξάλλου είναι δύσκολο να βρεις. Από την άλλη ο χρόνος που απαιτείται για κάτι τέτοιο είναι αρκετός και δυσεύρετος. Οπότε δραπετεύω πάλι στη φαντασία μου. Αυτή τη φορά ίπταμαι πάνω από τον κόσμο με τη βοήθεια του Google Maps. Μέχρι να διακτινιστώ σε κάποιο παράλληλο. Καλό καλοκαίρι.

Ο τελικός ξεκίνησε!

2007-05-20T22:49:00.000+03:00

Κυριακή μεσημέρι πλατεία Αβησσυνίας, Μοναστηράκι. Οι πρώτες ψιχάλες έχουν κάνει πάλι την εμφάνισή τους μετά από ένα χαρούμενο διάστημα με ήλιο. Ο κόσμος, αρκετός (ειδικά τουρίστες), μπερδεύεται αρμονικά με τους δεκάδες μικροπωλητές. Εκεί ανάμεσα και οι πρώτοι Αγγλάρες της Λίβερπουλ. Άφθονη μπίρα και κρύα αστεία μεταξύ τους. Κάποιοι απ’ αυτούς πίνουν Μύθο σε ένα από τα καφέ της πλατείας φορώντας χαρακτηριστικά καρό καπελάκια τύπου burberry, ενώ κάποιοι άλλοι έξω από το εκκλησάκι έχουν αναρτήσει πανό γι αυτούς που τους αμφισβητούσαν ότι μπορεί να είναι νικητές, και φυσικά πίνουν ασταμάτητα.

Ξαφνικά ένας βγάζει μια μπάλα με το σήμα της ΑΕΚ και αρχίζουν να ανταλλάσσουν πάσες και κεφαλιές μεταξύ τους, κραδαίνοντας πάντα ένα κουτάκι μπίρα. Δεν αργούν να μπουν και κάνα δύο πιτσιρικάδες. Η μπάλα υψώνεται, ξεφεύγει. Περαστικός πασάρει. Επιστρέφει. Υψώνεται ξανά ψιλά στον ουρανό. Η ομάδα μεγαλώνει. Έρχονται και οι υπόλοιποι Άγγλοι από τη διπλανή καφετέρια. Εκεί που είχαν περιοριστεί σε μια άκρη της πλατείας, αρχίζουν να έρχονται στο κέντρο. Κλοτσάνε τη μπάλα κι όπου πάει. Στα περίπτερα, στις τζαμαρίες, σε κάνα κεφάλι αφηρημένου περαστικού. Πέφτει γέλιο. Ένας τύπος τσατίζεται. Μου μυρίζει σύρραξη. Μια κυρία απειλεί ότι θα καλέσει την αστυνομία. Οι περισσότεροι όμως διασκεδάζουν με το θέαμα και δεν διαμαρτύρονται. Ακόμη και όσοι κάθονται στις καφετέριες και προσγειώνεται η μπάλα απρόσμενα στις ομπρέλες από πάνω τους. Ξεθαρρεύουν και άλλοι παρευρισκόμενοι. Πρώτοι απ όλους γλυκαίνονται οι αφρικανοί μικροπωλητές. Εκεί που περιμένουν να πουλήσουν καμιά τσάντα ρίχνουν και καμιά κεφαλιά. Η ατμόσφαιρα ζεσταίνεται. Οι άγγλοι, μεθυσμένοι, επιφημούν όσους χτυπούν τη μπάλα. Το θέαμα έχει πια μεταφερθεί εκεί. Ακόμη και οι Περουβιανοί μουσικοί τα μαζεύουν, μήπως και φάνε και καμιά μπάλα στο κεφάλι. Άσε που πια κανείς δεν ενδιαφέρεται. Όλο και περισσότεροι περαστικοί σταματούν να θαυμάσουν το παράξενο θέαμα. Να σου και κάποιοι της δημοτικής αστυνομίας. Οι αφρικανοί μαζεύουν τους μπόγους κι απομακρύνονται. Κάποιοι από αυτούς έχουν απορροφηθεί τόσο στο παιχνίδι που δεν τους παίρνουν χαμπάρι. Δεν πειράζουν τελικά κανένα. Το πανηγύρι συνεχίζεται. Η πλατεία έχει μετατραπεί σε αλάνα και όλοι σε παιδιά. Οι αφρικανοί μετά από λίγο επιστρέφουν. Δεν απλώνουν την πραμάτεια τους, αλλά προτιμούν τα βολέ. Η ατμόσφαιρα γίνεται ακόμη πιο πανηγυρική όταν ξεκινούν να παίζουν μουσική κάτι Βούλγαροι τσιγγάνοι. Το σκηνικό μοιάζει σαν ταινία του Κουστουρίτσα. Μακάρι η ατμόσφαιρα να παραμείνει έτσι μέχρι την Τετάρτη; τη μέρα του μεγάλου τελικού.

Gumball or Crashball 3000? Το τραγικό τέλος και άλλες ιστορίες.

2007-05-06T20:05:00.000+03:00

Αν συνδυάσουμε το νόμο του Μέρφι, που λέει αν είναι να πάει κάτι στραβά θα πάει, με την παραποιημένη παροιμία «η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται» τότε ίσως μπορέσουμε να καταλάβουμε γιατί φέτος το Gumball 3000 κατέληξε τραγικά σε Crashball 3000.

Συγκεκριμένα, στις 2 Μαΐου η Porsche 911 Turbo των βρετανών Nicholas Morley και Matthew McConvile συγκρούστηκε σφοδρά με διερχόμενο VW Golf στα Σκόπια, κοντά στα αλβανικά σύνορα, λόγω (προφανώς) υπερβολικής ταχύτητας. Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν αρχικά ο σοβαρός τραυματισμός του ηλικιωμένου ζευγαριού των Σκοπιανών Vladimir και M argarita Chepunjoski, που επέβαιναν στο παλιό VW Golf. Στη συνέχεια όμως ο Vladimir πέθανε από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του στο νοσοκομείο, ενώ (τι ειρωνεία) 10 λεπτά πριν την κηδεία του αποδήμησε και η σύζυγός του Margarita στο νοσοκομείο όπου διακομιζόταν με σοβαρά τραύματα. Μετά το συμβάν οι δύο άγγλοι Gumballers εγκατέλειψαν το σημείο και προσπάθησαν να διαφύγουν στην Αλβανία επιβιβαζόμενοι σε άλλο Gumball αυτοκίνητο, αλλά τελικά τους εντόπισε και τους συνέλαβε η Σκοπιανή αστυνομία. Το δικαστήριο παρά την αρχική του απόφαση να καταδικάσει τον οδηγό της Porsche Nicholas Morley, τον άφησε προσωρινά ελεύθερο μετά την καταβολή χρηματικής εγγύησης και ως ένδειξη καλής θέλησης του επέστρεψαν μάλιστα και το διαβατήριο, αναφέρει εκπρόσωπος του υπουργείου εσωτερικών των Σκοπίων. Ο εξυπνάκιας ο άγγλος όμως προσπάθησε να διαφύγει από τη χώρα με ιδιωτικό jet που είχε καλέσει από τη Μ. Βρετανία, αλλά για κακή του τύχη τον αναγνώρισαν και τον έκαναν τσακωτό στο αεροδρόμιο, επιβαρύνοντας έτσι τη θέση του. Ο τύπος μάλλον πρέπει να λέγεται Μέρφι μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες διαφυγής του. Το τραγικό συμβάν λοιπόν οδήγησε τους διοργανωτές του Gumball 3000 να αποφασίσουν τον τερματισμό του αγώνα στη Μπρατισλάβα και να μην τον συνεχίσουν παραπέρα. Μάλιστα, πριν βγει η επίσημη ανακοίνωση των διοργανωτών, μια ομάδα είχε αποφασίσει να αποχωρήσει επισήμως από τον αγώνα.

Οι κακές στιγμές όμως δεν περιορίστηκαν μόνο στο θανατηφόρο τροχαίο. Μετά από αυτό άλλα δύο αυτοκίνητα, ένα Ford GT40 και μια Porsche Carrera GT, είχαν επίσης ατυχήματα, με υλικές ζημιές μόνο. Από την αρχή βέβαια τα πράγματα φάνηκαν να μην πηγαίνουν καλά. Στην Ολλανδία η αρμόδια υπηρεσία εξέταζε το γεγονός να απαγορεύσει τελείως τη διέλευση τέτοιων αγώνων από τους αυτοκινητοδρόμους της, αφού πρώτα αφαίρεσε το δίπλωμα 6 οδηγών Gumballer για επικίνδυνη οδήγηση και ταχύτητες που έφταναν τα 200 χλμ/ώρα, στέλνοντας έτσι πρόωρα τα αυτοκίνητα τους πίσω στην Αγγλία! Η γερμανική αστυνομία φάνηκε ακόμη πιο αυστηρή και αποφασισμένη να μην επιτρέψει στα συμμετέχοντα οχήματα να περάσουν από τη χώρα. Έτσι, στήνοντας μπλόκα (σε ένα σημείο αναφέρετε πως υπήρχαν κάπου 50 περιπολικά για να ελέγξουν όλα τα αυτοκίνητα του Gumball 3000), κατάφερε να ακινητοποιήσει τα περισσότερα Gumball cars σε αυτοκινητόδρομο που οδηγούσε από τα Ολλανδικά σύνορα στη Φρανκφούρτη και να τα οδηγήσει σε μικρές ομάδες στο αεροδρόμιο, όπου έπρεπε να παραμείνουν μέχρι να μπουν την επόμενη μέρα στο αεροπλάνο για να φύγουν για Κωνσταντινούπολη. Αξιοσημείωτο είναι ότι το κάθε πλήρωμα που συνελήφθη πλήρωσε 420 € πρόστιμο, ενώ σε κάποιους δεν επετράπη ούτε καν να οδηγήσουν τα αυτοκίνητα μέχρι το αεροδρόμιο, παρά μόνο να τα μεταφέρουν εκεί με οχήματα-πλατφόρμες. Επίσης, κάποιοι πλήρωσαν το πρόστιμο μόνο και μόνο επειδή είχαν τα διακριτικά αυτοκόλλητα Gumball 3000 στα αυτοκίνητα τους!

Δεν έφτανε όμως η απαγόρευση εισόδου στη Γερμανία. Ούτε η Τουρκία τελικά τους επέτρεψε να οδηγήσουν εκεί, οπότε το Antonov φορτωμένο με τα αυτοκίνητα έφυγε με προορισμό την Αθήνα. Φτάνοντας εδώ την πρωτομαγιά, δεν υπολόγισαν πως τίποτα δεν λειτουργεί λόγω της ημέρας (Ελλάδα εδώ), με αποτέλεσμα τα αυτοκίνητα να παραμείνουν στο χώρο του αεροδρομίου Ελ. Βενιζέλους μέχρι την επόμενη ημέρα το πρωί, για να περάσουν τη διαδικασία του εκτελωνισμού, και να ακυρωθεί τελικά το event στο Ζάππειο, όπου περιμέναμε όλοι εμείς μάταια να δούμε τους τρελαμένους Gumballer και τα αυτοκίνητα τους (τυχεροί οι εργαζόμενοι του αεροδρομίου και όσοι τα συνάντησαν στο δρόμο). Αξίζει ακόμα να σημειωθεί πως το δημοφιλές πλήρωμα

Team Polizei αρνήθηκε να πάει με αεροπλάνο στην Αθήνα από την Κωνσταντινούπολη. Γι αυτό νοίκιασαν ένα VW van και μαζί με δύο τουρκικά πληρώματα, μία Ferrari 456GT και ένα Magirus-Deutz minibus του 1997, ήταν οι μόνοι που οδήγησαν μέχρι την Αθήνα. Τέλος, ενώ στη Γερμανία οι αστυνομικοί παρά-είχαν λάβει σοβαρά τη δουλειά τους, στην Ελλάδα ζητούσαν από τους «γκαζοφονιάδες» στα διόδια να κάνουν burn-out! Στη Κοζάνη δε, το τουρκικό πλήρωμα Team Aytac με τη Ferrari 456GT εντυπωσιάστηκε από την ελληνική φιλοξενία διότι όταν αντιμετώπισε κάποιο μηχανικό πρόβλημα και τους βοήθησαν να το επιλύσουν, κατά τη διάρκεια του σέρβις τους έκαναν και το τραπέζι!

Παρά τα παραπάνω ευτράπελα, το τραγικό θανατηφόρο δυστύχημα οδηγεί σε νέα βάση συζήτησης τη διοργάνωση τέτοιων αγώνων. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμη πιο δύσκολα καθότι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες δεν φαίνονται διατεθειμένες να ξαναστηρίξουν τέτοια γεγονότα. Ακόμη, όλη αυτή η αρνητική προβολή του ατυχήματος, οδήγησε αρκετούς χορηγούς να «κατεβάσουν» τα site από το διαδίκτυο και να αποσύρουν τη στήριξή τους από το Gumball 3000, κάνοντας έτσι αμφίβολη τη διοργάνωση του ράλι τα επόμενα χρόνια. Θα δούμε τι μέλει γενέσθαι και για τα άλλα αντίστοιχα ράλι που πρόκειται να διοργανωθούν τους επόμενους μήνες, όπως το δικό μας Dustball 4000.

εις το όνομα της Άγίας Cosmote...

2007-04-28T15:35:00.000+03:00

Κι εκεί που αρκετά βουνά είχαν αποψιλωθεί από δέντρα λόγω των καταστροφικών πυρκαγιών των προηγούμενων ετών (βλέπε Πεντελικό όρος), οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας βάλθηκαν να τα «καλλωπίσουν» γεμίζοντας κάθε κορφή και ραχούλα με πυλώνες ώστε να φτάνει το πολυπόθητο σήμα σε κάθε άκρη της χώρας.

Για να λειτουργήσουν αυτές οι κεραίες, πολλές φορές στην άκρη του πουθενά και μακριά από το δίκτυο της ΔΕΗ, χρειάζονται ρεύμα. Δύο τρόποι ηλεκτροδότησης υπάρχουν λοιπόν. Είτε με αυτόνομες ηλεκτρογεννήτριες (μάλλον οικονομικά ασύμφορο), είτε κάνοντας μια αίτηση ηλεκτροδότησης στη ΔΕΗ.

Όταν όμως οι περισσότερες από αυτές τις κεραίες είναι αμφιβόλου νομιμότητας πως θα τους δώσει ρεύμα η ΔΕΗ; Έ τότε μπαίνει σε εφαρμογή η δοκιμασμένη και κλασική πλέον συνταγή «ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ». Λέγοντας δοκιμασμένη και κλασική, νοείται πως οι έχοντες αυθαίρετα οικήματα ανά την επικράτεια ξέρουν καλά πως αυτός ο τρόπος ηλεκτροδότησης είναι ο πιο σίγουρος και κυρίως χαμηλού κόστους.

Συγκεκριμένα λοιπόν, μια εταιρία κινητής τηλεφωνίας που θέλει να πάρει ρεύμα από τη ΔΕΗ δεν έχει παρά να χτίσει δίπλα στον πυλώνα της ένα εκκλησάκι και μετά να πάει στην εκάστοτε Μητρόπολη και να το δηλώσει. Τότες η ΔΕΗ θα ηλεκτροδοτήσει το «εκκλησάκι του Αγίου Vodafone» εντελώς δωρεάν!! Έτσι, η εταιρία κινητής κάνει και τη δουλειά της με μηδαμινό κόστος και συμβάλει στο θεάρεστο έργο της Εκκλησίας. Simple Holy Business!

Περί κομματοκρατίας...

2007-04-07T00:34:00.000+03:00

"H κομματική ταυτότητα είναι το μόνο αξιόπιστο εφόδιο επαγγελματικής αποκατάστασης."

Από το edito του Φ. Γεωργελέ, Athens Voice, τ. 162

Σου βρίσκονται 42.000 ευρώ.....

2007-03-26T21:43:00.000+03:00

... και ένα super car; Τι; Έχεις τα 42 χιλιάρικα εύκαιρα, αλλά αντί για Aston Martin έχεις ας πούμε ένα Yugo Turbo; Ε, τότε δεν έχεις παρά να δηλώσεις συμμετοχή στο απόλυτο street race, το “Gumball 3000”, το οποίο φέτος θα κάνει ένα πέρασμα και από τα μέρη μας την 1η Μαΐου (Θεσ/νικη και στοπ Αθήνα). Τι είναι όμως το “Gumball 3000”;

Πολλοί θα θυμούνται την ιστορική ταινία "The Cannonball Run" με τους Burt Reynolds και Roger Moore στις αρχές των 80s; ίσως και τις δύο λιγότερο γνωστές ταινίες – προπομπούς "Cannonball" (1976), με τον «καρατέκα» David Carradine, και "The Gumball Rally" (1976). Όλες αυτές οι ταινίες (και κάποιες άλλες ακόμη) αφορούν τον ανεπίσημο και σχεδόν παράνομο αγώνα αυτοκινήτων, “Cannonball Baker”, ο οποίος ξεκίνησε στην Αμερική στις αρχές των 70s, ως μια προσπάθεια διάσχισης της χώρας (από Νέα Υόρκη στο Λος Άντζελες) στον χαμηλότερο δυνατό χρόνο, μέσα σε κάποια αποδεκτά όρια και πληρώνοντας απλά το τίμημα της υπέρβασης του ορίου ταχύτητας. Αρχικός σκοπός της προσπάθειας αυτής ήταν να γιορταστεί το αμερικάνικο «υπερεθνικό» δίκτυο αυτοκινητοδρόμων, αλλά και να γίνει μια διαμαρτυρία ενάντια στα πολύ αυστηρά όρια ταχύτητας που υπήρχαν μέχρι τότε. Ο άτυπος αυτός αγώνας - τον οποίο εμπνεύστηκαν οι δημιουργοί του από το κατόρθωμα ενός τύπου να διασχίσει τις ΗΠΑ από ακτή σε ακτή το 1931 με μέση ταχύτητα 53,5 μίλια/ώρα - οργανώθηκε μόνο 5 φορές μέσα στη δεκαετία του 70, και μετά καθιερώθηκε από το 1984 έως σήμερα με την ονομασία One Lap of America, πάλι από τους πρωτεργάτες της ιδέας, αλλά με πολύ πιο «πολιτισμένη» μορφή αυτή τη φορά.

Η ιδέα βέβαια ενός τέτοιου τύπου ράλι (το οποίο δεν έχει ανταγωνιστικό χαρακτήρα) δεν άφησε αδιάφορους και άλλους ανά τον κόσμο που διοργανώνουν κάτι αντίστοιχο για τους έχοντες χρήμα και γρήγορα «τουτού». Το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των ράλι, είναι ότι συνδυάζoυν τη μέρα γκάζια και χιλιόμετρα και το βράδυ πριβέ γλέντια και happening σε πανάκριβα ξενοδοχεία και κλαμπ. Το δημοφιλέστερο event αυτή τη στιγμή, αλλά και το πιο glamour, λόγω του ότι έχει τραβήξει τα βλέμματα του διεθνούς jet set (όπως λένε και στην τιβί), είναι το “Gumball 3000”. Ξεκίνησε το 1999 από τον εκκεντρικό άγγλο Maximillion Cooper και έχει εξελιχθεί σε ένα μεγάλο γεγονός με χιλιάδες φαν παγκοσμίως. Παρεμπιπτόντως, το 3000 υποδηλώνει τα μίλια που θα καλυφθούν στη διάρκεια του 7μερου ράλι. Αυτή τη χρονιά το Gumball θα λάβει χώρα μόνο στην Ευρώπη και δεν θα κάνει το περσινό πέρασμα από Ασία και Αμερική.

Βεβαίως, διοργανώνονται και πιο προσιτά ράλι, όπως το ελληνικό “Dustball 4000” και το βρετανικό “Cannonball 8000” (με 4000 και 8000 μίλια αντιστοίχως). Το “Dustball 4000” έχει κόστος συμμετοχής 6.000€ και φέτος θα διεξαχθεί από 26 Μαϊου – 3 Ιουνίου και θα φτάσει από την Αθήνα στο Παρίσι. Το βρετανικό “Cannonball 8000” δε έχει την ιδιαιτερότητα ότι μέσα σε 72 ώρες θα καλυφθούν 8000 μίλια, από Λονδίνο έως Ζάγκρεπ και επιστροφή. Τέλος, στις ΗΠΑ φέτος οι διοργανωτές του “Bullrun” θα διοργανώσουν και ένα ράλι για αυτούς που έχουν αυτοκίνητα αξίας όχι μεγαλύτερης των 1000$, χωρίς μετατροπές και γκάζια. Άρα όποιος έχει ένα απλό Yugo 45 μπορεί να αρχίζει να το ξεσκονίζει από τώρα...!

Η σειρά του Μουνιόθ...

2007-03-24T01:12:00.000+02:00

Κι εκεί που μετά την νίκη μέσα στο Καραϊσκάκη, αποθέωναν τον Μουνιόθ και έλεγαν ότι υπογράφει συμβόλαιο για τα επόμενα χρόνια και να φτιάξει τον ΠΑΟ του αύριο, οι δύο απανωτές γκέλες, αλλά και όποια άλλη ακολουθήσει, δείχνει, για ακόμη μια φορά, πως στο Ελλαδιστάν και αυτός μάλλον θα φύγει νύχτα και μπορεί και κυνηγημένος. Τουλάχιστον, ακόμα δεν γίναμε Πακιστάν, όπου ο βρετανός προπονητής της εθνικής ομάδας κρίκετ βρέθηκε στραγγαλισμένος σε ξενοδοχείο της Τζαμάικα, αφού πρώτα η ομάδα του αποκλείστηκε από το παγκόσμιο κύπελλο από την υποδεέστερη Ιρλανδία. Πάντως, έχω την αμυδρά εντύπωση ότι δεν απέχουμε και πολύ.

Έρχεται πάλι η οργή του Θεού;

2007-03-16T00:17:00.000+02:00

Τον Οκτώβριο του 1988 στην πρεμιέρα της ταινίας «Τελευταίος Πειρασμός» του Martin Scorsese, διάφοροι «γνωστοί – άγνωστοι» (sic), αν θυμάστε, τα έκαναν γης μαδιάμ μπουκάροντας σε κινηματογράφους που θα παιζόταν η ταινία, ενώ κάποιοι κατέθεσαν αίτηση ασφαλιστικών μέτρων για να σταματήσει η προβολή της. Όπως αναφέρει και ο Σ. Τσαγκαράκης στο βιβλίο του «Θρησκεία κατά Τέχνης» (εκδόσεις Πόλις), η υπόθεση αυτή αποτέλεσε ιστορική στιγμή, καθώς η δικαιοσύνη αποφάσισε να απαγορεύσει την προβολή της, με τον ισχυρισμό της προσβολής της προσωπικότητας (γενικά και αόριστα).

Αυτές τις μέρες, διαφημίζεται, με την τακτική του βομβαρδισμού μηνυμάτων (ειδικά στο ραδιόφωνο) που ακολουθείται ως είθισται στα διάφορα υπερθεάματα τύπου “Badminton”, το μιούζικαλ “Jesus Christ Superstar”. To αξιοπερίεργο είναι πως ακόμη δεν φαίνεται να έχει υπάρξει μεθοδευμένος και μαζικός λαϊκός ξεσηκωμός ενάντια στο «σατανικό και υβριστικό» έργο, το οποίο πρόκειται να λάβει χώρα στις 18 Απριλίου, μετά το Πάσχα. Θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία να ζήσουμε πάλι τις σκηνές απείρου κάλλους του παρελθόντος. Βεβαίως, οι πρώτες αντιδράσεις για το έργο έχουν ήδη συμβεί, χωρίς να λάβουν την πρέπουσα δημοσιότητα. Κάποιοι έχουν βάψει με μαύρη μπογιά διάφορα panel στάσεων όπου προβάλετε η «άσεμνη» αφίσα του Εσταυρωμένου ή έχουν κάψει πανιά των διαφημιστικών pisa στους δρόμους. Το ότι ακόμη δεν έχουν λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις τα φαινόμενα αντίδρασης, δεν νομίζω ότι οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε γίνει πιο Ευρωπαίοι, ειδικά μετά τους Ολυμπιακούς (πότε;). Οφείλεται σαφώς στο γεγονός ότι τώρα ο κίτρινος τύπος έχει μπόλικα θέματα να ασχοληθεί (παιδεία, βιβλίο στ’ δημοτικού, eurovision, κ.α.). Εντούτοις, πλησιάζοντας και το Πάσχα, τα «γνωστά – άγνωστα» έντυπα και κανάλια θα δώσουν την πρέπουσα σημασία στο θέμα και θα βοηθήσουν να γίνει η σπίθα φωτιά. Για ακόμη μία φορά οι κερδισμένοι, βέβαια, όλης αυτής της αρνητικής διαφήμισης θα είναι οι διοργανωτές.

Can you hear the dolphin's cry?

2007-03-04T02:26:00.000+02:00

... τραγούδαγαν οι Live πριν μερικά χρόνια. Αλήθεια, ποιοι ακούν το κλάμα των δελφινιών; Η ιαπωνική κυβέρνηση πάντως κωφεύει. Με τις ευλογίες της ξεκίνησε και φέτος, λέει, το κυνήγι των δελφινιών, μαζί με αυτό των φαλαινών. Ένα ακόμη πιο ευγενές σπορ από αυτό του κυνηγιού της αλεπούς.

Οι έχοντες γερό στομάχι ας κάνουν κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο. Οι υπόλοιποι ας προχωρήσουν στον επόμενο σύνδεσμο.

www.glumbert.com/media/dolphin

www.petitiononline.com/golfinho/

Με το σπιρτόκουτο στο στόμα....

2007-03-04T01:47:00.000+02:00

Αν δεν έχεις σηκωθεί να φύγεις στα πρώτα δέκα λεπτά και αντέξεις μέχρι τέλους τον ανελέητο καταιγισμό ύβρεων, που ίσως κάποιοι, όπως εγώ, δεν είχαν ακούσει σε τέτοιο βαθμό σε όλη τους τη ζωή, τότες καταφέρνεις, νομίζω, να εστιάσεις στην μικρές ουσιαστικές στιγμές της ταινίας που κάνουν τη διαφορά. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να μείνεις αναίσθητος ακούγοντας αυτό τον οχετό, κάτι που κάνει ο Τάκης, ο ήρωας με την «ψυχή στο στόμα», μέχρι να ξεσπάσει στο τέλος με το δικό του τρόπο. «Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει» λέει ο λαός. Εξάλλου, και η σωματική βία είναι σαφώς πιο οικεία στα μάτια του μέσου θεατή. Γι αυτό και ο Οικονομίδης επιλέγει να «επενδύσει» στη λεκτική βία, η οποία σε διαφορετικές εκφάνσεις εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στη σύγχρονη κοινωνία. Παρά την όποια υπερβολή, που συγχωρεί ίσως η καλλιτεχνική δημιουργία, στην «ψυχή στο στόμα» μπορείς να διακρίνεις διάφορα σύνδρομα της ελληνικής μικροαστικής κοινωνίας. Όπως την άσκηση εξουσίας, την επιδειξιομανία, την φαλλοκρατία, την χαιρεκακία, την ψευτο-μαγκιά, την αμετροέπεια.
Παρόλο που δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να ξαναδώ την «ψυχή στο στόμα», θεωρώ πως ο Οικονομίδης είναι από τους πιο σημαντικούς νέους κινηματογραφιστές, με γόνιμες και άκρως ενδιαφέρουσες ανησυχίες και ξεχωριστό προσωπικό στυλ. Εξάλλου, παραμένω φαν του «Σπιρτόκουτου» και του Ερρίκου Λίτση. Μαζί με το «Αγέλαστος Πέτρα» του Κουτσάφτη, το «Σπίτι του Κάιν» του Καρακέπελη και το «Όλα είναι δρόμος» του Βούλγαρη είναι οι καλύτερες ελληνικές ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Αδημονούμε για το επόμενο βήμα του Οικονομίδη!

Ακινησία κύριοι...

2007-01-30T21:51:00.000+02:00

"...Πλαστά διλήμματα, εκφρασμένα με όλο και πιο ακροδεξιά και λαϊκίστικη ρητορική, φτιάχνουν ένα ψεύτικο σκηνικό, στο οποίο παμπόνηροι και αφελείς, διαλέγουν ρόλους με ενθουσιασμό. Γιατί μόνο αυτούς ξέρουν και μόνο αυτοί εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους. Oι νοικοκυραίοι και οι επαναστάτες. Σκηνικό βασισμένο στον αποπροσανατολισμό, τη χειραγώγηση, την τηλεοπτική εικόνα, τη βία-θέαμα. Στους άμισθους κομπάρσους του Eυαγγελάτου. Στους επαναστάτες της ακινησίας, στην τάξη της ζαρντινιέρας. «Έρμαιο το κράτος στα χέρια των κουκουλοφόρων». Nαι, γεια σου. Aυτό το πρόβλημα έχουμε το 2007 στην Eλλάδα. Tις τζαμαρίες. Oι πολιτικές δυνάμεις σ' αυτή τη χώρα, μικρές και μεγάλες, μοιάζουν όλο και περισσότερο με γέρους χαρτοπαίκτες. Που ενδιαφέρονται πιο πολύ να διατηρηθεί το καρέ. Mε νίκες εναλλάξ και λελογισμένες ήττες, ώστε να μη χαλάσει το καρέ, να μη βγουν απ' το παιχνίδι. Παίζουν τους ρόλους τους στο θέατρο και ο καιρός περνάει. Έρχονται και εκλογές, πρέπει να κάνουν ταμείο. O καιρός όμως που περνάει, χάνεται. Tώρα που πέρασε ο καιρός, λοιπόν, άκουσες για τους κουκουλοφόρους και ποιος τους υποστηρίζει και ποιος είναι εναντίον. Άκουσες για το πανεπιστημιακό άσυλο. Άκουσες για το άρθρο 16 και αν πρέπει να γίνει Xάρβαρντ στην Eλλάδα. Άκουσες αν πρέπει να γίνονται οι διαδηλώσεις σε λεωφορειόδρομους. Θυμήσου τώρα το αρχικό, το αληθινό πρόβλημα: Για την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας στην Eλλάδα, τι λύση άκουσες;"

Φ. Γεωργελές, Athens Voice, Edito, 25/01

Πλανήτης κουτοπονηριάς...

2007-01-24T21:35:00.000+02:00

Για άλλη μια φορά η μικροπρεπή λογική του διοργανωτή συναυλιών έκανε την εμφάνιση της. Αυτή τη φορά στο νέο χώρο Planet Music (βασικά για blues, funk, soul μουσικές) στην Αρδητού, το προηγούμενο Σάββατο 21/01, στη συναυλία τριών ελληνικών indie γκρουπ. Των Expert Medicine, Glorybox και Lowtronik. Κατά τις 21:30, ώρα έναρξης, έξω από το μαγαζί είχαν μαζευτεί πολύ λίγα άτομα. Οπότε οι υπεύθυνοι μάλλον μυρίστηκαν επερχόμενη οικονομική αποτυχία του γεγονότος (δεν εξηγείται αλλιώς) και αποφάσισαν λίγο πριν ξεκινήσει να σώσουν ότι προλάβουν, αυξάνοντας την τιμή του εισιτηρίου από 10 ευρώ σε 15!!! Παρόλο που σε όλα τα μέσα είχε ανακοινωθεί ότι η τιμή θα ήταν 10 ευρώ με ποτό. Ακόμη και στην αφίσα που είχαν βάλει έξω από το club το 10 ευρώ που αναγραφόταν το είχαν διορθώσει με στυλό σε 15. Και μάλιστα πλησιάζοντας στο ταμείο και βγάζοντας 10ευρω, ο πορτιέρης μας ενημέρωσε πως πριν λίγο είχαν αποφασίσει να αυξήσουν το εισιτήριο... Σαφώς και δεν είναι τα 5 ευρώ παραπάνω που μας εξόργισαν, αλλά η κουτοπονηριά και η γελοιότητα κάποιων που νομίζουν ότι μπορούν να βγάλουν τα σπασμένα από 30 – 50 άτομα. Μιλάμε για «τσίπηδες». Κρίμα γιατί τέτοιες προσπάθειες ελληνικών γκρουπ αξίζουν τον κόπο.

Με τη Sony τίποτα δεν μας σώνει...

2007-01-14T18:28:00.000+02:00

Είσαι έτοιμος να τα σκάσεις για να αγοράσεις το τελευταίο σούπερ «ντιζαϊνάτο» Sony Vaio, με διπλό επεξεργαστή, υδρόψυκτο, διπλά καρμπιρατέρ, 24βάλβιδο και με πολλά άλογα. Σκέφτεσαι ότι η Sony και πρωτοπόρος στην τεχνολογία είναι και ποιοτικά και αξιόπιστα μηχανήματα βγάζει και προσέχει ιδιαίτερα το ντιζάιν. Στο έχει πει και ένας φίλος, που ξέρει απ’ αυτά, πως αξίζει τα λεφτά του. Εσύ εξάλλου θες κάτι καλό, άλλο αν θα τον χρησιμοποιείς μόνο για να γράφεις και να μπαίνεις στο διαδίκτυο. Οπότε, λες, γιατί να πάω για κάτι άλλο.

Αλήθεια, σκέφτηκες την περίπτωσή να σου χαλάσει; Ακόμα χειρότερα, να πάθει κάτι μόλις τελειώσει η εγγύηση ενός έτους; Όχι; «Μα τι λες!», θα πει κάποιος, «Sony = αξιοπιστία! Τόσα λεφτά σκας εξάλλου. Και να γίνει κάτι τέτοιο θα πάω στο service της Sony και θα μου το φτιάξουν». Εδώ όμως είναι που πέφτουν τα πολλά γέλια. Διότι απλά δεν υπάρχει service για laptop Vaio στην Ελλάδα! Και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά υπάρχει μονάχα ένα κεντρικό για όλη την Ευρώπη, στις Βρυξέλλες! Εδώ, δεν υπάρχει άτομο που να ξέρει το παραμικρό για τα Vaio και να βάλει χέρι σε αυτά. Ούτε ο ίδιος ο brand manager. Η ελληνική Sony μόνο τα πουλά. Κι αν εσύ θες να μιλήσεις με κάποιο τεχνικό, θα πρέπει να καλέσεις στο τηλεφωνικό κέντρο της Sony Europe στη Γερμανία! Όχι μην τρομάζεις! Θα μιλήσεις τουλάχιστον με έλληνα τηλεφωνητή. Αφού πρώτα βέβαια έχεις καταχωρήσει τον σειριακό αριθμό του μηχανήματός σου, περάσουν κάπου στα 3-4 λεπτά και χρεωθείς με 50 λεπτά/λεπτό, θα σου πει ο τηλεφωνητής ότι μπορεί να σε καλέσει εκείνος πίσω για να μην χρεώνεσαι. Κι επειδή από το τηλέφωνο, πέρα από κάποια βασικά, συνήθως δεν γίνεται να διαγνώσουν τι έπαθε το λαπτοπάκι σου, που είχες σκάσει κοντά στα 2 χιλιάρικα για να το πάρεις, πρέπει να το στείλεις μέσω courier, και μόνο με DHL, στας Βρυξέλλας για να κάνουν μια πρώτη διάγνωση. Και καλά να σου πάθει κάτι εντός εγγύησης. Το μόνο που θα πάθεις είναι να το αποχωρισθείς για 2 εβδομάδες. Βέβαια αν είναι εργαλείο δουλειάς, παίρνεις κι ένα δεύτερο, οπότε μια χαρά! Αν τώρα η εγγύηση του Vaio σου έχει λήξει, με λίγα λόγια την έβαψες. Διότι τα μεταφορικά τα χρεώνεσαι εσύ. Δηλαδή 50 ευρώ συν, κατ’ ελάχιστο. Μετά, για να σου πουν τι έχει ο ασθενής πρέπει να σκάσεις κάπου στα 160 ευρώ! Και συνήθως θα σου πουν ότι η επισκευή του θα σου κοστίσει 600, 800 ή δεν ξέρω πόσα ακόμα ευρώ, δηλαδή απλά πάμε για το επόμενο laptop. Και όταν ρώτησα τον τηλεφωνητή, ουσιαστικά ως το μόνο πρόσωπο της εταιρίας που έρχεται σε επαφή με τον αγοραστή μετά την αγορά και ακούει καθημερινά τη γνώμη και τα παράπονα του γι αυτό το άθλιο σύστημα εξυπηρέτησης, αν τουλάχιστον υπάρχει διαδικασία αναφοράς και καταγραφής παραπόνων (report), ώστε να λάβουν γνώση τα ανώτερα και ανώτατα κλιμάκια της Sony για το πως αισθάνεται ο αγοραστής Vaio, μου απάντησε αρνητικά και ότι το πιθανότερο, αν ασχολιόνταν με κάτι τέτοιο, θα ήταν να κινδύνευε να χάσει τη δουλειά του!

Εγώ τουλάχιστον είχα ένα Vaio πενταετίας και λέω δεν βαριέσαι έβγαλε τα λεφτά του. Αν έχεις όμως ένα καινούριο μηχάνημα, που το έχεις χρυσοπληρώσει, πόσο εύκολα λες δεν βαριέσαι και το βάζεις δίπλα στο κινέζικο βάζο στο σαλόνι για διακόσμηση; Πως γίνεται μετά από όλη αυτή την εμπειρία να αγοράσω πάλι μια συσκευή Sony; Και μη προτρέξει κάποιος να πει ότι είμαι η εξαίρεση στον κανόνα, γιατί πια τα μηχανήματα είναι πιο ευπαθή απ’ ότι στο πρόσφατο παρελθόν. Αν αρχίζετε να ρωτάτε από δω κι από κει θα καταλάβετε. Μπορεί το αντίστοιχο σύστημα εξυπηρέτησης – ταλαιπωρίας να ισχύει και σε άλλες εταιρίες λόγω επικαλούμενου μειωμένου λειτουργικού κόστους, όμως αυτό δεν μετριάζει την αντιμετώπιση του πελάτη από τη Sony και την κάθε Sony. Εγώ ήμουν κατά κάποιο τρόπο “Sony dedicated customer”. Τώρα πια όμως όχι. Και το πρώτο πράγμα που θα ρωτήσω πριν αγοράσω νέο laptop θα είναι τι γίνεται με την εγγύηση και το service μετά τη λήξη της. Όπως λέει και η παροιμία, αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις. Αλλά τελικά τι κοστίζει περισσότερο στην εταιρία, η ικανοποίηση του πελάτη ή ένας τεχνικός έστω για μια απλή διάγνωση στην ελληνική αντιπροσωπεία; Διότι, όπως μαθαίνουμε και στο marketing, ο ικανοποιημένος πελάτης θα μιλήσει θετικά για το προϊόν που αγόρασε σε άλλους τρεις, ενώ ο δυσαρεστημένος πελάτης θα κακολογήσει το προϊόν σε άλλους έντεκα. Κι αν το γράψει και σε ένα μπλογκ τότε ο αριθμός αυτός πολλαπλασιάζεται!

The other Top 50 Albums of 2006 from Pitchfork and Decoy Music

2006-12-21T00:30:00.000+02:00

Ένας ακόμη χρόνος φτάνει στο τέλος του και δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι γνωστές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2006. Εδώ δύο διαφορετικές χορταστικές λίστες με το Top 50, σύμφωνα με τα εναλλακτικά αμερικάνικα μουσικά sites Pitchfork και Decoy Music. Και ως αμερικάνικα, οι επιλογές τους είναι μακριά από τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

http://www.decoymusic.com/?content=top10
http://www.pitchforkmedia.com/article/feature/40007/Staff_List_Top_50_Albums_of_2006/page_1

Και όποιος έχει να συνεισφέρει το δικό του top 2006, ή κάποιο άλλο, ευπρόσδεκτο!

(Μερικά) στοιχεία που (μας) καίνε...

2006-12-14T00:34:00.000+02:00

Από το διαγωνισμό Young Creatives της Greenpeace

Φέτος ήταν το πιο ζεστό φθινόπωρο των τελευταίων 347 χρόνων.
Φέτος είναι ο πιο ζεστός χειμώνας των τελευταίων 1300 ετών για τις Άλπεις.
Φέτος παρατηρούνται οι υψηλότερες χειμερινές θερμοκρασίες στην Κεντρική Ευρώπη τα τελευταία 500 χρόνια.
Το 2005 καταγράφηκε επίσημα ως το πιο θερμό έτος των τελευταίων εκατό ετών. Έως το 2005, το πιο θερμό έτος ήταν το 1987.
Οι συγκεντρώσεις αερίων του θερμοκηπίου στην ατμόσφαιρα είναι οι υψηλότερες των τελευταίων 420.000 ετών.
Μέσα σε 30 έως 50 χρόνια θα εξαφανίζονται το καλοκαίρι οι θαλάσσιοι πάγοι από όλη σχεδόν την περιοχή της Αρκτικής.
Η Ελλάδα το 2005, είχε ήδη αυξήσει τις εκπομπές της κατά 28% σε σύγκριση με τα επίπεδα του 1990. Τα επίσημα στοιχεία προβλέπουν αύξηση κατά 38,4% έως το 2010 και 58,4% έως το 2020.
Μόλις το 3% της ηλεκτροπαραγωγής της Ελλάδας καλύπτεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Το 9% καλύπτεται από μεγάλα υδροηλεκτρικά φράγματα και το υπόλοιπο 88% από ορυκτά καύσιμα με κυριότερο το λιγνίτη. (55%)
Τα σημαντικότερα κοιτάσματα λιγνίτη στην Ελλάδα (Πτολεμαΐδα, Κοζάνη, Μεγαλόπολη) θα εξαντληθούν μέσα στα επόμενα τριάντα χρόνια, ακόμα και αν συνεχίσουμε να τα εκμεταλλευόμαστε με τον ίδιο ρυθμό.

Πηγές: ΤΑ ΝΕΑ & http://www.stopclimatechange.gr/

"It's not happening here but it's happening now". Η ευφυέστατη καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας.

2006-11-09T23:05:00.000+02:00

Η ελβετική διαφημιστική Walker δημιούργησε, για λογαριασμό του ελβετικού παραρτήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, την πιο επιβλητική καμπάνια υπαίθριας διαφήμισης που έχει δημιουργηθεί μέχρι σήμερα. Η καμπάνια με την ονομασία "It's not happening here but it's happening now" είχε στόχο να αναδείξει πως παραβιάζονται βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματα σε περιοχές που απέχουν λίγες ώρες πτήσης από τις πολιτισμένες μας πόλεις, όπως το Ιράκ, το Γκουαντάναμο, το Σουδάν και η Λιβερία. Για το σκοπό αυτό δημιουργήθηκαν 200 μοναδικές αφίσες με ανάλογες εικόνες (και με το παραπάνω σλόγκαν σε 3 γλώσσες) και τοποθετήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζουν και να προσαρμόζονται απόλυτα στο εκάστοτε αστικό περιβάλλον, σαν να λαμβάνει χώρα το περιστατικό κακοποίησης εκείνη τη στιγμή! Φανταστείτε τον αμέριμνο Ελβετό να περπατά σε κάποιο εμπορικό δρόμο της Γενεύης και να πέφτει επάνω ξαφνικά στη σκληρή εικόνα ενός τέτοιου πάνελ. Η καμπάνια παρόλο που λανσαρίστηκε τον προηγούμενο Μάιο έλαβε τέτοια δημοσιότητα, που εικοσαπλασιάστηκε η επισκεψιμότητα του ελβετικού ιστοχώρου της Αμνηστίας.

Αντίστοιχα ευρηματική ήταν και η καμπάνια “Wrong Colour, Wrong Faith, Wrong Opinion”, που είχε δημιουργήσει, πριν από την παραπάνω, ένα κονσόρτσιουμ 3 διαφημιστικών, πάλι για τη Διεθνή Αμνηστία, στη Γερμανία, εναντίων της καταδίκη της διαφορετικότητας.

I am the future. You are not…

2006-11-09T00:48:00.000+02:00

Η σύγχρονη διαφήμιση είναι δεδομένο ότι βασίζεται στην υπερβολή. Απ’ αυτό τον κανόνα δεν ξεφεύγει και το τελευταίο ευρηματικό σποτάκι του Γιαννάκη του Περπατητή. Το ανδροειδές προσπαθεί να μας πείσει πως ενώ αυτός είναι άφθαρτος, το μέλλον ανήκει σε μας τους ανθρώπους. Μάταια όμως αφού στο επερχόμενο μέλλον μόνο ο βιονικός άνθρωπος θα μπορεί να εργάζεται 100 ώρες εβδομαδιαίως (ελαστικό ωράριο), θα βγαίνει στη σύνταξη στα 150, δεν θα χρειάζεται διακοπές, θα μπορεί να καταναλώνει ακατάπαυστα, θα είναι ανθεκτικός σε θανατηφόρες αρρώστιες και επιδημίες, θα βγαίνει αλώβητος από τα καταστροφικά φυσικά φαινόμενα.

Καλύτερα να δήλωνε λοιπόν ευθαρσώς “I am the future! You are not!”. Έτσι θα πνίγαμε την απελπισία μας σε ένα μπουκάλι Johnnie.

Mια που το ‘φερε η κουβέντα έχουμε ένα μαύρο Γιάννη στην κάβα. Γεια σου Γιώργο με το κλαρίνο σου!

Πάμε τράπεζα όπως πάμε περίπτερο!

2006-11-07T10:57:00.000+02:00

Μετά τα διακοποδάνεια, εορτοδάνεια και τα λοιπά ευρήματα των τραπεζών σειρά πήραν τα πετρελαιοδάνεια. Πας στην τράπεζά και παίρνεις 1500 ευρώ μέσα σε λίγα λεπτά και έχεις πετρέλαιο για όλο το χρόνο. Τόσο απλά! Πόσο χαρούμενοι θα πρέπει να είμαστε που μας σκέφτονται τόσο οι τράπεζες. Με λίγα λόγια πάμε τράπεζα, όπως πάμε περίπτερο, που λέει και η διαφήμιση…

No Milk Today…

2006-10-24T01:04:00.000+03:00

...τραγουδούσαν κάποτε οι Herman's Hermits. Την Παρασκευή όμως που μας πέρασε ήταν η παγκόσμια μέρα για την οστεοπόρωση και μέσω καταχώρησης στον τύπο διατεινόταν η αναγκαιότητα του γάλακτος για την καταπολέμηση της. Δηλαδή κάτι που μαθαίνουμε από μικρά παιδιά. Να πίνουμε γάλα. Όμως πραγματικά το γάλα κάνει τόσο κάλο όσο έχουμε μάθει; Είναι πράγματι αναγκαίο για τον ανθρώπινο οργανισμό και για την καταπολέμηση της οστεοπόρωσης ή μήπως τελικά δεν είναι έτσι; Γιατί είμαστε το μοναδικό είδος στον πλανήτη που συνεχίζει να πίνει γάλα μετά τον απογαλακτισμό του και μάλιστα άλλου θηλαστικού, ενώ είμαστε επίσης το μοναδικό είδος που παθαίνει οστεοπόρωση; Αξίζει νομίζω μια πιο προσεκτική ματιά στην σχετικά αφώτιστη πλευρά του πιο προωθημένου προϊόντος υψίστης θρεπτικής αξίας. Παραθέτω μερικά ενδεικτικά link για περαιτέρω διερεύνηση.

http://www.notmilk.com/
http://www.alphaomegafood.com/cowmilk.htm
http://www.italknews.com/view_story.php?sid=3769

Ο δρόμος προς το Γκουαντάναμο... Ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες

2006-10-04T03:26:00.000+03:00

Η επίσημη αμερικάνικη αφίσα της ταινίας πριν λογοκριθεί και η τελική της μορφή.

Το site της Διεθνούς Αμνηστίας για περισσότερες πληροφορίες πάνω στο θέμα του Γκουαντάναμο και η αφίσα για την ελληνική προβολή της ταινίας.

http://www.amnesty.org.gr/actnow/usa-wa3105-action-gr.htm

Η πραγματική ιστορία όπως την περιέγραψαν λεπτομερώς οι τρείς Πακιστανοί φιλακισμένοι
Shafiq Rasul, Asif Iqbal και Rhuhel Ahmed, σε αρχείο PDF:

http://www.ccr-ny.org/v2/legal/september_11th/docs/Guantanamo_composite_statement_FINAL.pdf

Και το επίσημο site της ταινίας για περισσότερες πληροφορίες, απ' όπου και κάποια από τα παραπάνω.

http://www.roadtoguantanamomovie.com/

Ο δρόμος προς το Γκουαντάναμο...Winterbottom

2006-10-04T03:14:00.000+03:00

Πλησιάζοντας το κορυφαίο, κατά τη γνώμη μου, ντοκιμαντέρ του, το “In This World - Στα Σύνορα του Κόσμου”, ο Winterbottom εδώ φτιάχνει κάτι μεταξύ ταινίας και ντοκιμαντέρ για μια πραγματική ιστορία τριών “Pakies” που φεύγουν από το Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας για να πάνε σε ένα γάμο στο Πακιστάν και τελικά μετά από μεγάλες περιπέτειες καταλήγουν στο Γκουαντάναμο κατηγορούμενοι ως Ταλιμπάν. Οι σκηνοθέτες (είναι και ο Matt Whitecross) καταφέρνουν να αναδείξουν την πιο δημοφιλή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από τους εμπνευστές του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία», χωρίς να πέσουν όμως στην παγίδα της συναισθηματικής φόρτισης του θεατή και αποφεύγοντας ουσιαστικά τη δημοσιογραφική σκανδαλοθηρία, διατηρώντας παράλληλα μια ανεκτή ωμότητα και ρεαλισμό. Ειδικά το πρώτο κομμάτι της ταινίας (πριν το Γκουαντάναμο) είναι πολύ καλογυρισμένο.

Everything counts in large amounts…

2006-10-03T13:30:00.000+03:00

...τραγουδούν οι Depeche Mode και δεν έχουν καθόλου άδικο. Οι πολλοί περιμένουν το θαύμα παίζοντας στοίχημα. Οι λιγότεροι βάζουν χέρι στον κρατικό κορβανά (βλέπε κουμπάρους), ενώ μερικοί άλλοι αγοράζουν εταιρίες κινητής τηλεφωνίας (βλέπε TIM και Q-telecom) για 2.4 δισ. ευρώ και ετοιμάζονται να τις πουλήσουν πακέτο μετά από ένα χρόνο με 1 δισ. ευρώ καπέλο. Δηλαδή, όσα κέρδη εκτιμάται ότι θα ανακοινώσει ο όμιλος της Εθνικής τράπεζας φέτος, θα καρπωθούν κυρίως από τα κεφάλια των εμπλεκόμενων hedge funds. Λοιπόν τι λέτε, δεν κάνουμε κι εμείς καμιά τέτοια κατάσταση να χεστούμε στο τάλιρο; Βάζω τα πρώτα 50€. Ποιος ακολουθεί;;

An Inconvenient Truth

2006-09-27T12:36:00.000+03:00


The movie trailer for the most terrifying film you will ever see.

An Inconvenient Truth: Spread it out!

2006-09-27T11:01:00.000+03:00

Ίσως κάποιοι, βλέποντας το ντοκιμαντέρ «Μια Άβολη Αλήθεια» με πρωταγωνιστή τον πρώην Αμερικανό υποψήφιο πρόεδρο Al Gore, προτρέξουν να του προσδώσουν τον χαρακτηρισμό του λαϊκιστή, όπως δικαίως συνέβη με τον συμπατριώτη του Michael Moore, ή να πουν «μα είναι ποτέ δυνατόν ένας υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής να θέλει να έρθει σε ρήξη με τον αμερικάνικο τρόπο ζωής;». Κι όμως ο Al Gore ως ένας ενθουσιώδης περιβαλλοντικός ακτιβιστής στοχεύει με το ντοκιμαντέρ αυτό, με τη βοήθεια του σκηνοθέτη Davis Guggenheim, στην ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης πάνω στο πιο σημαντικό πρόβλημα που απειλεί σήμερα τον κόσμο. Την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις κλιματικές αλλαγές, εξαιτίας των ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Ο Al Gore πετυχαίνει με ξεκάθαρο τρόπο, παραθέτοντας αδιάσειστα στοιχεία και χωρίς υπερβολές να αναδείξει τη σημαντικότητα του προβλήματος αυτού. Και το σημαντικότερο στην ταινία είναι ότι δεν εμμένει σε ακαδημαϊσμούς και θεωρίες για το πως θα μπορούσε να επιλυθεί το πρόβλημα απλά σε πολιτικό επίπεδο, εθνικό ή παγκόσμιο, αλλά προχωρά και στο τι θα μπορούσε να κάνει ο καθένας μας παραθέτοντας απλές και εφαρμόσιμες συμβουλές. Το φιλμ δεν αφορά μόνο τους Αμερικανούς, αλλά όλους μας. Άρα στο χέρι μας είναι να λάβουμε δράση σήμερα κι όχι άυριο. Να ενημερώσουμε και άλλους. Βέβαια το ερώτημα θα παραμένει. Πόσοι είναι διατεθειμένοι να συνειδητοποιήσουν ότι είναι και αυτοί μέρος του προβλήματος και να μεταβάλουν έστω και ελάχιστα τον τρόπο ζωής τους;

Λαμβάνω Δράση: http://www.climatecrisis.net/takeaction/

Η «κόντρα» για το δήμο της Αθήνας...

2006-09-26T22:34:00.000+03:00

...αναμένεται σκληρή ανάμεσα στον συνδυασμό ‘Αθήνα Πόλις Ελληνική’ και στον συνδυασμό ‘Ε.ΛΑ.Σ’, σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσκόπηση της Εθνικιστικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδος. Εσείς τελικά ποιον θα ψηφίσετε;

Ψηφίστε για μία υπέρ-Εθνική Φωνή στην Αθήνα και μόνο...

2006-09-21T12:50:00.000+03:00

Εσύ καταπιεσμένε μικροαστέ τι θα ψηφίσεις για να καθαρίσει η πόλη των τιμημένων προγόνων σου από τα καθιζήματα και τα παράσιτα που μολύνουν την καθαρότητα του περιούσιου λαού μας και ευθύνονται για όλα τα δεινά της πόλης ταύτης;;;;

Η καθάρια λύση λοιπόν είναι μία!

Αθήνα Πόλις Ελληνική

Mundobasket: Ο Ορφανός, ο Χατζηγεωργίου και τ’ άλλα παιδιά...

2006-09-05T11:17:00.000+03:00

Κι εκεί που ήταν όλα έτοιμα για να επαναληφθεί η εμποροπανήγυρις του Euro μετά από δύο χρόνια, εκεί που η κυβέρνηση ήταν έτοιμη να πάρει βαθιά ανάσα, εκμεταλλευόμενη για ακόμη μια φορά το θεόσταλτο δώρο – θρίαμβο εθνικής ομάδας, ευκαιρία δηλαδή για να υποβαθμιστούν τα φλέγοντα θέματα που την αφορούν (βλέπε που χου ΔΕΘ), εκεί που ο Ψωμιάδης θα έκανε κωλοτούμπες στο Λευκό Πύργο, εκεί που τα media είχαν βρει θέμα θριαμβολογίας τουλάχιστον για τον επόμενο μήνα, κι εκεί που η εθνική υπερηφάνεια θα χτύπαγε limit-up, έρχεται η Ισπανία και βάζει απότομα τέλος λίγο πριν την προγραμματισμένη ώρα έναρξης της εθνικής εορτής. Δηλαδή, όχι ακριβώς, αφού αμέσως μετά την ήττα-κόλαφο της Εθνικής στον τελικό, ακολούθησαν πανηγύρια σε διάφορες πλατείες για το ασημένιο και για τη νίκη επί των αμερικανών. Τα κανάλια άμεσα υποβάθμισαν το κάζο της εθνικής μας ομάδας (δηλαδή την απίστευτη νίκη των Ισπανών) και την έκαναν γυριστή ώστε να μην θιχτεί με τίποτα η υπερηφάνεια και ο εγωισμός μας, και να βγούμε τελικά πάλι από πάνω. Τόση προετοιμασία είχαν κάνει άλλωστε. Βεβαίως, δεν έχασαν και την ευκαιρία διάφοροι κάφροι ελληναράδες να βγάλουν τη βαρβατίλα τους σε κάτι φουκαράδες μετανάστες.

Η κυβέρνηση μάλιστα μυρίστηκε πιθανή επιτυχία της Εθνικής και πρόλαβε να στείλει τον υφυπουργό αθλητισμού στο Τόκιο να μοιράσει μπαγιάτικες επιταγές στους παίκτες...για την πρωτιά της ομάδας στο Ευρωμπάσκετ πέρυσι. Μαζί με τα media επισκέφτηκε και τον Ζήση στο νοσοκομείο για να του απαλύνει τον πόνο με την ευρω-επιταγή. Τουτέστιν άριστο δείγμα μικροπολιτικής κουλτούρας.

Ναι είναι σημαντικό το ασημένιο μετάλλιο σε ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα. Ναι είναι σημαντική η νίκη απέναντι στους αστέρες του NBA. Κι ο ενθουσιασμός καλός είναι και δικαιολογείται. Όμως είναι άξιο λόγου και σχολιασμού η ήττα της εθνικής μας ομάδος από τους Ισπανούς και με τον τρόπο που αυτή επήλθε. Πρέπει να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι και να μην παραμυθιαζόμαστε. Όπως λέει πολύ σωστά ο συνάδελφος blogger Li@kos στο post του, έτσι όπως κατέβηκε η εθνική στο γήπεδο δεν άξιζε με τίποτα το χρυσό. Είναι απαράδεκτος ο τρόπος που προπαγάνδιζαν και θεοποιούσαν πολλοί αθλητικοί ρεπόρτερ όλες αυτές τις μέρες την εθνικής μας ομάδα και εσκεμμένα δεν αναφερόντουσαν στο πραγματικό φαβορί της διοργάνωσης, την Ισπανία, και παρουσίαζαν τους αμερικανούς ως την απόλυτη ομάδα, την οποία φυσικά αφού νικήσαμε και με την Ισπανία χωρίς τον Gasol, το χρυσό ήταν δικό μας. Δεν νομίζω να είμαι ο μόνος που άκουγε τον Σκουντή με περίσσια αλαζονεία να δηλώνει μετά την νίκη μας επί της Αμερικής, ότι η Ισπανία είναι μια τυπική υπόθεση και ότι αυτή η υπερομάδα δεν χάνει με τίποτα το χρυσό. Ο δε έτερος φαφλατάς, ο Χατζηγεωργίου, χτύπησε limit-up αμετροέπειας και ασυναρτητολογίας. Τι να πει κανείς για αυτά που ξεστόμιζε στον τελικό. Ο Βαγγέλης Ιωάννου πως άντεξε; Καλά εκεί στην ΕΡΤ δεν υπάρχει κάποιος που να του πει με το καλό να πάει σπίτι του; Γιατί πρέπει να τον τρώμε στη μάπα; Πληρώνουμε την ΕΡΤ και δικαιούμαστε νομίζω να έχουμε λόγο (...πολλά θέλω, το ξέρω). Ευτυχώς που υπάρχει κι ο Φουντής στην Κυριακάτικη που τους τα λέει ένα χεράκι. Κρίμα πάντως γιατί κάποτε ο Σκουντής επί εποχές Τριπόντου ήταν πραγματικός μπασκετάνθρωπος.

Δυστυχώς όμως, η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική από αυτή του Σκουντή-Χατζηγεωργίου. Η παρέα των Navarro, Garbajosa, Gasol ήταν ένα επίπεδο παραπάνω από εμάς. Η ανωτερότητα της ισπανικής ομάδας φάνηκε στο γήπεδο. Ούτε μας αδίκησε η τύχη. Ούτε ήταν μια άτυχη στιγμή. Οι τύποι έπαιξαν διαστημικό μπάσκετ και τι σύμπτωση, μας νίκησαν με το βασικό μας όπλο, την ασφυχτική άμυνα. Έδειξαν πως η δική τους άμυνα ήταν τελικά η καλύτερη και όχι η δική μας. Το σύστημα με παγίδες οδήγησε τους παίκτες σε σωρεία λαθών και σε άθλια ποσοστά (38% στα δίποντα και 24% στα τρίποντα). Δεν πέρναγε ούτε κουνούπι. Φάνηκε πως η Ισπανία παίζει και χωρίς Gasol, ότι έχει πλουραλισμό, όπως η ελληνική ομάδα. Είχαν απίστευτο πείσμα για το χρυσό και παρόλο που τελείωσαν το ημίχρονο με 20 πόντους διαφορά δεν χαλάρωσαν ούτε λεπτό, παρά μόνο λίγο στο 4ο δεκάλεπτο όταν ακούμπησαν την τριαντάρα.

Αδιαμφισβήτητα, ο Γιαννάκης έφτιαξε μια φοβερή ομάδα, με παίχτες που θα χαιρόμαστε να βλέπουμε τα επόμενα χρόνια. Αρκεί όλος αυτός ο περίγυρος να μην τους επηρεάσει. Αυτό το παιχνίδι των Ισπανών θα πρέπει να μας παραδειγματίσει, διότι με την έπαρση (που σκοπίμως καλλιεργείται συστηματικά ανάμεσα μας) κανένας δεν πήγε μακριά (βλέπε Dream Team). Εξάλλου όπως είπε κάποιος, οι μετριόφρονες και οι αφανείς στο τέλος δικαιώνονται.

Οι 50 καλύτερες instrumental, post rock κυκλοφορίες του 2005

2006-08-23T16:04:00.000+03:00

Yndi Halda: Μουσική από άλλο γαλαξία...

Τελικά αν ψάξεις καλά ανακαλύπτεις διαμάντια. Και το διαδίκτυο προσφέρεται για κάτι τέτοιο. Αξιόλογες μουσικές που πολύ δύσκολα θα φτάσουν στα αφτιά μας με διαφορετικό τρόπο. Εδώ μια λίστα με τις 50 καλύτερες instrumental, post rock κυκλοφορίες για το 2005, όπως έχουν επιλεγεί σε ένα κορυφαίο αμερικάνικο site μουσικής ενημέρωσης, το DECOY (ευτυχώς που υπάρχουν και κάτι τέτοιοι τύποι). Απίστευτα κομμάτια! Ψάξτε, κατεβάστε και απολαύστε.

http://www.decoymusic.com/vb/showthread.php?t=6772&highlight=albums+2005+instrumental

Direct Marketing και CRM. Όχι άλλο κάρβουνο!

2006-08-23T01:49:00.000+03:00

Αυτή τη φορά η τράπεζα δεν αρκέστηκε στο να μου στείλε μονάχα το έντυπο για προεγκεκριμένο δάνειο 1500 ευρώ, όπως έκανε τις προηγούμενες 3 φορές (και το οποίο είχε πάει απευθείας στο κάδο για ανακύκλωση), αλλά αποφάσισαν να επιβεβαιώσουν και τηλεφωνικώς ότι το έλαβα. Θέλουν να μου δανείσουν 1500 ευρώ, με περίοδο αποπληρωμής 18 μηνών, για να καλύψω, λέει, υπόλοιπα πιστωτικών καρτών, που τυχών έχω (...ενώ γνωρίζουν ότι δεν έχω). Αυτό λέγεται customer care. Από την άλλη πάλι, η τράπεζα ανεβάζει αυτόματα το πιστωτικό όριο της κάρτας, ενώ εγώ έχω ζητήσει επανειλημμένα να παραμείνει το ίδιο για λόγους ασφαλείας. Κι επειδή το κάνει αυτόματα το σύστημα, θα πρέπει κάθε φορά εγώ να τους τηλεφωνώ και να ζητώ να μην αλλάξει. Η τράπεζα προενεργεί, δηλαδή, για τη δική μου εξυπηρέτηση.

Από τη Lufthansa, για το πρόγραμμα Miles & More, λαμβάνω σε σταθερή βάση εδώ και μερικά χρόνια φάκελο με ενημέρωση, προσφορές, αλλά και statement με τα μίλια που έχω μαζέψει από τα ταξίδια που έχω κάνει. Στη δική μου περίπτωση όμως είναι το σύνολο αυτό μηδενικό και όπως έρχεται ο φάκελος πάει απευθείας για ανακύκλωση. Και στέλνεται κι από Γερμανία. Αυτό το αποκαλούν πρόγραμμα Customer Relationship Marketing επί το γενικότερων.

Χτυπά το τηλέφωνο στις 4 το μεσημέρι και σε ρωτούν αν θες πιστωτική κάρτα, ή σου ζητούν συγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας, αλλά η τάδε εταιρία σταθερής τηλεφωνίας θέλει να σε ενημερώσει για την μοναδική της προσφορά για πιο οικονομικές κλήσεις, που σίγουρα σε συμφέρει. Χτυπά πάλι το τηλέφωνο σου και ακούς ένα μπιπ, ενώ ακολουθεί προηχογραφημένο μήνυμα για το λανσάρισμα κάποιας εγκυκλοπαίδειας.

Μένεις σε πολυκατοικία στα Κάτω Πατήσια και καθημερινά από τις 8 το πρωί σου χτυπούν το κουδούνι διάφοροι άγνωστοι, για να αφήσουν ένα φυλλάδιο. Βρίσκεις, σταθερά, φυλλάδια πίσω από την πόρτα, έξω από την πόρτα, κάτω από το χαλί ή το ερμάριο στο χολ, στα σκαλοπάτια, στο ασανσέρ, πεταμένα στην κεντρική είσοδο και παραλίγο να τα πατήσεις και να γκρεμοτσακιστείς. Αυτό είναι στα πλαίσια της άμεσης επικοινωνίας που θέλει να έχει η κάθε εταιρία μαζί σου και το κάνει για τη δική σου ενημέρωση.

Το κινητό σου συχνά πυκνά λαμβάνει ενημερωτικά μηνύματα από την εταιρία κινητής τηλεφωνίας ή από μερικές άλλες συνεργαζόμενες εταιρίες, τα οποία μετά από κάποιο σημείο τα διαγράφεις χωρίς να μπεις στον κόπο να τα διαβάσεις. Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας, δηλαδή το SMS Marketing, πιστεύετε μάλιστα πως είναι αποτελεσματικός διότι είναι ιδιαίτερα στοχευμένος.

Όλα αυτά και πολλά άλλα εφαρμόζουν οι εταιρίες στα πλαίσια της πελατοκεντρικής τους στρατηγικής. Διότι βέβαια, για τους μάνατζερ και ειδικά για τους ανθρώπους του marketing, στο ιδιαίτερα σκληρό ανταγωνιστικό περιβάλλον που δρουν, η μόνη λύση (που βλέπουν) για να διεισδύσουν στο μυαλό του καταναλωτή είναι η εταιρία τους να γίνει ακόμη πιο πελατοκεντρική. Να έρθουν όσο γίνεται πιο κοντά του, να του υποδείξουν και να του υπενθυμίσουν πως το δικό τους προϊόν θα τους ικανοποιήσει καλύτερα, πως είναι στη διάθεση τους και γίνονται μέχρι και χαλί να τους πατήσει. Δηλαδή, το σύνθημα είναι πιο πολύ και πιο κοντά. Το θέμα όμως είναι πως με αυτό τον τρόπο το μόνο που πετυχαίνουν είναι να έρθουν τόσο κοντά στον καταναλωτή, σε σημείο που να μην μπορεί να πάρει ανάσα. Ο μέσος άνθρωπος βομβαρδίζεται με 557 διαφημιστικά μηνύματα περίπου κάθε εβδομάδα, από τα οποία συγκρατεί λιγότερο από το 1%.

Οι εταιρίες όλο και περισσότερο πια παραβιάζουν ασυστόλως και χωρίς κανένα δισταγμό την ιδιωτικότητά μας εις το όνομα της καλύτερης εξυπηρέτησης μας, δημιουργώντας τελικά, νομίζω, περισσότερο δυσαρέσκεια παρά ικανοποίηση. Ο συγγραφέας του βιβλίου “Market-Led Strategic Change”, Nigel Piercy, λέει χαρακτηριστικά πως τα προγράμματα αφοσίωσης καταναλωτή (customer loyalty programmes) έχουν να κάνουν πολύ λίγο με αυτό που λέμε αφοσίωση του καταναλωτή.

Γιατί όμως οι μάνατζερ προτιμούν αυτή την τακτική; Δεν καταλαβαίνουν πως με την δήθεν και απολύτως επιθετική πελατοκεντρική τους στρατηγική γίνονται τελικά ενοχλητικοί, ότι μπορεί να χάνουν πελάτες, ή ότι μπορεί να πετυχαίνουν ελάχιστα συγκριτικά με αυτό που τους κοστίζει; Μήπως θεωρούν τους καταναλωτές και λίγο χαζούς ή ότι δεν μπορούν να τους εμπιστευθούν; Καλά, όπως λέει και ο Stephen Brown, δεν έχουν διαβάσει ποτέ αυτοί οι άνθρωποι Theodore Levitt;

Είναι δεδομένο ότι οι μάνατζερ σαφέστατα αντιλαμβάνονται το πόσο ενοχλητικό είναι να γίνεσαι αδιάκριτος και αυτό που λέμε κολαούζο, αφού κι αυτοί ως καταναλωτές γίνονται αποδέκτες τέτοιων ενεργειών και βλέπουν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας πελατοκεντρικής φιλοσοφίας. Γνωρίζουν ότι οι καταναλωτές έχουν γίνει πιο ώριμοι, πιο έξυπνοι και πιο απαιτητικοί. Γνωρίζουν πως οι καταναλωτές πια δεν αρέσκονται μόνο στο κυρίως μήνυμα, αλλά θα ψάξουν και παραπέρα τι σκαρώνουν και που αποσκοπούν οι διαφημιστές. Όμως, υπό την πίεση της διοίκησης και των μετόχων για συνεχώς μεγαλύτερα κέρδη, περισσότερες πωλήσεις και συμπίεση κόστους, καθώς κι ότι ο χρόνος είναι χρήμα, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να δικαιολογήσουν τα budget και να πιάνουν τα νούμερα. Την ψευδαίσθηση που θέλουν να τρέφουν ότι επιλέγουν τη σωστή στρατηγική και τα σωστά εργαλεία για να εξυπηρετήσουν και καλά τον πελάτη-καταναλωτή με τον καλύτερο τρόπο, την μεταφέρουν και στα ανώτερα κλιμάκια. Εξάλλου, το λένε και τα νούμερα, οι διαφημιστικές, η AGB, οι μετρήσεις, οι έρευνες, τα media shop. Και όλα μια χαρά αρκεί να υπάρχει πάντα κάποιος που να μας δείχνει νούμερα και να μας καθησυχάζει. Επίσης, σε μια εχθρική αγορά όπου όλοι κάνουν το οτιδήποτε για να πουλήσουν, ο μιμητισμός είναι το Α και το Ω (δεν μπορεί να το κάνει ο ανταγωνιστής και να μην το κάνουμε εμείς. Απαράδεκτο!!) και όπου όλοι πρέπει να καλλιεργούν την εικόνα του νοιαζόμαστε εμείς ποιο πολύ από εσάς για τον καταναλωτή, ε δεν μπορείς να περιμένεις και πολλά. Η επιλογή είναι η εύκολη λύση; η πεπατημένη.

Συνεπώς, βλέπουμε μια κατάσταση που η επιχειρηματικότητα έχει εγκλωβιστεί στην πελατοκεντρική φιλοσοφία. Όλοι προσφέρουν πακτωλό εναλλακτικών λύσεων και προϊόντων, που όμως και οι ίδιοι αδυνατούν να κατανοήσουν. Όλοι θα επιλέξουν μια από τα ίδια κλισέ. Στάνταρ above the line ενέργειες, ίδια προγράμματα Direct Marketing, ίδιες CRM ενέργειες. Στις περισσότερες περιπτώσεις μαζί με έντονη πιεστική πώληση μέσω καναλιών διανομής. Στα σίγουρα. Χωρίς ιδιαίτερο ρίσκο, πάντα για την καλύτερη εξυπηρέτηση του πελάτη. Μιλάμε δηλαδή ξεκάθαρα για μυωπία του marketing. Το marketing υπό αυτές τις συνθήκες μετατρέπεται σε τυποποιημένη διαδικασία και οποιαδήποτε δημιουργικότητα εξαντλείται σε νεωτερισμούς, happening και έξυπνα διαφημιστικά μηνύματα.

Απέναντι στην πελατοκεντρική φιλοσοφία, η οποία σκοπό έχει να κάνει τη ζωή του καταναλωτή απλούστερη, διαθέτοντας στην αγορά προϊόντα σύμφωνα με τις ανάγκες του και τις απαιτήσεις του κατά τρόπο αποτελεσματικό, αντιτείνεται μια άλλη προσέγγιση. Αυτή η προσέγγιση ελάχιστα έχει να κάνει με τον πελάτη και τις ανάγκες του. Ουσιαστικά αφορά τον προσανατολισμό σε μια ανορθόδοξη στρατηγική που, όπως λέει κι ο αιρετικός Stephen Brown, συγγραφέας του βιβλίου “Free Gift Inside!! Forget the Customer. Develop Marketease”, σκοπό έχει να δελεάσει, να κεντρίσει το ενδιαφέρον, να προκαλέσει, να τσιγκλήσει, να στερήσει, να παίξει εν τέλει με τον πελάτη-καταναλωτή. Να του δήξει ότι εδώ είναι το προϊόν, έλα πάρ’ το, υπάρχει για όλους, σε περιορισμένη ποσότητα όμως, ανεβάζοντας τις προσδοκίες. Δεν χρειάζεται πάντα να ακούς τον καταναλωτή. Εξάλλου, αρκετές τεχνολογικές καινοτομίες δεν θα είχαν προκύψει αν οι δημιουργοί τους ακολουθούσαν τις προτιμήσεις των καταναλωτών. Η φιλοσοφία αυτή προσδίδει στο marketing μια νέα δημιουργική διάσταση, βασίζεται σε έξυπνες και πρωτότυπες ιδέες και τελικά ελκύει και κρατά τους καταναλωτές με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Τα παραδείγματα στην παγκόσμια αγορά πολλά. Harry Potter, Easyjet, Virgin, Nike, Sony Playstation, Goody’s, Madonna, Coca-Cola, The Blair Witch Project κ.α. Γι αυτό Trickery.Exclusivity.Amplification.Secrecy.Entertainment your customers!, που λέει και ο Brown.

Και από το λουκουμά ξύγκι...

2006-07-25T18:35:00.000+03:00

Κυριακή πρωί έξω από το σταθμό στο Μοναστηράκι.

- Ένα λουκουμά σας παρακαλώ.
- Ορίστε.
- Πόσο έχει?
- Ένα ευρώ.
- Ένα ευρώ;;;
- Ναι, είναι Κυριακή σήμερα...
- Καλά, 60 λεπτά δεν έχει;
- Τις άλλες μέρες...

Όπου γη και μουσική....

2006-07-21T11:14:00.000+03:00

Μπορεί να πήγαν προχτές 30.000 και βάλε (το νούμερο δεν είναι επιβεβαιωμένο) στη συναυλία των Scorpions και των Whitesnake στο Καραϊσκάκη, εγώ όμως είχα την τύχη να παραβρεθώ, με καμιά 200αρια ακόμη άτομα, στη γιορτή «Όπου γη και μουσική», στην πλατεία Ελευθερίας στην Πειραιώς, με μουσικές από το Ιράν, την Κένυα, τη Χιλή και τη Νιγηρία. Λέω είχα την τύχη διότι τα γκρουπ από την Κένυα και τη Νιγηρία κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κέφι που είχα καιρό να δω και να παρασύρουν τον κόσμο σε τρελό χορό. Ομολογουμένως δεν είχα ξανακούσει μουσικές από τις χώρες αυτές. Οι Νιγηριανοί από τη μία με μπάσο, τρομπέτα, σαξόφωνο, κιθάρα, πλήκτρα, ντραμς και κρουστά, με εμπριμέ πουκάμισα αλλά 60s-70s, έπαιζαν ένα απίστευτο funk, ενώ οι Κενυάτες από την άλλη με παραδοσιακές φορεσιές και κυρίως κρουστά και με χορευτικές φιγούρες δημιουργούσαν μοναδική μουσική πανδαισία. Ευτυχώς θα ξαναδούμε κάτι αντίστοιχο και καλύτερο ίσως αρχές Σεπτέμβρη στο φεστιβάλ “Mama Africa Art Festival”, στο πάρκο «Αντώνης Τρίτσης» στο Ίλιον. Because Music Unites!!

Έκτακτο Ανακοινωθέν προς το επιβατικό κοινό. (Νάμπερ Θρι)

2006-07-18T00:14:00.000+03:00

Αγαπητοί επιβάτες,

Η Ένωση μας, θέλει να καταγγείλει δημοσίως τον αήθη πόλεμο και την λασπολογία που δέχεται η ελληνική ακτοπλοΐα τις τελευταίες μέρες από ανθελληνικά κέντρα συμφερόντων και με τη στήριξη κάποιων μέσων ενημέρωσης, με απώτερο στόχο την κυριαρχία των Τουρκαλάδων στις ελληνικές θάλασσες και την απεμπόληση των εθνικών μας δικαιωμάτων! Η ελληνική ακτοπλοΐα χρόνια ολόκληρα υπηρετεί ανιδιοτελώς τον έλληνα και ξένο ταξιδιώτη προσφέροντας υψίστης ποιότητος υπηρεσίες, που δεν έχουν δει ούτε στο ύπνο τους οι απολίτιστοι ευρωλιγούρηδες!

Γι αυτό θα θέλαμε να σας αποκαλύψουμε τις πραγματικές αιτίες που οδήγησαν σε καθυστερήσεις και ακυρώσεις δρομολογίων. Αρχικά, πρέπει να τονιστεί πως οι λίγες βλάβες που συνέβησαν οφείλονται σε μια πρωτόγνωρη πανδημία γρίπης, γνωστή και ως γρίπη του τσιγκούνη, που χτύπησε τα ελάχιστα (γκουχου γκουχου...) ηλικιωμένα πλοία του υπερσύγχρονου στόλου μας. Ήδη έχει σπεύσει κλιμάκιο, του υπουργείου υγείας, υπό την εποπτεία των συναρμόδιων υπουργών κ. Αβραμόπουλο και Κεφαλογιάννη, για να ελέγξει πιθανή ύπαρξη του στελέχους του θανατηφόρου ιού Η5Ν1 στα γέρικα σκυλιά. Εντούτοις, εξετάζεται σοβαρά, από ειδική ομάδα εμπειρογνωμόνων, και το ενδεχόμενο δολιοφθορών από ξένο δάχτυλο.

Επιπροσθέτως, ευαισθητοποιημένοι από τα χοντρά φράγκα που μας σκάνε οι Ευρωπαίοι, αποφασίσαμε να επεκτείνουμε μερικές γραμμές μέχρι και το Λίβανο, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των παλιννοστούντων Ελλήνων. Έτσι, για ακόμα μια φορά η ελληνική ακτοπλοΐα πρωτοπορεί, ανοίγοντας δίαυλο θαλάσσιας επικοινωνίας με τον Αραβικό κόσμο.

Επίσης, προς όλους τους κακόβουλους που μας κατηγορούν πως διακόψαμε τα δρομολόγια της συμπρωτεύουσας με τις Κυκλάδες, τους απαντάμε ότι έχουμε ήδη δρομολογήσει ένα από τα πιο ιστορικά ταχύπλοα της ελληνικής ακτοπλοΐας, το Λυκομήδη (όπως αναφέρθη στο Ανακοινωθέν ‘Νάμπερ Ουάν’). Εξάλλου, εκεί στη Βουλγαρία που είστε δεν σας αξίζει και τίποτα καλύτερο.

Και μιας και βλέπουμε ότι το παιχνίδι, για το πιο πλοίο θα καθυστερήσει περισσότερο και πιο θα χαλάσει πρώτο, έχει αποκτήσει έντονο στοιχηματικό ενδιαφέρον, αποφασίσαμε σε συνεργασία με τον ΟΠΑΠ να το εντάξουμε στο ελληνικό στοίχημα από την επόμενη εβδομάδα. Από τον Αύγουστο σας περιμένουν λοιπόν περισσότερες εκπλήξεις!

Τέλος, για την καλύτερη και πιο έγκυρη ενημέρωσή σας σχετικά με τις ώρες αναχωρήσεων – αφίξεων ανοίξαμε στο λιμάνι του Πειραιά παράρτημα του Μαντείου των Δελφών. Το γραφείο λειτουργεί όλο το 24ωρο για πιο έγκυρες προβλέψεις, ενώ στο τηλεφωνικό κέντρο βρίσκεται ο μάντης Κάλχας έτοιμος να σας εξυπηρετήσει.

Θεκ Γιου,

Ένωση Νταβατζήδων Ελληνικών Θαλασσών

Έκτακτο Ανακοινωθέν προς το επιβατικό κοινό. (Νάμπερ Τού)

2006-07-16T00:28:00.000+03:00

Αγαπητοί επιβάτες,

Το ότι σας έχουμε γραμμένους, το γνωρίζετε ήδη. Αυτό που δεν γνωρίζετε όμως είναι πως έπειτα από έκτακτη γενική συνέλευση του ΔουΣου στα γραφεία της ΕΝΕΘ στην Ακτή Γκιαούρη, αποφασίζομεν και διατάζομεν την περαιτέρω αύξηση των κομίστρων στα ακτοπλοϊκά δρομολόγια εσωτερικού. Αιτία για τοιαύτη αύξηση είναι η τρελή κούρσα του Βαλεντίνο Πετρελόσι, έπειτα από τη νύχτα και την ημέρα του Αγίου Βαρθολομαίου εις το φιλήσυχον χωρίον του Λιβάνου. Ευκαιρία να προλάβομεν λοιπόν την επικείμενη αύξηση τιμών των πάντων, και να βάλουμε κάτι τοις παραπάνω στις ήδη φουσκωμένες μας τσέπες.

Συνεπώς, με ιδιαίτερη λύπη και σπαραγμό (...τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές έχω βουρκώσει μα τον Αλλάχ!), λαμβάνοντας δε υπόψη πάντα το ΔΙΚΟ (σ)μας συμφέρον, αποφασίσαμε να αυξήσουμε αυτή τη φορά τις τιμές των εισιτηρίων μόνο κατά 314,159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510 %. Παρόλαυτα, θα συνεχίσει να παρέχεται το υψηλό επίπεδο υπηρεσιών από άριστα εκπαιδευμένα πληρώματα, η αξιοπλοία και φυσικά τα υψηλά επίπεδα ασφάλειας. Επίσης, οι τιμές στα προϊόντα που πωλούνται στα μπαρ των πλοίων μας θα παραμείνουν βαπορίσιες. Δηλαδή, ο φραπέ-νερό 4€, το αμφίψωμο 8€, η γκαζόζα στα τρία και πάει λέγοντας.

Ένεκα βεβαίως της γενναιοδωρίας και του υψηλού επιπέδου αλτρουισμού που διακρίνει εμάς τους πλοιοκτήτες, αποφασίζουμε, παρά τις πολύ δύσκολες οικονομικές συνθήκες-το τονίζω, να διατίθεται 0,001 ευρώ από κάθε εισιτήριο στα φτωχά παιδάκια της ατόλης Τουμπαχαλούλου και στη διάσωση του θιβετιανού θαλάσσιου καβουρογαμόσαυρου, για ολόκληρο το καλοκαίρι.

Με δόλο,

Ένωση Νταβατζήδων Ελληνικών Θαλασσών

Έκτακτο Ανακοινωθέν προς το επιβατικό κοινό. (Νάμπερ Ουάν)

2006-07-15T23:25:00.000+03:00

Αγαπητοί επιβάτες (...κορόιδα σας λέμε εμείς),

Λόγω της αυξημένης τουριστικής κίνησης προς τη νησιωτική Ελλάδα ενόψει Ιουλίου και Αυγούστου, αλλά και για την αρτιότερη εξυπηρέτησή σας, η Ε.Ν.Ε.Θ* αποφάσισε να δρομολογήσει τα κάτωθι επιβατηγά, και όχι μόνο..., πλοία:

το υπερσύγχρονο ταχύπλοο ‘LowSpeed 666’ στη γραμμή Πειραιάς – Κυκλάδες,
το νεο-ανασυρμένο κρουαζιερόπλοιο ‘Βρετανικός’ στη γραμμή Μακρόνησος – Φαλκονέρα – Αντικύθηρα, λόγω δυνατότητας μεταφοράς αυξημένου αριθμού επιβατών,
το επίσης νεο-ανασυρμένο ‘Εξπρές Σαμίνα’ για ταξίδι αστραπή στον Ποσειδώνα. Δίπλα στο ‘Εξπρές Σαμίνα’ είναι έτοιμο προς δρομολόγηση και το αδελφό ‘Εξπρές Σαμίνα ΙΙ’ με προορισμό το Super Paradise (δεύτερο συννεφάκι δεξά από τον Άγιο Πέτρο),
τον θρυλικό ‘Λυκομήδη’ στην γραμμή Θεσσαλονίκη – Ρόδο, για απολαυστική κρουαζιέρα πολυτελείας στο Αιγαίο,
το καταμάρκον ‘Άγιε Σώστη Σώσε με !!!’ στην γραμμή Άγιον Όρος – Αγία Πετρούπολη,
το ‘Σκοπελίτης’ στην γραμμή Λαγονήσι – Καρπενήσι, ενώ στη θέση του στις Μικρές Κυκλάδες δρομολογείται το ολοκαίνουριο ‘Σχεδία Ι’, και
η ‘Κιβωτός του Νώε’ για να περισυλλέξει όλα αυτά τα «ζώα» που μας ταλαιπωρούν κάθε τόσο και κάνουν ότι τους καπνίσει (...άρε κατακλυσμός που τους χρειάζεται...)

Επίσης, τα ΚΑΠΗ του μαστρο-αγούδιμου (αυτού με την πουράκλα), 'Ροδάνθη', 'Ρομίλντα' και 'Δημητρούλα' μαζί με τον ταλαίπωρο 'Ταξιάρχη' (μεγάλη η χάρη του) εντάσσονται στο πρόγραμμα επανένταξης ‘ΚΑΘΑΡΗ’, στο οποίο συμμετέχει ήδη το ‘Αίολος Κεντέρης’, υπό την εποπτεία του προπονητή των πρωταθλητών Χρήστου Τζέκου.

Τέλος, πρέπει να σημειωθεί πως η μαούνα «Νόνα Μαίρη» αποσύρεται προσωρινώς για τα βαφτίσια του μικρού ‘Εξπρές του μεσονυκτίου’ στο Κατάκολο.

Κακό σας καλοκαίρι,

*Ένωση Νταβατζήδων Ελληνικών Θαλασσών

Υ.Γ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για τους επιβάτες που θα επιλέξουν να ταξιδέψουν με το Ε/Γ –
Ο/Γ ‘Λυκομήδης’ στη γραμμή Θεσσαλονίκης – Ρόδου συνιστάται να έχουν
εξασφαλισμένη άδεια τουλάχιστον 2 εβδομάδων!

Rolling Stones: μετοχές blue chip!

2006-06-29T19:05:00.000+03:00

Τελικά μπήκε και επίσημο τέλος στη συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα, μιας και ήταν εμφανές εδώ και πολύ καιρό πως προς τα εκεί όδευε το πράγμα. Όμως το αξιοπρόσεκτο στην περίπτωση αυτή είναι ότι, αν αληθεύει, είχαν προπωληθεί περίπου στα 50.000 εισιτήρια. Αν πάρουμε μια μέση τιμή λοιπόν περίπου 85 ευρώ ανά εισιτήριο (αφού τα φθηνότερα και τα περισσότερα κόστιζαν 78 και 84 ευρώ και τα ακριβότερα έφθαναν έως τα 290+) και κάνουμε τον πολλαπλασιασμό, καταλήγουμε στο καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 4.500.000 ευρώ! (δηλαδή, 1.448.187.500 (δις) παλιές δραχμές), που αν ακούγεται υπερβολικό για κάποιους και δεν είχαν προπωληθεί τελικά τόσα εισιτήρια, 1 εκατομμύριο κάτω δεν νομίζω ότι αλλάζει και πολύ το αποτέλεσμα. Τα λεφτά είναι πολλά. Και το ποσό αυτό για 4 μήνες, σίγουρα, διαχειρίζεται το γραφείο διοργάνωσης της συναυλίας, η Di Di Music, το οποίο (ποσό) θα αρχίζει να επιστρέφει σιγά σιγά από τις 5 Αυγούστου και μετά (δηλαδή, όταν πάρα πολλοί από τους κατόχους εισιτηρίων θα βρίσκονται σε διακοπές). Σημειωτέων ότι τα εισιτήρια άρχισαν να προπωλούνται αρχές Μαρτίου 2006 και την πρώτη μέρα πουλήθηκαν 20.000 μαγικά χαρτάκια.

Επίσης όπως αναφέρει η Ματούλα Κουστένη στο ένθετο 7 της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, #238, 11/6/06: «Αν έχετε ήδη προμηθευτεί εισιτήριο, θα διαπιστώσατε ότι η εταιρεία παραγωγής σάς έδωσε δύο ξεχωριστές αποδείξεις. Η μία αναγράφει το 90% της τιμής του εισιτηρίου (που πηγαίνει απευθείας στην ίδια) και η δεύτερη το υπόλοιπο 10% που καλύπτει το λεγόμενο ticketing και τα έξοδα του παραγωγού. Σε περίπτωση, λοιπόν, που η συναυλία ακυρωθεί, ενδέχεται να επιστραφεί στο κοινό μόνο το 90%. Το υπόλοιπο αντιπροσωπεύει «παροχή υπηρεσιών» που το γραφείο υποστηρίζει ότι ήδη έχετε επωφεληθεί απ' αυτήν». Άρα τα 450 χιλιάρικα μάλλον είναι αγύριστα.

Χωρίς να γνωρίζω ποιο είναι το μερίδιο ευθύνης, και αν υπάρχει, για την Di Di Music, και χωρίς να θέλω να κατηγορήσω, το σίγουρο και εμφανές είναι πως η εταιρία έχει στα χέρια τις μερικά εκατομμύρια ευρώ σε μετρητά για κάποιους μήνες, χωρίς να είναι δικά της, και τα οποία θα συνεχίσει να διατηρεί στην κατοχή της μέχρι τον Αύγουστο. Όσο και καλοπροαίρετος να είναι κάποιος, όταν ξέρει πως μαζί με τα δικά του λεφτά κάποιος έχει στα χέρια μαζέψει τόσο ρευστό χρήμα, δεν μπορεί να μην πάει ο νους του στις πονηρές σκέψεις. Τι γίνονταν δηλαδή τα χρήματα αυτά τόσο καιρό και γιατί ενώ ανακοινώνεται σήμερα οριστική ακύρωση της συναυλία, η επιστροφή του αντιτίμου (μάλλον κατά 90% και όχι κατά 100%) θα ξεκινήσει ένα μήνα και, αργότερα; Ενδιαφέρον θα είχε βεβαίως να εξετασθεί το θέμα από νομικής πλευράς, αλλά ποιος θα το κάνει αυτό;

Ποια ισοτιμία ΑΕΙ – ΤΕΙ ;

2006-06-29T18:59:00.000+03:00

Μιας και η παιδεία είναι το κύριο θέμα των ημερών (και πότε δεν ήταν άλλωστε), σκεφτόμουν την περιβόητη αναβάθμιση των πτυχίων ΤΕΙ, την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ ανώτερης – ανώτατης και της ίσης αντιμετώπισης των φοιτητών ΑΕΙ – ΤΕΙ, με τα οποία μας είχαν παραμυθιάσει πριν 6-7 χρόνια. Που είναι λοιπόν αλήθεια αυτή η ισότητα και η ισοτιμία των πτυχίων της ανώτατης τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και πως εφαρμόζεται στην πράξη;

Ως απόφοιτος ΤΕΙ πραγματικά δεν βλέπω να έχει αλλάξει τίποτα και η λεγόμενη ισότητα έχει μείνει μονάχα στα χαρτιά. Αν ρίξουμε μια ματιά στις προκηρύξεις θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα βγαίνουν ξεχωριστές θέσεις για αυτούς της τεχνολογικής εκπαίδευσης (Τ.Ε) και ξεχωριστές για της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (Π.Ε). Αυτός που έχει πρώτο πτυχίο ΤΕΙ αποκλείεται από τις θέσεις Π.Ε. Ας έχει κάνει και μεταπτυχιακά και διδακτορικό. Για καθηγητής πανεπιστημίου (...στο εξωτερικό πάντα) μπορεί να πάει. Για το δημόσιο μετράει ότι είσαι απόφοιτος ΤΕΙ. Άσε που για διοικητικές θέσεις αυτές που προκηρύσσονται κυρίως είναι Π.Ε και Δ.Ε. Τώρα με ποια λογική οι καρεκλοκένταυροι έχουν αποφασίσει πως για μια θέση γραφείου δημόσιας υπηρεσίας κάνει αυτός που έχει τελειώσει πανεπιστήμιο και δεν κάνει ο αντίστοιχος μιας σχολής ΤΕΙ, μόνο αυτοί ξέρουν. Από τη μία έτσι και από την άλλη γιουβέτσι δηλαδή (κι έχω μια πείνα..).

Από την άλλη, η πλήρης ανισότητα ισχύει και στις μεταπτυχιακές σπουδές στα ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι κοινό μυστικό πως για να μπει φοιτητής ΤΕΙ σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα πανεπιστημίου πρέπει να έχει μπάρμπα στην Κορώνη και αν θελήσει πάραυτα να δοκιμάσει θα τον περάσουν γενεές 14. Θα πρέπει να δώσει εξετάσεις σε διάφορα μαθήματα, να περάσει από επιτροπή, να του κάνουν τεστ κοπώσεως, να του πάρουν αίμα, κτλ. για να τον απορρίψουν πάλι στο τέλος. Διότι θεωρούν οι πανεπιστημιακοί πως πέρα από το ότι οι θέσεις δεν επαρκούν, η εκπαίδευση που παρέχουν τα ΤΕΙ είναι νηπιαγωγείου. Και δίπλα σ’ αυτόν τον αποκλεισμό δεν επιτρέπεται στα ΤΕΙ να δημιουργήσουν τα δικά τους μεταπτυχιακά προγράμματα (πέρα από μετρημένες εξαιρέσεις) για να μετεκπαιδεύσουν τους δικούς τους αποφοίτους.

Εν ολίγοις διακριτικές ανισότητες και παιδεία πολλαπλών ταχυτήτων. Ε λοιπόν καλά κάνουν, όσοι μπορούν, και μεταναστεύουν στο εξωτερικό για σπουδές και ακόμη καλύτερα αυτοί που ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και απαξιώνουν εντελώς το μπάχαλο που λέγεται ελληνική παιδεία.

Ευ πλακώνεσθαι...

2006-06-13T14:40:00.000+03:00

Η «εξαιρετική» ηθικότητα που διακρίνει ορισμένους ανθρώπους στο χώρο των ελληνικών αγώνων καρτ τους επιτρέπει να λύνουν τις διαφορές τους υπό τους κανόνες του «ευ... πλακώνεσθαι». Έτσι, την Κυριακή που μας πέρασε οι παλικαράδες αποφάσισαν να δείξουν χαρακτήρα με ‘κλοτσομπουνίδια’, αλλά και προτάσσοντας μαχαίρι (!), μέχρι τελικά να τους χωρίσουν οι ψυχραιμότεροι και να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Δυστυχώς όμως το χειρότερο είναι πως μαζί με αυτούς τους «ελληναράδες» ανάγωγους συνυπάρχουν, συναγωνίζονται και ανδρώνονται αγωνιστικά παιδάκια, που υποτίθεται ότι περιμένουν από δαύτους (που στις περισσότερες περιπτώσεις τυγχάνουν να είναι πατεράδες τους) να μάθουν τι εστί ευγενής άμιλλα. Αντιθέτως, βεβαίως, παραδειγματίζονται με φρασεολογία γηπέδου, έπαρση και μοχθηρία. Αύριο δε όλοι αυτοί, όταν δουν τα παιδιά τους να συμπεριφέρονται με τον ίδιο ή και χειρότερο τρόπο, θα βγουν και θα κατηγορούν την άτιμη κοινωνία... Όξω ρε!!

Τάδε έφη...

2006-06-08T15:55:00.000+03:00

«Όταν ο Ηρακλής εξεστράτευσε στην Αμερική πριν 12.000 χρόνια, τότε οι Ευρωπαίοι εξεστράτευσαν μαζί του… γιατί ήταν κι αυτοί Έλληνες»

Δημοσθένης Λιακόπουλος, προωθώντας το νέο του 5τομο πόνημα (1500 σελ.) «Γη, ο πλανήτης των Ελλήνων»

1η φορά στην Πόλη…του μπακλαβά

2006-05-31T23:40:00.000+03:00

Ότι και να λένε, όπως είπε κάποιος, ο μπακλαβάς ανήκει στους καταναλωτές του! Έτσι θα έλεγα πως τον κορυφαίο μπακλαβά (με φρέσκο καϊμάκι) τον έφαγα από τον γνωστό και στην Αθήνα, λόγω των υποκαταστημάτων που έχουν ανοίξει εδώ, Karaköy Güllüoğlu εις την Πόλιν. Παρόλο που ο σκοπός του ταξιδιού ήταν επαγγελματικός, κατάφερα να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να πάρω μια έστω και μικρή γεύση όλων αυτών που είχα δει στο πολύ καλό ντοκιμαντέρ των Τσόκλη και Πεχλιβανίδη, αλλά και όσων είχα ακούσει κατά καιρούς για την Πόλη των πόλεων; την Κωνσταντινούπολη. Δεν έφτασα στην πόλη με τις αποσκευές γεμάτες προκαταλήψεις, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Άρης Χατζηστεφάνου στον οδηγό τσέπης του περιοδικού Passport. Αντίθετα, με ενδιέφερε να δω από κοντά τη ζωή της σύγχρονης Πόλης που χαρακτηρίζεται από έντονες αντιθέσεις.

Από τις πρώτες στιγμές που περπάτησα την παραλιακή διαδρομή από το Φανάρι προς το Shultanahmet και περιδιάβηκα τα εμπορικά δρομάκια του Eminönü ένιωσα το χαοτικό χαρακτήρα της Πόλης των 17 εκατομμυρίων. Άνθρωποι, μιλιούνια, να κινούνται γοργά προς όλες τις κατευθύνσεις, αυτοκίνητα μπλοκαρισμένα σαν σε υπαίθριο πάρκινγκ, κορνάρισμα non-stop, οδήγημα τύπου «βγήκε ο Χάρος παγανιά» και η διάσχιση του δρόμου να αποτελεί ρώσικη ρουλέτα. Παρεμπιπτόντως, η αμόλυβδη κόστιζε 2.73 λύρες το λίτρο, δηλαδή 1.70 €... Μέσα σ’ αυτή την ξέφρενη κατάσταση μοιάζεις με κομπάρσο κινηματογραφικής υπερπαραγωγής, που θαυμάζει το σκηνικό. Και τι σκηνικό...ο Κεράτιος, η γέφυρα του Γαλατά και απέναντι το άναρχο αποπνικτικό αστικό τοπίο του Γαλατά, των στοιβαγμένων οικημάτων...μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Στο Eminönü έτυχα την ώρα που έκλειναν τα μαγαζιά. Η κατάσταση στα δρομάκια ήταν σαν να είχε πέσει «ναπάλμ». Σκουπίδια διασκορπισμένα παντού, λες και είχαν πετάξει τα εμπορεύματα στο δρόμο. Και μετά έπιαναν δουλειά οι ρακοσυλλέκτες με θεόρατους σάκους που μάζευαν οτιδήποτε ανακυκλώσιμο. Το δικός μας Μοναστηράκι και οι γύρω περιοχές είναι μια μικρογραφία του δαιδαλώδους τοπίου της Πόλης με τα χιλιάδες μαγαζάκια παντός τύπου. Νομίζω πως η ύπαρξη αυτού του τοπίου επιτρέπει στην Πόλη να είναι η μοναδική ίσως περίπτωση μητρόπολης στην Ευρώπη που διατηρεί τόσο έντονα και σε τόσο μεγάλο βαθμό την παραδοσιακή μορφή εμπορίου, αντιστεκόμενη έτσι στην πλήρη επέλαση των πολυεθνικών εμπορικών κέντρων.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η πληθώρα των πλανόδιων πωλητών πρόχειρου φαγητού. Από τους κλασικούς κουλουράδες, μέχρι αυτούς που πούλαγαν μύδια και κοκορέτσι με ψωμί και από αυτούς που πούλαγαν βραστά καλαμπόκια μέχρι τους «αγγουράδες», οι οποίοι σου καθάριζαν επιτόπου το αγγούρι, το έκοβαν λίγο κατά μήκος και το πασπάλιζαν με αλάτι. Δροσιστικό για τις ζεστές μέρες.

Επίσης, ήταν αδύνατο να μην προσέξει κανείς την πανταχού παρούσα αστυνομία. Από τα «μπατσικά» να γυρίζουν και να στήνουν μπλόκα παντού, μέχρι τους πεζούς (με αυτόματο σε εμφανή θέση φύλαξης ο ένας εκ του ζεύγους) και μηχανοκίνητους «μπάτσους» κάθε λίγο να περιπολούν τον πεζόδρομο του Istiklal. Ο αυστηρότατος έλεγχος στο αεροδρόμιο είναι ακόμη μία απόδειξη του φόβου επανάληψης τρομοκρατικού χτυπήματος. Πρώτη φορά είδα αεροδρόμιο όπου αμέσως μετά την κεντρική είσοδο να υπάρχει σημείο ελέγχου και σάρωσης αποσκευών. Αν είχες δε laptop ή φόραγες ζώνη είχες επιπλέον την ταλαιπωρία του βγάλε-βάλε εις διπλούν.

Από ιστορικά μνημεία πρόλαβα να επισκεφτώ εκτός από το Πατριαρχείο, την Αγιά Σοφιά, το Τοπ Καπί και το Γενί Τζαμί. Στην Αγιά Σοφιά, μπαίνοντας μέσα, δεν μου προκάλεσε τόσο δέος το μέγεθος και η ιστορικότητα του μνημείου, αλλά η απαράδεκτη εγκατάλειψη του εσωτερικού, που είναι μέσα στη βρόμα, με τοίχους σε άθλια κατάσταση και το χειρότερο την «καλλιτεχνική» παρέμβαση των βάνδαλων τουριστών, που έχουν αφήσει το στίγμα τους χαραγμένο από τα μάρμαρα μέχρι τους τοίχους. Αξιοπρόσεκτο, επίσης, ότι σε κάποια αφίσα που δείχνει τα πιο σημαντικά πολιτικά πρόσωπα (μεταξύ των οποίων και η Μελίνα Μερκούρη) που έχουν επισκεφτεί το μέρος έχει φθαρεί το πρόσωπο στη φωτογραφία του Αθνάρ (του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας).

Η βόλτα από το Τünel, με το υπόγειο τελεφερίκ του ενός βαγονιού, μέχρι τα παράπλευρα σοκάκια της κεντρικής Istiklal, στην περιοχή του Galatasaray ήταν μοναδική. Τα κρυμμένα καφέ και τα κλασικά κτήρια ήταν κάτι το ξεχωριστό. Επειδή κατάφερα να επισκεφτώ για λίγο την περιοχή αυτή και Σαββατόβραδο, είχα την εντύπωση ότι βρισκόμουν στην Πάτρα το τελευταίο Σάββατο της αποκριάς. Απίστευτος πανικός. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα πανηγυριού που και που έπιανε το αυτί μου και ελληνικές μουσικές, από Βανδή μέχρι Αλεξίου. Στα καταστήματα δίσκων επίσης στην πρώτη γραμμή μαζί με τα cd των τοπικών και δυτικών ποπ σταρ ξεχώριζαν και τα δικά μας λαϊκό-ποπ αστέρια, βλέπε Άντζελα. Πάραταυτα, είδα και αρκετές αφίσες για συναυλίες ροκ, μέταλ και ηλεκτρονικής μουσικής, που έδειχνε πως υπάρχει και μια μερίδα του πληθυσμού που ψάχνει και κάτι το διαφορετικό.

Η επίσκεψη μου στο χώρο της φωτογραφικής λέσχης “Fotoğrafevi”, τυχαία από μια αφίσα έκθεσης φωτογραφίας που είδα περνώντας από το πολύ όμορφο καφέ του γνωστού φωτογράφου Ara Güller, ήταν η πιο ικανοποιητική στιγμή, διότι δεν είχα φανταστεί ποτέ πως μια χώρα σαν την Τουρκία μπορεί να έχει ένα τόσο έντονο φωτογραφικό γίγνεσθαι. Βέβαια δεν θα μπορούσε να ήταν και διαφορετικά αφού η Πόλη (και όχι μόνο...) είναι ιδιαιτέρως φωτογραφική. Η έκθεση του τούρκου φωτογράφου Özcan Ağaoğlu με θέμα την Κούβα ήταν μοναδική. Όποτε ξεφυλλίζω το βιβλίο του είναι σαν να περιδιαβαίνω τα σοκάκια της Αβάνα. Σημειωτέων ότι το υπερμέγεθες αυτό βιβλίο της έκθεσης, εξαιρετικής ποιότητος, το έδιναν δωρεάν στον επισκέπτη. Άλλη μια ευχάριστη έκπληξη για μένα ήταν και το περιοδικό ‘ΙΖ’ που εκδίδει τελευταία το “Fotoğrafevi”. Δεν έχω δει να κυκλοφορεί κάτι αντίστοιχο.

Γυρίζοντας με την πτήση της ‘Türk Hava Yollari’ στην Αθήνα ανοίγω το περιοδικό της αεροπορικής εταιρίας. Ανάμεσα στις στιλιζαρισμένες διαφημίσεις δυτικού τύπου, είχε και μερικές κατασκευαστικών εταιριών που πρόβαλαν τα νεόδμητα συγκροτήματα τους με υπερπολυτελές μονοκατοικίες, με όλα τα κομφόρ, για να στεγάσουν τα όνειρα τους οι νεόπλουτοι Τούρκοι. Σκέφτομαι την Πόλη των αντιθέσεων. Από τη μία οι Ανατολίτες που ζουν με τον ίδιο παραδοσιακό υπέρ-συντηρητικό τρόπο που ζούσαν και οι πρόγονοί τους και από την άλλοι οι μοντέρνοι Νεότουρκοι που έχουν πάρει ήδη, έστω και άτυπα, ευρωπαϊκό διαβατήριο. Από τι μία κάποιοι πολιτικοί με ευρωπαϊκό όραμα (χωρίς το οποίο κινδυνεύει η πολιτική τους υπόσταση) και από την άλλη ο στρατός και τα υπερεθνικά στοιχεία που φροντίζουν συχνά πυκνά να κάνουν αισθητή την αναχρονιστική, μη δημοκρατική πλευρά της χώρας. Από τη μία οι προκαταλήψεις μας και το δημαγωγικά καλλιεργημένο μίσος (εκατέρωθεν) και από την άλλη οι επιχειρηματίες, οι καλλιτέχνες και οι κάτοικοι των ακριτικών περιοχών που συνεργάζονται, συν-δημιουργούν και συνυπάρχουν αρμονικά εδώ και χρόνια. Τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια; Τι θα συμβεί αν δεν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση; (σκέφτομαι). Το σίγουρο είναι πως θα ξαναγυρίσω. Να δω περισσότερα. Να ζήσω τη ζωντάνια της Πόλης.

Γιατί;...

2006-05-19T12:24:00.000+03:00

"Γιατί η EUROVISION εκεί που ήταν ένα καλαμπούρι και το βλέπαμε για να κάνουμε πλάκα έγινε εθνική υπόθεση;"

Γιάννης Αγγελάκας, Συνέντευξη στο Νίκο Τριανταφυλλίδη, MAD TV

Τάδε έφη...

2006-04-26T16:44:00.000+03:00

«Μωρή φύση, μόνη σου είσαι; Μόνοι είμαστε κι εμείς! Πάρε ένα μπισκότο!»

Θανάσης Βέγγος, στο Βλέμμα του Οδυσσέα.

Sigur Rós, 29/3/2006, Apollo theatre, Hammersmith, London

2006-04-08T02:04:00.000+03:00

Την Τετάρτη 29/3 στο θέατρο Apollo, sto Hammersmith του Λονδίνου, έδωσαν μία ακόμα συναυλία οι Ισλανδοί Sigur Rós. Επιγραμματικά έγινε αυτό. Στην ουσία έγιναν πολύ περισσότερα απο αυτό...

Οι Sigur Rós δεν μετρούν πολλά χρόνια σαν μουσικό σχήμα, δεν έχουν "χιτάκια", δεν έχουν πιασάρικους στίχους (τραγουδούν στα Ισλανδικά, όταν οι στίχοι τους σημαίνουν κάτι) που θα γίνουν στην αρχή κώδικας επικοινωνίας των "μυημένων" και μετά κλισέ εκφράσεις, δεν έχουν επαφή με το σταρ σύστεμ, δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για πωλήσεις, δεν "πουλάνε μούρη". Τους ενδιαφέρει μόνο η μουσική, και αυτό φαίνεται. Απορρίπτουν διαφημιστικές προτάσεις εκατομμυρίων ευρώ γιατι δεν ενδιαφέρονται να ξεπουλήσουν (ακούγονται όμως στο trailer της εκπομπής Planet Earth του BBC, καθώς αγαπούν τα ζώα, οπότε εκεί έδωσαν τη μουσική τους).

Την προηγούμενη φορά τους είδα επί Ελληνικού εδάφους. Το ανοιχτό θέατρο στο Βύρωνα ήταν πλήρες. Απίστευτη βραδιά. Φυσικά με χάλασε το "πατρονάρισμα" απο ραδιοφωνικούς σταθμούς, αντιδρώ πάντα κάπως περίεργα σε αυτό. Η μουσική όμως ήταν απίστευτη. Το θέατρο Apollo είναι ένα εντυπωσιακό αν και όχι τόσο καλά συντηρημένο παλιό θέατρο, μοιάζει κάπως με το δικό μας "Ρόδον". Ιδανικός, όμορφος χώρος, αλήθεια, για αυτό που θα επακολουθούσε.

Η αρχή της βραδιάς έγινε με τις Amiina. Για όσους δεν τις γνωρίζουν, οι Amiina είναι ένα γυναικείο κουαρτέτο που πλαισιώνει καί συνοδεύει τους Sigur Rós στις συναυλίες τους, είχαν έρθει και στην Ελλάδα μαζί τους. Φυσικά είναι Ισλανδές. Ξεκίνησαν την βραδιά παίζοντας κομμάτια από τον δίσκο τους, τον πρώτο μέχρι στιγμής. Η μουσική τους, ατμοσφαιρική, ζεστή, πειραματική αλλά όχι σε ενοχλητικό βαθμό. Μου άρεσαν, είχαν κάτι φρέσκο, δεν το συναντάς πολύ συχνα δυστυχώς. Γλυκιές μελωδίες με διάφορα αναλογικά κρουστά η έγχορδα, με συνοδεία ενα sequencer, ένα PC και ένα drum machine. Ελαφρύ ορεκτικό για το κυρίως πιάτο της βραδιάς...

Οι Sigur Rós βγήκαν στη σκηνή κατά τις 21:15, με το νέο τους "παιδί" να έχει την τιμητική του. Φυσικά μιλάω για το Takk..., το πιο πρόσφατο δημιούργημά τους. Το σκηνικό εντυπωσιακό, παιχνίδι με τις σκιές και τα χρώματα. Όπως με διαβεβαίωσε ο Σκωτσέζος φίλος Duncan, το σκηνικό και ο φωτισμός ήταν ο ίδιος με αυτόν που είχαν χρησιμοποιήσει πριν λίγο καιρό, στο live τους στο Music Academy στη Γλασκώβη. Σαν να βλέπεις να παίζεται ζωντανά μπροστά σου το videoclip ακούγοντας τη μουσικη, απίθανα. Ο ήχος των Sigur Rós γνωστός, η κιθάρα του Jonsi με το δοξάρι χαρακτηριστική. Η μουσική, αλήθεια, σε συνέπαιρνε, δεν ήσουν εκεί. Σαν ένα ταξίδι στο διάστημα, χωρίς επιστροφή, χωρίς να σε νοιάζει κιόλας. Δηλαδή, εκεί ήσουν τελικά αλλά... δεν ήσουν, άστο καλύτερα...

Έπαιξαν παλιά κομμάτια με τα οποία έγιναν φίλοι μας (ný batterí, svefn-g-englar), φυσικά καί πιό πρόσφατα, όπως το vaka από το ( ), καί τέλος από το Takk..., αλλά για να φανώ μίζερος, δεν έπαιξαν ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια γενικά, το Viðrar Vel Til Loftárása.

Ας είναι, αποζημιώθηκα με την πενταμελή ορχήστρα καί τα έγχορδα των Amiina, καθώς έβγαλαν εκτελέσεις που οι Sigur Rós θα μπορούσαν κάλλιστα να ηχογραφήσουν και να βγάλουν στην αγορά κατευθείαν, one - out session recordings, όπως κάποτε... Οι Amiina συνόδευαν γενικότερα, η δε ορχήστρα με τα πνευστά ήταν πραγματικά καταπληκτική και έδωσε απίστευτη ατμόσφαιρα στα κομμάτια του Takk...

Πάρα πολύ καλές εκτελέσεις απο την αρχή μέχρι το τέλος, αυτή την εντύπωση ενίσχυε ακομα περισσότερο (γίνεται?) καί η ποιότητα του ήχου. Το σχόλιο που έκανε για την ποιότητα του ήχου στο Apollo ο φίλος Παναγιώτης είναι ότι, στην Ελλάδα μας κοροιδεύουν, και συμφωνώ στο ακέραιο μαζί του. Πεντακάθαρος ήχος, δυνατός όσο έπρεπε, με αίσθηση βάθους, με δυναμική περιοχή μεγάλη χωρίς συμπιέσεις ή ψαλιδισμούς, με κάθε όργανο να ακούγεται πεντακάθαρα, πραγματικά ο ηχολήπτης έβγαζε τα λεφτά του, όχι όπως εδώ (στην Ελλάδα), αναπόφευκτη αλλά μάταιη η σύγκριση όμως.

Το εισιτήριο κόστιζε 25 λίρες Αγγλίας και οι Sigur Rós έπαιξαν περίπου μιάμιση ώρα. Τώρα, σε αυτό πρέπει να προστεθούν και τα 35-45 λεπτα που έπαιξαν μόνες τους οι Amiina στην αρχή του live.
Τέλεια λοιπόν.

Και να το tracklist:

takk
glósóli
ný batterí
sæglópur
vaka
njósnavélin
e-bow
hoppípolla
sé lest
olsen olsen
svefn-g-englar
svo hljótt
heysátan
(encore) popplagið

Μοντέρνα Επαγγέλματα

2006-03-29T15:28:00.000+03:00

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Δ. Χαριτόπουλου που μου έστειλε ένας φίλος.

Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο, γι αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δε διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους.Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη.

Αντιθέτως οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν, αλλά αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σε αυτό που κάνουν.Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία.

Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σα ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την «ανάπτυξη», οι διαφημιστές μοχθούν για την «επικοινωνία», οι ασφαλιστές χτίζουν την «ασφαλιστική συνείδηση», οι δημοσιογράφοι αγωνιούν για την «ενημέρωση» κοκ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα.

Η κοινωνία που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη.Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους.

Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποιες από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση, προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σε αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο. Άλλο σειλς και άλλο φαϊνανς. Σ' αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ρελαϊαμπλ δε θα σταματήσεις ποτέ να συμμετέχεις, αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης από την ημέρα που θα εισέλθεις σε έναν κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του, σα να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων.

Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι «συνάδελφοι» θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια.Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στην δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρία είναι τρομακτικός.

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από αυτή του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από το νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή.

Τα εξοντωτικά δωδεκάωρα δουλειάς είναι nonstop. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν, κατάντησε μομφή. Λένε πως αυτός κοιμάται μεσημέρι εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος, εν ολίγοις ακατάλληλος. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για τη ψυχική και τη σωματική υγεία και εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα . Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις χελθι βιταμίνες, τα σπα και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.

Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο bonus που παρέχουν οι εταιρίες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατέλειωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς. Γι αυτό υπάρχουν συνήθως κάποιες έξτρα παροχές κολακείας το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι που ουσιαστικά δε σημαίνουν τίποτε. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σινιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταιρέκτορ, βάιζπρεζιντεν, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπόρντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα.

Η επιτυχημένη καριέρα σε μια σύγχρονη εταιρία αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη «τρέλα» για δουλειά και το λόγιαλτυ (πιστότητα) για την εταιρία και τους στόχους της. Επίσης είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες αξίες. Όπως το σχιζοφρενικό «άλλο δουλειά και άλλο φιλία» λές και ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας την αποστολή που σού ανέθεσαν. Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού επαγγελματία. Που σημαίνει ότι προκειμένου να γίνει η δουλειά σου όλα επιτρέπονται. Η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος , φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα.

Λέμε είμαι προφέσιοναλ και αυτό τα εξηγεί όλα. Και ο Αλ Καπόνε προφέσιοναλ ήτανε.Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρίες, όσο και κυρίως εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά: πάει ένα πρωί στη δουλειά και χωρίς καμιά προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στο διάδρομο.

Δυστυχώς στην ίδια λούμπα έπεσαν και οι γυναίκες. Μέχρι πρόσφατα δεν επιδείκνυαν την ολοκληρωτική αφοσίωση των αντρών στη δουλειά τους. Ως όντα πιο πολύπλοκα αισθαντικά και ερωτικά, έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα αισθήματα και στις χαρές της ζωής. Γι αυτή τους την ανεξαρτησία η κοινωνία τις φιλοδώρησε με σωρεία κατηγοριών: άπιστες, ελαφρόμυαλες, ανεύθυνες, γλωσσούδες κλπ. Η χαρά και ο ερωτισμός δε συγχωρούνται στην παραγωγή. Τελευταίως μάλιστα αν αποπειραθείς ένα πονηρό αστείο, κάποιο υπονοούμενο, κινδυνεύεις να κατηγορηθείς για σεξουαλική παρενόχληση. Αυτό κι αν είναι ευνουχισμός. Σημαίνει όσοι περάσετε αυτή την πόρτα αφήσετε έξω το φύλο σας.

Οι γυναίκες στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν ένα ακόμη αντρικό οχυρό, γίνονται κι αυτές προφέσιοναλ θύματα. Τυπικές σοβαρές με πολυάσχολο ύφος, ασέξουαλ ντύσιμο, κάτι σκούρα ταγέρ σαν αντρικά κοστούμια, λευκό πουκάμισο και τα τοιαύτα. Έσβησε το χαμόγελο, το σκέρτσο και το παιχνίδισμα που τις έκαναν αξιολάτρευτες. Έχασαν το πλεονέκτημα της ζωής που είχαν έναντι των εξουθενωμένων από τη δουλειά αντρών.

Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα, ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και ει δυνατόν να αφήσουμε αυτό τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκαμε. Αλλά δε ζούμε κι αυτό μας τρελαίνει. Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή. Με την πιο κοινή λογική όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο το χρόνο, την ευφυία, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του για την καριέρα του και όχι για τη ζωή του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι.

Φυσικά, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις. «Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση». Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Διονύσης Χαριτόπουλος

«Ημών των Ιδίων»

Για όσους δεν το γνωρίζουν ο Δ. Χαριτόπουλος ήταν από τα κορυφαία ονόματα στον χώρο της διαφήμισης με πολύ λαμπρό όνομα και εξαιρετικές δημιουργίες. Ήταν μέρος του συστήματος που περιγράφει και ενδεχομένως είναι ακόμα, αλλά τώρα πια μάλλον βρίσκεται στις παρυφές αυτού.

Η γενιά των Μακ κι εμείς...

2006-03-20T16:05:00.000+02:00

Σάββατο βράδυ, γωνία Κηφισίας – Κασαβέτη. Κοριτσάκια και αγοράκια γυμνασίου αράζουν στο χαρακτηριστικό πια spot των ΒουΠου, έξω από τα Μακ. Δείχνουν να είναι απορροφημένοι στο δικό τους μικρόκοσμο και να μην τους ενδιαφέρει το «εξωτερικό» περιβάλλον. Ο χρόνος δεν τους αγγίζει. Εξάλλου η χαλαρότητα της παρέας είναι αυτό που τους γεμίζει. Το στιλάκι κι εδώ καρμπόν. Ατημέλητο full branded look, ανακατεμένο μαλλί, τσιγάρο, hi-tec κινητό, i-pod, big-Mac ή cheese burger, coca. Μερικοί έχουν γίνει ένα με τα γύρω μάρμαρα. Εδώ ουσιαστικά οι έφηβοι της γύρω περιοχής παίρνουν ISO για την άτυπη κοινότητα των ΒουΠου.

Βλέποντας αυτά τα παιδιά, φέρνω αναπόφευκτα στο μυαλό μου τα δικά μου γυμνασιακά χρόνια εκεί στα τέλη ογδόντα, αρχές ενενήντα (πότε πέρασαν κι αυτά...). Θυμάμαι που υπήρξε μια περίοδος που όλα τα αγόρια του γυμνασίου, ακόμη και παιδιά από το λύκειο, βγαίναμε στα διαλείμματα και παίζαμε μανιασμένα μπίλιες (?) στο χώμα! Ναι μπίλιες! Ακούγεται «καραφλωράτζα», αλλά μιλάμε για τρελή μανία. Πηγαίναμε να παίξουμε στο χωμάτινο γήπεδο της περιοχής, παίζαμε μπάσκετ (ήταν στα πάνω του τότε με τον Άρη και το ευρωπαϊκό του 87’), βγαίναμε με ποδήλατα έξω. Ακούγαμε Jeronimo Groovy (μαμά μου..., αλλά άλλη φάση τότε), κασέτες, δίσκους (οι πιο ψαγμένοι); υπήρχε και η Αυτοκίνηση τότε. Επικοινωνία και ραντεβού ΧΩΡΙΣ KINHTA. Χωρίς Ιντερνετ, οι πρώτοι οικιακοί υπολογιστές – θρύλοι, Amstrad 6128, Amiga 500; αρχαίες παιχνιδομηχανές, Atari, Philips με κασέτα! Donkey Kong και άλλα ηλεκτρονικά, πρόγονοι του Game Boy. Buble Buble και Wonder Boy στα μπλιμπλίκια. Οι πρώτες στιγμές της ιδιωτικής τιβι. Έρικ Καστέλ, Μπλεκ, Βαβούρα... Καταλήψεις. Πτώση του τοίχους του Βερολίνου. Για το ντύσιμο τι να πω; δείτε τη φωτό και θυμηθείτε οι παλαιότεροι. Μιλάμε για πολύ «Φλώρους»! Μας κοιτάω και γελάω. Η μίνι φούστα, φετίχ για τις κοπέλες. Τις βλέπαμε σε καμιά παρέλαση κυρίως και παθαίναμε πλάκα. Όπως και να το κάνουμε υπήρχε τότε μια αθωότητα. Ένας ρομαντισμός.

Τώρα, η γενιά των Μακ φαίνεται να έχει βαρεθεί τα περισσότερα, για να μην πω τα πάντα. Αθωότητα δεν υπάρχει πια, κακά τα ψέματα. Τα παιδιά σήμερα ξέρουν περισσότερα και από εμάς. Δεν εντυπωσιάζονται από κάτι εύκολα. Η τεχνολογία τους προσφέρει τα πάντα και οι επιλογές είναι άπειρες. Απλά δοκιμάζουν. Και έχουν δοκιμάσει πολλά περισσότερα από εμάς όταν ήμασταν έφηβοι. Τα οπτικά τους ερεθίσματα προέρχονται κυρίως από την εικονική πραγματικότητα του trash-tv και του playstation. Η γειτονιά, ακόμη και στα προάστια, έχει αντικατασταθεί από το chat και τις 3G υπηρεσίες του κινητού τηλεφώνου. Virtuality όλο και πιο πολύ. Τα παιδιά έξω από τα Μακ δεν φαίνεται να προβληματίζονται και ιδιαίτερα για το γίγνεσθαι που μεταλλάσσεται με ταχύτητα φωτός και για το μέλλον που γίνεται παρελθόν. Με την ίδια ευκολία που βγάζουν το κινητό για να σαλιαρίσουν με τις ώρες με τους φίλους τους, σηκώνουν το χέρι τους για να σταματήσουν ταξί. Σίγουρα αυτά τα παιδιά των ΒουΠου αποτελούν την μειοψηφία, αφού από πίσω έχουν πολυάσχολους γονείς, των οποίων η επιδίωξη της ματαιοδοξίας τους δεν τους αφήνει χρόνο για να κοιτάξουν με σοβαρότητα τα παιδιά τους. Αντ’ αυτού, τους παρέχουν χρήμα και ότι επιθυμούν, αρκεί να μην τους σκοτίζουν.

Πάρα ταύτα, το μέλλον αυτών των νέων με τρομάζει κάπως. Εδώ και το δικό μας είναι εξαιρετικά αβέβαιο. Πως θα αντιμετωπίσουν το αύριο? Όπως και το τώρα? Θα αφήσουν το στίγμα τους? Θα αντιδράσουν ή θα τους συνεπάρει κι αυτούς το φαίνεσθαι? Σκέφτομαι πάλι τα προηγούμενα χρόνια. Θεωρώ πως είμαστε από τους τυχερούς, από τους τελευταίους που πρόλαβαν να ζήσουν το μεταίχμιο κάποιων μεγάλων ριζικών αλλαγών και ιστορικών γεγονότων. Που προλάβαμε να ζήσουμε την παιδική αθωότητα. Τώρα, πότε θα υπάρξουν πάλι αντίστοιχες εποχές, κανείς δεν ξέρει. Τουλάχιστον ας ελπίζουμε ότι μπορεί να υπάρξουν κάποτε...

Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση...

2006-03-20T15:52:00.000+02:00

Περιμένω το μετρό. Ξαφνική οχλοβοή φτάνει από τις σκάλες. Μια τσατισμένη βροντερή φωνή ξεχωρίζει; «Β1, Β2!!». Εμφανίζεται ένα τσούρμο εφήβων. Οι καθηγητές προσπαθούν να διατηρήσουν μια στρατιωτική συνοχή στους μαθητές. «Συνταχθείτε σε τριάδες!» φωνάζουν κάποιοι. Οι μαθητές πειθαρχούν μειλίχια. Τότε μου έρχονται στο μυαλό εικόνες από το κέντρο εκπαίδευσης, όπου ως «ποντικαρέοι» έπρεπε να ακολουθούμε τις προσταγές των εκ-παιδευτών μας. «Απόλιυτη (όχι λυ, αλλά λιυ) ησυχία!!!», «Ημί-ανάπαυση, Προσό-χη!! (Ημί και Προσό παραγγελτικό, -ανάπαυση, -χη εκτελεστικό). Το αξιοπρόσεκτο δεν ήταν τόσο αυτό, όσο το ντύσιμο που είχαν τα κοριτσάκια. Κοντή φούστα με μπότα. Σαν να είχες κάνει copy-paste, όλες σχεδόν είχαν το ίδιο ντύσιμο. Κατ’ εικόνα τηλε-ακαδημιών δηλαδή, και καθ’ ομοίωση της μόδας των μεγαλυτέρων. Το ίδιο στυλ η 13χρονη με την 20χρονη και την 30χρονη. Ο συρμός πλησιάζει. Ένας αλαφιασμένος καθηγητής αναζητεί κάποιους συναδέλφους. Δεν τους διακρίνει μες στον κόσμο; Φωνάζει στα παιδιά να μην μπουν στο τρένο. «Κάντε πίσω! Μην μπει κανείς μέσα!». Εγώ πάντως μπήκα...

Τι ωραία που είναι η Αθήνα...

2006-03-17T17:06:00.000+02:00

Πέμπτη βράδυ, λίγο πριν τις 11.
Ανεβαίνω το πρώτο πεζοδρομημένο κομμάτι της Ερμού.
Ένα πέπλο ησυχίας καλύπτει την περιοχή. Θαυμάζω τα πέριξ.
Σκέφτομαι: Τι ωραία που είναι έτσι η Αθήνα.
Σηκώνω το κεφάλι μου και αντικρίζω στο βάθος δεξιά τον Ιερό Βράχο, φωταγωγημένο, να ξεπροβάλει σαν εικόνα 3D μέσα από τον μουντό ουρανό.
Ξανασκέφτομαι: Τι ωραία που είναι έτσι η Αθήνα.
Μπαίνω στο μετρό.
Οι λιγοστοί επιβάτες, σιωπηλοί, χαμένοι στις σκέψεις τους. Ακούγεται μονάχα ο θόρυβος του συρμού.
Ξανασκέφτομαι: Τι ωραία που είναι έτσι η Αθήνα.
Σε λίγες ώρες όμως ξημερώνει και θα εμφανιστεί το πραγματικό πρόσωπο της πόλης.
Σταματώ να σκέφτομαι και συνεχίζω να απολαμβάνω το υπόλοιπο της διαδρομής μέχρι να φτάσω σπίτι. Εξάλλου δεν έχω πολύ ακόμα...

Πανγαλαξιακή Αποκλειστικότητα...!

2006-03-14T17:15:00.000+02:00

Χθες το βράδυ το διεθνούς φήμης τηλεοπτικό δίκτυο SiTAR Channel (έχει τη βάση του στον Α του κεν-Ταύρου όπως φαίνεται...) σκαρφίστηκε να πλασάρει «Παγκόσμια Αποκλειστικότητα», τύπου Αφγανιστάν 2001, αλλά Εισαγγελάτος. Λες και είχαν καμιά αποκλειστική συνέντευξη του Μπιν Λάντεν, παρουσίασαν ένα διανοητικά προβληματικό άτομο, το οποίο λόγω ενός σπανίου συνδρόμου περπάταγε στα 4. Η «έγκριτη» δημοσιογράφος αυτού του «συγκλονιστικού» ρεπορτάζ με στόμφο αλλά Μπους, τρεμάμενη φωνή, δραματική μουσική-χαλί και με αφήγηση λες και απάγγελνε Καβάφη, έβαζε τον ταλαίπωρο να περπατά, να μετρά και άλλα κουλά ώστε να φανεί στην αδυσώπητη κάμερα ότι πρόκειται περί εξωγήινου. Το απίστευτο είναι ότι χρησιμοποίησαν εικόνες τους ισπανικού καναλιού TVE για να δείξουν την οικογένεια που έπασχε από το ίδιο σύνδρομο και την οποία σαφώς δεν είχαν ανακαλύψει πρώτοι (οι του SiTAR). Ο γιατρός που είχε μαζί της η δημοσιογράφος, για να έχει και επιστημονική εγκυρότητα το ρεπορτάζ της, μάλλον θα έπρεπε να εξετάσει βασικά την ίδια.... Το επόμενο ρεπορτάζ θα πρέπει να είναι εσωτερικό. Εκεί είναι σίγουρο πως θα βρουν πολλούς....εξωγήινους. Μετά από αυτό το Foolitzer το έχετε στο τσεπάκι!

Υ.Γ.: τα είδε το ΕΣΡ?

Τάδε έφη...

2006-03-10T16:18:00.000+02:00

«στην Αμερική, το να είσαι φτωχός είναι στίγμα, γιατί δηλώνει ανικανότητα. Η φτώχεια δεν θεωρείται – δυστυχώς - λάθος των πολιτικών, αλλά προσωπική αποτυχία».

Σίνθια Ντούγκαν, κοινωνιολόγος

Τέχνης άξιον ανάξιον...

2006-02-24T02:26:00.000+02:00

Διαβάζω ότι σε δημοπρασία των Sotheby’s πουλήθηκε ένα τύπωμα της φωτογραφίας “The pond-moonlight” του Steichen για 2,44 εκατ. ευρώπουλα. Πρόκειται για την πιο ακριβή φωτογραφία που έχει πωληθεί ποτέ. Σηκώνω το κεφάλι μου και παρατηρώ την αφίσα με τη φωτογραφία του Cartier-Bresson στο απέναντι τοίχο του δωματίου μου, που είχα πάρει για 2 ευρώ. Ανοίγω τα βιβλία φωτογραφίας που έχω στη βιβλιοθήκη μου. Παρατηρώ τη φωτογραφία του Steichen στο διαδίκτυο. Τι παραπάνω μπορεί να νιώθει (σκέφτομαι) ο τύπος, που έσκασε μια επιταγή με 7ψήφιο νούμερο, βλέποντας ένα αυθεντικό (όχι όμως και μοναδικό) τύπωμα μιας φωτογραφίας; Ίσως και τίποτα παραπάνω από την ηδονή που προσφέρει απλά η ικανοποίηση της αρρωστημένης του κενοδοξίας. Το ότι απέκτησε ένα ακόμη «μοναδικό» μπιζουδάκι για τη συλλογή του. Το εκπληκτικό όμως με τη φωτογραφία είναι ότι πρόκειται για εικόνα και όχι για πίνακα ζωγραφικής. Μπορεί και να αναπαραχθεί σε πολλά αντίτυπα με την ίδια πιστότητα και ποιότητα γιατί είναι εικόνα. Μπορεί να αποτυπωθεί εξίσου καλά και σε βιβλίο. Η φωτογραφία διαφέρει από τη ζωγραφική γιατί απουσιάζει το στοιχείο της υλικότητας λέει ο Ριβέλλης. Έτσι λοιπόν, όλοι έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις φωτογραφίες μεγάλων δημιουργών σε πολύ καλής ποιότητας λευκώματα, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουν στα «αυθεντικά» έργα (όπως συμβαίνει με τη ζωγραφική).

Από την άλλη, διαβάζω κάπου και για το χρηματιστήριο των έργων τέχνης και τα στοιχεία που προσμετρούν στην αξία τους. Το βιογραφικό του καλλιτέχνη, ο ρόλος του στο χώρο της τέχνης, η διάρκειά του, η ζήτηση, το που έχει εκθέσει, το τι γράφεται για το έργο του από ειδικούς και πανεπιστημιακούς. Το IKEA πάλι, πουλάει πίνακες «ντιζαϊνάτους», δικής του παραγωγής, για να ομορφύνεις τους τοίχους σου σε τιμές ευκαιρίας. H Τέχνη uber alles......

Τσικνο-πέφτει...

2006-02-23T18:43:00.000+02:00

Αποφασίζω να πεταχτώ μέχρι την πλατεία της Σταμάτας. Ναι, εκεί με τις ταβέρνες... Οι ψήστες φορτώνουν τα «όπλα» τους και ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την επέλαση των μυρίων. Εμπροσθοφυλακή τα γουρουνόπουλα, τα αμνοερίφια και τα κοκορέτσια. Η τσίκνα που πλανάτε στον αέρα δεν διαταράσσει μονάχα την ησυχία που επικρατεί, αλλά και τη βουλωμένη μου μύτη. Ευτυχώς, μόλις έχω φάει. Σε λίγες ώρες η πλατεία θα μοιάζει με την Ομονοίας. Επιστρέφω σπίτι. Το τσίκνισμα αυτό μου ήταν αρκετό. Εξάλλου, το προηγούμενο ΣουΚου ήμουν στη Θεσσαλονίκη... Οπότε ας καούν τα κάρβουνα!!

Ασπρίσαμε και πάλι....

2006-02-15T22:45:00.000+02:00

Χθες ήταν αρκετές δύο ώρες για να ντυθούν πάλι όλα στα λευκά. Όχι, εδώ ο ήλιος ξεπρόβαλε σήμερα με κάτι δόντια νααα (...με το συμπάθιο). Έριξε «χιονοκαρέκλες»!. Ο αγαπημένος «φονικός» χιονιάς της «τιβι» για τρίτη συνεχόμενη εβδομάδα ήταν πιστός στο ραντεβού του. Άρε και να τον πετύχω πουθενά τον αχαΐρευτο... Όχι άλλο κάρβουνο ρε μάστορα! Αρκετά για φέτος. Ποιον είπες γραφικό και ξενέρωτο, ΡΕ;

Θα είμαι και πάλι δήμαρχος....

2006-02-14T12:02:00.000+02:00

Μ’ αυτήν τη δήλωση ο «μόνιμος» δήμαρχος Αμαρουσίου, κ. Τζανίκος έκανε γνωστό, μέσω συνέντευξης στο περιοδικό τοπικής αυτοδιοίκησης «Εν ΔΗΜΩ», πως όχι μόνο θα βάλει υποψηφιότητα εκ νέου για δήμαρχος στο Μαρούσι, αλλά είναι σίγουρος πως στη νέα τετραετία θα είναι και πάλι στη διοίκηση. Ελπίζω μονάχα πως την υπέρμετρη αισιοδοξία του, που αγγίζει κατά τη γνώμη μου τα όρια της αλαζονείας, να μην συμμερίζονται οι πολίτες του Αμαρουσίου. Θα πρέπει να έχουν συνειδητοποιήσει τη σωρεία αυθαιρεσιών και βάναυσων παρεμβάσεων στο περιβάλλον της περιοχής, που έχουν συντελεστεί κυρίως τα χρόνια πριν τους Ολυμπιακούς, και να μην του επιτρέψουν να συνεχίσει το «έργο» του. Γιατί ακόμη και όσοι δεν είναι κάτοικοι του δήμου, αλλά περνούν συχνά από κει, δεν μπορεί να μην έχουν αντιληφθεί τις αρνητικές επιπτώσεις των διάφορων «εικαστικών» παρεμβάσεων. Σίγουρα έχουν γίνει σημαντικά έργα στο Μαρούσι στα τόσα χρόνια δημαρχίας του και αυτό είναι εμφανές στην τάξη που υπάρχει και στην προτεραιότητα που δόθηκε στον πεζό πολίτη. Πολλά πράγματα οργανώθηκαν και οι δε Μαρουσιότες το αναγνώρισαν αυτό δίνοντας του διαρκή ψήφο εμπιστοσύνης (+ 60%).

Όμως αυτή η εμπιστοσύνη τελικά μάλλον αρνητικά λειτούργησε όπως φαίνεται. Το μεγαλύτερο αυθαίρετο τέρας της Ευρώπης είναι ιδέα του κ. Τζανίκου ως μέρος μάλιστα του «Χωριού Τύπου» για τους Ολυμπιακούς, όπως έγινε γνωστό βασικά από το δημοσίευμα του περιοδικού Γαλέρα. Τα εμπορικά καταστήματα στο παραδοσιακό κέντρο του Αμαρουσίου είναι δεδομένο ότι οδηγούνται σε αδιέξοδο μετά από την έλευση «The Mall». Τα κτήρια-εκτρώματα του Βωβού που έχουν φυτρώσει σαν μανιτάρια στον Παράδεισο (και όχι μόνο) έπνιξαν (δηλαδή, αφάνισαν επί της ουσίας) το περιβάλλον της περιοχής. Τα καλντερίμια-δρόμοι με τις βροχές έχουν γίνει καρόδρομοι. Οι «πεζόδρομοι» μόνο για πεζούς δεν είναι πια και οι καταστραμμένες πλάκες από το πέρασμα των αυτοκινήτων είναι παντού. Η δε διάσχιση του Αμαρουσίου με αυτοκίνητο σε ώρες αιχμής είναι μια πονεμένη ιστορία μέσα στον λαβύρινθο των απαγορευτικών. Αν ήταν από μια μεριά ο αείμνηστος Σπύρος Λούης και τα έβλεπε αυτά τι θα έλεγε; Νομίζω πως τρίζουν τα κόκαλα του...

Μετά απ’ όλα αυτά και πολλά άλλα που έχουν βγει στην επιφάνεια είναι δυνατόν να ξαναβγεί δήμαρχος ο κ. Τζανίκος; Δεν πρέπει επιτέλους να αλλάξει το σκηνικό και να υπάρξει μια γενικευμένη αντίδραση από τους κατοίκους; Η κίνηση πολιτών που έχει αναπτυχθεί στον δήμο δείχνει τον δρόμο και οι εκλογές έπονται.